tag:blogger.com,1999:blog-49529541451910184022012-01-26T21:06:32.863-05:00အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.comBlogger821100tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-55214202965004333482012-01-26T21:01:00.002-05:002012-01-26T21:05:48.350-05:00မသိတာလဲ " စိတ္ "<br /><br />သိတာလဲ " စိတ္ "<br /><br />ေက်နပ္တာလဲ " စိတ္ "<br /><br />မေက်နပ္တာလဲ " စိတ္ " မုိ႕<br /><br />ဒီစိတ္ တစ္လုံး ကုိဘဲ<br /><br />ပုိင္ပုိင္ နဳိင္နဳိင္<br /><br />လိမၼာ ယဥ္ေက်းေအာင္<br /><br />ဆုံးမနဳိင္ဘုိ႕ ၾကဳိးစားဆဲ...<br /><br />ေနတတ္, ေျဖတတ္, ေသတတ္ပါေစ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5521420296500433348?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-82039656663881389232012-01-26T19:37:00.003-05:002012-01-26T21:06:32.869-05:00လူ႕ဘဝဆုိတာ<br /><br />အေကာင္း အဆုိး အေၾကာင္း အက်ဳိး ေတြနဲ႕<br /><br />ဒြန္တြဲ အျမဲမျပတ္ ဆက္စပ္ ေနတာမုိ႕<br /><br />မိမိရဲ႕ ကုိယ္, နဳတ္, စိတ္ သုံးပါးမွာ<br /><br />မေကာင္းတာမွန္သမွ် (နဳတ္) လုိ႕<br /><br />ေကာင္းတာမွန္သမွ် (ဆက္) တတ္မွ လူပီသမွာ...<br /><br />အားလုံး (နဳတ္) , (ဆက္) တတ္ၾကပါေစ။<br /><br />စကားနဲ တရားျမဲ မတရားစဲ ပါေစ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8203965666388138923?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-16872890346696526722012-01-26T19:30:00.002-05:002012-01-26T19:34:07.676-05:00အေဖဆရာ တစ္ၾကိမ္ပါ<br /><br />ဆုံလာထူးလွ ေမ့မရ<br /><br />ခါခါဆုံးမ ၾသဝါဒ<br /><br />ၾကာမွ ေဟာင္းမွ ပုိေကာင္းလွ<br /><br />ခဏခဏ သတိရ<br /><br />ခဏခဏ လုိက္နာရ<br /><br />ၾသဝါဒမွ ၾသကာသ<br /><br />ခဏခဏ ရွိခုိးမွ<br /><br />ခဏခဏ ရွိခုိးရ<br /><br />ခဏခဏ ရွိခုိးၾက<br /><br />ၾသကာသ...ၾသကာသ...ၾသကာသ.............။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-1687289034669652672?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-8205613853673811722012-01-26T19:23:00.002-05:002012-01-26T19:29:27.022-05:00လူမွာ မ်က္စိက နွစ္ေပါက္<br /><br />နား နွစ္ေပါက္<br /><br />နွာေခါင္း နွစ္ေပါက္ ပါေသာ္လည္း<br /><br />ပါးစပ္ကတစ္ေပါက္တည္းမုိ႕<br /><br />အထူးသတိျပဳစရာက<br /><br />ခႏၶာကုိယ္ က်န္းမာ ခ်င္လွ်င္<br /><br />မတည့္တာ မစားန႔ဲ<br /><br />စိတ္ခ်မ္းသာ ခ်င္လွ်င္<br /><br />မမွန္တာ မေျပာနဲ႕<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-820561385367381172?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-49960053236764848962012-01-26T19:08:00.003-05:002012-01-26T19:21:36.767-05:00ဘဝတစ္ေကြ႕ ခဏ ေတြ႕ေပမယ့္<br /><br />တပည့္ရင္မွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့<br /><br />စကၠန္ ့ ေရြ႕သ၍ တစ္ေျမ့ေျမ့<br />ြ<br />ရင္ထဲမွာလည္း တစ္ေငြ႕ေငြ႕<br /><br />ဘယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မွ မေမ့<br /><br />ၾကာေလေဟာင္းေလ အမွတ္ရေလ<br /><br />သတိရေလေလ လြမ္းေလေလပါ..............အေဖဆရာ။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-4996005323676484896?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-67256368770628342962010-05-13T20:09:00.005-04:002010-05-13T20:23:30.640-04:00သားနဲ႕ သမီး ကုိ ၅နွစ္ေက်ာ္ၾကာ မေတြ႕ရတဲ့ အေဖ၊အသက္အရြယ္ရလာျပီး ျဖစ္တဲ့ အေဖျဖစ္သူဟာနယူးေယာက္ျမဳိ႕မွာရွိတဲ့ သူ႕သားဆီကုိ ဖုန္းဆက္ျပီး စကားဆုိလုိက္တယ္။<br /><br />“သားေရ မင္းကုိ္စိတ္ညစ္ေအာင္လာလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ မင္းကုိငါ မေျပာမျဖစ္ေျပာရေတာ့မယ္။ မင္းအေမကု္ိ ငါ သည္းခံျပီး အတူတူေနလာတာနွစ္ေပါင္း ၃၅နွစ္ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ငါသည္းညဥ္း မခံနဳိင္ေတာ့ဘူး။ သူနဲ႕ငါနွစ္ဦးသေဘာတူကြာရွင္းဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကျပီ။”<br /><br />“အေဖ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ” သားျဖစ္သူဟာအေဖျဖစ္သူကုိေအာ္ျပီးလွမ္းေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />“မင္းအေမနဲ႕ငါသေဘာထားမတုိက္ဆု္ိင္တာမ်ားေနျပီ သား။ ငါကမင္းအေမကုိစိတ္ကုန္သလုိ မင္းအေမလည္း ငါ့ကုိေတာ္ေတာ္ စိတ္ကုန္ေနျပီ။ဒီေတာ့ ေဟာင္ေကာင္မွာရွိတဲ့မင္းအစ္မ ကုိ ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေခၚျပီး မင္းဘဲေျပာလုိက္ေတာ့”ဖခင္ျဖစ္သူကဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br />ဖခင္ျဖစ္သူဖုန္းေျပာအျပီးမွာ သားျဖစ္သူဟာ ေဟာင္ေကာင္မွာရွိ္ေနတဲ့အစ္မျဖစ္သူကုိဖုန္းဆက္ျပီးအေၾကာင္းစုံ ေျပာျပလုိက္တယ္။ အစ္မျဖစ္သူဟာဒီသတင္းကုိၾကားၾကားျခင္း<br /><br />“ဘာ!!! ေတာ္ေတာ္ ေမာင္ေလး ဒီလူၾကီးေတြေတာ့အဓိပါယ္မရွိတာေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနၾကတယ္။ နင္ဘာမွစိတ္မပူနဲ႕။ ငါ့တာဝန္ထား။ငါအခုအေဖဆီကုိလွမ္းဆက္လုိက္မယ္။” အစ္မျဖစ္သူက ေအာ္ျပီးလွမ္းေျပာ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />သူမဟာသူမေမာင္ေလး ဖုန္းကုိခ်လုိက္ျပီးခ်က္ျခင္းဘဲ ဖခင္ျဖစ္သူရွိရာကုိဖုန္းလွမ္းေခၚလုိက္တယ္။<br /><br />“ေဖေဖ သမီးကုိေမာင္ေလးေျပာျပလုိ႕ ေဖေဖတုိ႕သတင္းကုိ ၾကားျပီးျပီ။သမီး နဲ႕ေမာင္ေလး မေရာက္မျခင္း ေဖေဖတု္ိ႕ဘာတစ္ခုမွမလုပ္ၾကပါနဲ႕။ သမီး နဲ႕ေမာင္ေလး အခုဘဲေလယာဥ္လက္မွတ္မွာလုိက္ျပီး မနက္ျဖန္ ေဖေဖတုိ႕ဆီကုိအေရာက္လာခဲ့မယ္။ သမီး တုိ႕မေရာက္မလာမျခင္း ဘာတစ္ခုမွမလုပ္ၾကပါနဲ႕အုန္းေနာ္။ သမီးေျပာတာသေဘာေပါက္တယ္ေနာ္ ေဖေဖ။”<br />သမီးျဖစ္သူက သူမစုိးရိမ္ေၾကာင္းနဲ႕ မျဖစ္မေန ေရာက္ေအာင္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေျပာျပီး ဖုန္းခ် သြားခဲ့တယ္။<br /><br />ဖခင္ျဖစ္သူဟာ သူ႕သမီး ဖုန္းေျပာတာကုိခ်လုိက္ျပီး တစ္ဖက္ကုိလွည့္ျပီး သူရဲ႕ ဇနီးကုိ ဒီလုိ လွမ္းေျပာ လုိက္တယ္<br />“ ေမၾကီးေရ.....အုိေကသြားျပီ။ အားလုံးကမွန္းထားတဲ့အတုိင္း ကြက္တ္ိဘဲ။ ဘယ္လုိမွေခၚလုိ႕မရတဲ့ဒီသား နဲ႕သမီး ၊ အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ကေလးေတြ မနက္ျဖန္ ေမၾကီး ရဲ႕ ေမြးေန႕ကုိ လူကုိယ္တုိင္ အေရာက္လာၾကေတာ့မယ္။”<br /><br />(တစ္နွစ္မွာ ရွိတဲ့ ၃၆၅ ရက္ တုိင္း မွာ လူတုိင္းလူတိုင္း ဟာအျမဲဘဲ အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကတာပါ။ ဒီလုိေန႕ေတြထဲက တစ္ရက္ရက္ေလာက္ေတာ့ သင္ကုိခ်စ္တဲ့သူေတြ ဆီမွာသြားေရာက္အခ်ိန္ကုန္ သင့္ပါတယ္။ အလုပ္ဆုိတာ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ မေသမျခင္း လုပ္သြားရမွာပါ။ မိဘေတြဆုိတာေတာ့ သူတုိ႕ ရွိတုန္း သာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေတြ႕ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ရမွ၊ပုိက္ဆန္ရွာေဖြစုေဆာင္းရမွ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ဘဝမွာ အရာအားလုံးျပီးျပည့္စုံနုိင္တယ္ဆုိတာကေတာ ့တစ္စိတ္တစ္ေဒသဘဲမွန္မွာပါဗ်ာ။<br /><br />အညၾတ(ေခတၱနယူးေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6725636877062834296?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-75379424971639938102009-11-04T18:20:00.004-05:002009-11-18T18:15:38.158-05:00တစ္ခါက ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ အခုအရြယ္လြန္ေရာက္လာမွဘဲ စကားေနာက္တရားပါဆုိသလုိ<br /><br />စကားတစ္ခြန္း ဟာ ပတၱျမားတစ္ဇြန္း မက တန္ဖုိးရွိလြန္းလွလုိ႕ အရြယ္ငယ္ေပမယ့္အသိဥာဏ္ၾကြယ္တဲ့<br /><br />ကုိရင္ေလးေဟာခဲ့တဲ့တရားျဖစ္လာပုံကုိ မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။ဟုိငယ္ငယ္ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝက<br /><br />ရုန္းရင္းကန္ရင္းၾကဳိးစားရင္း ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝရဲ႕ပထမဆုံး ရဟန္း ဒကာ အျဖစ္ ကုိေရာက္ရွိနဳိင္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက ကြ်န္္ေတာ္ အသန္႕ရွင္း အစင္ၾကယ္ဆုံး ရွာေဖြထားတဲ့ ဥစၥာပစၥည္းထဲမွ လွဴတန္းခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္။<br /><br />ဒါနအနွစ္ ရဟန္းဒကာ ေအာင္ပြဲအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ့္သက္တမ္း ရဲ႕ အရင္ဦးဆုံး ေလာဘကုိ အနဳိင္တုိက္ထုတ္<br /><br />နဳိင္တဲ့ ဒါနေအာင္ပြဲ ကုိဆင္ႏႊဲ နဳိင္ခဲ့တယ္။မရိွလုိ႕မလွဴ ၊ မလွဴလုိ႕မရွိဆုိသလုိဘဲ ဒီတုန္းက ေလာဘနဲ႕<br /><br />အေလာဘ လြန္ဆြဲပြဲမွာ အနွဴိင္းမဲ့ ဒါနစစ္စစ္က ေအာင္ပြဲခံနဳိင္ခဲ့ပါတယ္။မွတ္မိပါေသးတယ္။ ဒီတုန္းက<br /><br />ေရႊတစ္က်ပ္သားမွ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေစ်းရွိပါေသးတယ္။ ေမာပန္းစြာရွာေဖြလုိ႕ရလာတဲ့ ေငြခုနွစ္ေထာင္ေက်ာ္<br /><br />ကုိ အကုန္လုံး ပုံုုျပီး ရဟန္းခံဒကာ အျဖစ္ အလွဴျပဳခဲ့တယ္။ အဲဒီအလွဴပြဲမွာ အလွဴျပဳလုပ္မဲ့ေနရာ ျဖစ္တဲ့<br /><br />“ေၾကာင္းပန္းေတာရတုိက္”တုိ႕ အသြား မုံရြာေၾကာင္ပန္း ဓမၼာရုံမွာ ေခတၱ ခရီးတစ္ေထာက္နားရင္း<br /><br />ကုိယ္ေတြ႕ၾကဴံခဲ့ရတဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ေလး တစ္ခုပါ။ ဒီတုန္းက ဝမ္းသာပီတိေဇာအဟုန္ေၾကာင့္<br /><br />ခရီးၾကမ္းေပမယ့္ပင္ပန္းရမွန္းမသိ ဇနီးမယား သၼီး သားေတြနဲ႕အတူ ခရီးေရာက္မဆုိက္ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း<br /><br />သစ္ပင္အုိၾကီးတစ္ပင္ေအာက္မွာ ကေလးသုံးေယာက္နဲ႕အတူေခတၱ ေမာပန္းစြာ အနားယူေနခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း ေသနာသနဝတ္ (ကုိရင္ေလးတုိ႕ဝတၱရား) ျပဳေနတဲ့ကုိရင္ေလးတစ္ပါးကု္ိ<br /><br />ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာဖူးေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ဒီျမင္ကြင္းကေတာ ့ဆန္႕က်င္ဖက္ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုပါ။<br /><br />ကုိရင္ေလးက ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ အမွဳိက္သရုိက္ေတြကုိသန္႕ရွင္းေနဆဲ ပါလာတဲ့ကေလးသုံးေယာက္က<br /><br />ေတာ့ ကေလးသဘာဝ အမွဳိက္ဖြကာ ေဆာ့ကစားေနဆဲေပါ့။ကုိယ့္စိတ္နဲ႕နဳိင္း မရုိင္းဆု္ိသလုိ ကုိယ္ဟာကုိ<br /><br />ဒီလုိျပန္ေတြးမိတယ္ “ငါသာဆုိရင္ အခုလုိသန္႕ရွင္းေအာင္အမွဳိက္ လွည္းရွင္းေနစဥ္မွာ အမွဳိက္ရွဳပ္သူအေပၚ<br /><br />အျပစ္တင္မိမွာအမွန္ပါဘဲ”။ ငါ့မွာဒီစိတ္မ်ဳိးျဖစ္ေနရင္ ကုိရင္ေလးရဲ႕စိတ္ထားကုိလည္းေမးၾကည့္မယ္လုိ႕<br /><br />အေတြးေပၚလာျပီး<br /><br /><br />“ကုိရင္ေလးဘုရား တပည့္ေတာ္သာဆုိရင္အခုလုိသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခုိက္ အမွဳိက္ရွဳပ္သူေပၚလာရင္ စိတ္ဆုိးမိမွာအမွန္ဘဲ။ ကုိရင္ေလးရဲ႕စိတ္သေဘာထား ကုိလည္းအမိန္႕ရွိပါဘုရား”<br /><br /><br />လုိ႕ေလွ်ာက္ေတာ့ ကုိရင္ေလး ကဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္တယ္။<br /><br /><br />“အမွဳိက္ရွဳပ္တဲ့သူရွိမွအမွဳိက္ရွင္းရမွာ။ အမွဳိ္က္မ်ားမ်ားရွဳပ္ေလေလေကာင္းေလ။ ကုသုိလ္မ်ားမ်ားရေလ ဘဲေပါ့ ဒကာၾကီးရဲ႕”<br /><br /><br />အံ့ၾသဖုိ႕ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နွလုံးသြင္းမွန္တဲ့ ကုိရင္ေလးပါလားလုိ႕ ေလးစားၾကည္ညဳိမိပါတယ္။ဒီတုန္းက<br /><br />စကားတစ္ခြန္းဟာ အမွတ္တမဲ့နဲ႕ မေတာင္းဘဲကုိရင္ေလးေဟာခဲ့တဲ့တရားတစ္ပုဒ္ဆုိသာ မသိသာခဲ့ဖူး။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ၾကာေလေလ ေဟာင္းေလေလ အက်ဳိးရွိေလေလ ျဖစ္လာခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဘဝမွာ ၾကဳံလာသမွ်<br /><br />ေလာကဓံတရားကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းရာမွာ အကာင္းဆုံး အသုံးဝင္လွတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္ေၾကာင္း တစ္စထက္<br /><br />တစ္စနားလည္ လာခဲ့ ရပါတယ္။အရာရာကုိ ခြင့္လႊတ္သည္းခံစ္ိတ္နဲ႕ အေကာင္းျမင္ဝါဒ<br /><br />ရွိျပီးနွလုံးသြင္းမွန္ရင္ကုသုိလ္အက်ဳဳိးဆထက္တစ္ပုိး တုိးပြားလာၾကမွာပါ။ ေၾသာ္... သူေတာ္ေကာင္းတုိ႕ထုံး<br /><br />နွလုံးမူၾကမယ္ဆုိ အရာခတ္သိမ္း ဘဝခတ္သိမ္း ေအးခ်မ္းသာယာျပီး တစ္စထက္တစ္စ တစ္ဘဝထက္<br /><br />တစ္ဘဝ တုိးတက္ၾကီးပြား အက်ဳိးမ်ားလာၾကမွာ အမွန္ပါဘဲ။ ကုိရင္ေလးရဲ႕ တရားတစ္ခြန္းက<br /><br />တစ္ကယ္ဘဲပတၱျမားတစ္ဇြန္း လုိတန္ဖုိးရွိလွပါတကား။<br /><br />အည့ံပန္း(ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7537942497163993810?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-77597032683582861072009-11-03T22:05:00.001-05:002009-11-04T18:34:19.846-05:00(ေန႕စဥ္ဝတ္ထား ၾကဳိးစားပြား)<br /><br />အနႏ ၱငါး ဂုဏ္ေတာ္မ်ား<br />ဝပ္တြား ဦးနွိမ္အိပ္။<br /><br />ရတနာသုံးပါး ဂုဏ္ေတာ္မ်ား<br />ၾကဴိးစားပုတီးစိပ္။<br /><br />သတၱဝါမ်ား ေမတၱာထား<br />ပြားမ်ားျပီးမွအိပ္။<br /><br />ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္မ်ား<br />ပြားမ်ားဆင္ျခင္အိပ္။<br /><br /><br /><br />(လူမုိက္အလုပ္ မလုပ္နဲ႕)<br /><br />ကာယကံမုိက္ ဒုစရုိက္<br />လူမုိက္အလုပ္ မလုပ္နွင့္။<br /><br />ဝစီကံမုိက္ ဒုစရုိက္<br />လူမုိက္စကား မေျပာနွင့္။<br /><br />မေနာကံမုိက္ ဒုစရုိက္<br />လူမုိက္အၾကံ မၾကံနွင့္။<br /><br /><br /><br /><br />(တရားမပါဆင္းရဲမွာ)<br /><br />ဒါနမပါ ေသေသာခါ<br />ဥစၥာဓန ဆင္းရဲၾက၏။<br /><br />သီလမပါ ေသေသာခါ<br />ေရာဂါဘယ ေပါမ်ားၾက၏။<br /><br />ဘာဝနာမပါ ေသေသာခါ<br />ခႏၶာ ဒုကၡ ၾကီးမားၾက၏။<br />(အညံ့ပန္း ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7759703268358286107?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-51668437345500488292009-10-29T07:52:00.006-04:002010-05-13T20:26:20.999-04:00သစ္ပင္ၾကီးသည္ ခုတ္လွဲသူကုိ မလွဲမခ်င္း အရိပ္ျဖင့္ ေအးျမေစ၏။<br /><br />နံ႕သာတုန္းသည္ မီးရွဳိ႕သူကုိ မကြ်မ္းမခ်င္း အနံ႕ျဖင့္ ေမႊးေစ၏။<br /><br />သူေတာ္ေကာင္းသည္ မိမိကုိ ညွင္းဆဲေသာ သူကုိေသာ္လည္း မေသမခ်င္း အက်ဳိးေဆာင္၏။<br />(ေၾကာင္ပန္းမေထရ္ျမတ္တစ္ပါး)<br /><br />ထပ္ဆင့္တင္ျပသူု<br />အည့ံပန္း(ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5166843734550048829?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-87673244888871196832009-10-22T09:52:00.003-04:002009-10-22T10:09:00.586-04:00နယူးေယာက္ ကုိစေရာက္စကပါ။ အသိတစ္ေယာက္မွလည္းမရွိခဲ့ဘူး။ နယူးေယာက္ျမဳိ႕ နဲ႕ ၇ နာရီ ေလာက္ကုိဘက္စ္ကားစီးျပီးသြားရတဲ့ နယူးေယာက္ upstate က ျမဳိ႕ေလး တစ္ခုကုိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဗ်ာ။ အိမ္က ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္တစ္ပတ္ေလာက္ၾကဳိျပီးပုိ႕လုိက္တာဗ်။JFK ေလဆိပ္ကဆင္းဆင္းျပီးျခင္း အဲဒီျမဳိ႕ေလး ကု္ိသြားဖုိ႕ (port authority bus terminal) ကုိတကၠဆီ စီးျပီးသြားရတာေပ့ါဗ်ာ။ JFKေလဆိပ္ ကေန ဆုိ အဲဒီကားဂိတ္ကုိ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္ဗ်။<br />“ဟူး” (သက္ျပင္းရွည္ခ်ကာေလမွဳတ္ထုတ္လုိက္ေသာအသံ)<br />မေျပာခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ တကၠဆီကားဆရာက လူမည္းေကာင္ ဗ်။ အခုထိမွတ္မိေသးတယ္။ ဒီလူအရပ္ကနည္းတာမဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး ၆ေပ ၅ေလာက္ရွိတယ္။ လူေကာင္ကၾကီးပါတယ္ဆုိ စကားေျပာတဲ့အသံကလည္းက်ယ္လုိက္တာဗ်ာ ျမန္မာျပည္က ငါးစိမ္းသည္ေတာင္ထုိင္ငုိသြားမယ္။ တကၠဆီ ကတန္းစီျပီး ေတာ့ ကုိယ့္အလွည့္က် စီးရတာဗ်။<br />ဟားဟားေျပာလုိက္အုန္းမယ္ ေနာက္တခုေလာက္ အဲဒီလုိတန္းစီတာက ေနရာတုိင္းမွာဗ်။ စာၾကည့္တုိက္၊ေဆးခန္း၊ ထမင္းဆုိင္၊ဘဏ္၊ရုပ္ရွင္ရုံတုိ႕အစုံဘဲဗ်ာ။ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ဗ်ာ ေနာက္ဆုံးအိမ္သာ ကအစတန္းစီရတယ္။ ဒီေတာ့သတိေတာ့ထားေပါ့ဗ်ာ။ အိမ္သာတက္မယ္ဆုိၾကဳိၾကဳိတင္တင္သြားေပါ့။ ရန္ကုန္မွာလုိ လူလည္က်ျပီး တန္းစီတာကုိေက်ာ္တာတုိ႕၊နားလည္မွဳ႕ေလးလုပ္တာတုိ႕ ဘာတုိ႕လုပ္လုိ႕လုံးဝမရဘူး။ လုပ္လုိ႕ကေတာ့လား ဗ်ာ ျမန္မာျပည္မွာမ်ဴိးၾကီး show ကုိ စပီကာနားမွာ သြားနားေထာင္တာကမွ ခင္ဗ်ား နားကသက္တာအုန္းမယ္။နားကုိ အဲဒီလုိအေထာင္းခံရတာ ခင္ဗ်ားအဲဒီေနရာကမထြက္သြားမျခင္းေပါ့ဗ်ာ။<br />အင္း...စကားဆက္လုိက္ပါအုန္းမယ္။ အဲဒီေတာ့ဗ်ာ လူမည္းေကာင္ၾကီးကားကုိမစီးခ်င္လုိ႕ကုိမရဘူး။ သူ႕ေနာက္ က ကားဆရာေတြကလည္း လူမည္းေတြဘဲဗ်။ ဒီေတာ့ဗ်ာရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အာဂသတၱ္ိေမြးျပီးစီးလာခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အင္းဒီေကာင္ၾကီး ငါ့ကုိ မဟုတ္တဲ့ေနရာေတြမ်ား ေခၚသြားမလားဆုိျပီး စုိးရိမ္စိတ္က ေတာ့ အျပည့္ေပါ့ဗ်။ က်ြန္ေတာ္ကံေကာင္းပါတယ္။ တလမ္းလုံးဘုရားစာရႊတ္ျပီး လုိက္လာတာ လူမည္းၾကီး က (port authority bus terminal) ကုိေရာက္ေအာင္ပုိ႕ေပးခဲ့ပါတယ္။ ျပႆနာတခုကဒီမွာစေတာ့တာဘဲ။ က်ြန္ေတာ့္ ရဲ႕ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြက အားလုံးေပါင္း ၄အိပ္ဗ်ာ။ လက္ကုိင္အိတ္က ၂အိတ္ အားလုံးေပါင္းရင္၆အိတ္ဗ်ာ။ အဲဒါကု္ိဘယ္လုိသယ္တယ္ေအာက္ေမ့လဲ။<br />ျမန္မာျပည္ကဘဲဗ်။ ဒီေလာက္ေတာ့မညံ့ပါဘူး။လမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ရဲ ကုိ္သြားေခၚလာျပီး အိတ္ေတြကု္ိၾကည့္ခုိင္းထားျပီး တစ္အိတ္ျပီး တစ္အိတ္ ေျမေအာက္ထပ္၃လႊာကုိ သယ္တာေပါ့။ အဲဒီကားဂိတ္ကအၾကီးၾကီးဗ်။ ျမန္မာျပည္က ေလယာဥ္ကြင္းထက္၂ဆေလာက္ပုိၾကီးမယ္ထင္တာဘဲ။ က်ြန္ေတာ္စီးရမယ့္ ကားဂိတ္ေလး က ေျမေအာက္ထပ္၃လႊာမွာ။ ၾကဳံတုန္းေလးထပ္ေျပာလုိက္အုန္းမယ္။ နယူးေယာက္ က လူေတြအားလုံး က ၾကြက္ေတြနဲတူတူဘဲဗ်။ ေျမေအာက္ထပ္မွာေနၾကတယ္ ေျမေအာက္ထပ္မွာ ကားသြားစီးရတယ္။ ေျမေအာက္မွာဘဲ (subway) စီးရတယ္။ေျမေအာက္နဲ႕ကုိမလႊတ္ေတာ့ ၾကြက္ေတြနဲ႕ထူးမျခားနားပါဘဲ။<br />အင္း.....အဲဒီလုိနဲ႕ေပါ့ မင္းသားေလး က်ြန္ေတာ္ကမ်ာမွာေတာ့ ကံေကာင္းစြာနဲ႕ ဘက္စ္ ကားေပၚကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီၤဟာေတြကုိၾကည့္ျပီး ဒါေလမ်ားလြယ္လုိက္တာလုိ႕မေျပာနဲ႕ေနာ္။ က်ြန္ေတာ္ ဒီလုိအလြယ္တကူျဖစ္ေအာင္ က်ြန္ေတာ့္အစ္မက ျမန္မာျပည္မွာတုန္း ကရင္းေျမပုံေတြၾကည့္။ တကၠစီဘယ္လုိစီးရလဲဆုိတာ ကုိဟုိေမးဒီေမးလုပ္ အစုံဘဲဗ်ာ။ ၾကဳိတင္ျပင္ဆင္မွဳ ေတြလုပ္ခဲ့ရတာကုိေျပာတာပါ။ က်ြန္ေတာ္ေက်ာင္းတက္ရမယ့္ျမိဳ႕ေလးကုိလည္းေရာက္ေရာ ေျပာျပီးသားေလး ဗ်ာ တပတ္ေလာက္ေစာေနပါတယ္ဆုိ ေက်ာင္းမွာ (student advisor) တစ္ေယာက္ဘဲရွိတယ္။ ဒါေတာင္ သူ႕ကုိ ကြ်န္ေတာ့္အမကၾကဳိတင္ဖုန္းဆက္ျပီး ဘက္စ္ကားဂိတ္ကေန ေက်ာင္းအေရာက္ ပုိ႕ေဆာင္ခ ၾကဳိေပးထားလုိ႕။ မဟုတ္ရင္ဘယ္နားသြားအိပ္ရမလဲေတာင္မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေနရတဲ့ ေက်ာင္း အေဆာင္ က ၉ ထပ္မွာဗ်။ အဲဒီ (advisor) ေပါ့ က်ြန္ေတာ့္ကုိ အေဆာင္ က အခန္းေရွ႕မွာခ်ျပီး သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ေပးျပီးထြက္သြားခဲ့ေတာ့တာဘဲဗ်ာ။ က်ြန္ေတာ္လည္း အခန္းထဲမွာ ရွင္းလင္းေရးလုပ္ျပီး ေနခဲ့တယ္။ အားလုံးျပီးသြားတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ ကုိကြ်န္ေတာ့္ဝမ္းဗုိက္က ဆႏၵ ေတြျပေနတာေပါ့။ ကီြးကြီး နဲ႕ေအာ္တာဗ်ာ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးအခန္းမွာလူရွိရင္ၾကားရမယ္ထင္တာဘဲ။ က်ြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ရမလဲ (advisor) ကုိ ဖုန္းေခၚ ျပီးသူ႕ကုိလွမ္းေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဗုိက္ဆာလုိ႔ ဘယ္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ရွိမလဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ ကေတာ့သူသိသေလာက္ေျပာရွာပါတယ္။ ခက္တာက ဗ်ာကြ်န္ေတာ့္အက်င့္က ဗုိက္စာရင္ ထၼင္း မစားရရင္ ကုိမေနနဳိင္ တာဘဲဗ်။ (asian) ေတြစားတဲ့ထၼင္းဆုိင္ကမရွိဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တတ္နဳိင္သေလာက္ရွာတာဘဲဗ်ာ။ ဒါ့ေပမယ့္ ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ၾကီးဘဲဆုေတာင္းေတာင္း ဆႏၵ ကမျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေန႕က ဘီစကစ္ မုန္႕ေလးစားျပီး ေရေသာက္ ဗုိက္ေမွာက္ ေနခဲ့ရတယ္ဗ်။ ေနာက္တေန႕က်ေတာ့ အျပင္ထြက္ျပီး ထၼင္းဆုိင္ရွာတာေပါ့။ရွာပုံေတာ္ထြက္တာေျမျဖဴနွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕၊လိပ္စာ စာရြက္နဲ႕ေပါ့။ လမ္းေထာင့္ေတြေရာက္တုိင္း တုိင္ေတြမွာ ျမန္မာလုိေတြေရးမွတ္ျပီး ဘယ္ေကြ႕ညာေကြ႕ အမွတ္အသားေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ထင္မွာဘဲ ဒီလူပါးစပ္မပါဘူးနဲ႕တူတယ္လုိ႕။ က်ြန္ေတာ္ပါးစပ္ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေမးရမယ့္လူေတြက တေန႕လုံးေနမွ ၂ ေယာက္စ ၃ေယာက္စဘဲရွိတာဗ်။ ဒီေတာ့သူတုိ႕ကုိသြားေမးလဲသူတုိ႕ေတြက က်ြန္ေတာ္ လုိခ်င္တဲ့ အေျဖကုိမေပးခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္္မွာ အေမထည့္ေပးလုိက္တဲ့ လက္ဖက္ေတြရယ္၊အေၾကာ္ဆန္ေတြရယ္၊ငါးပိေထာင္းေလးရယ္ကုိ ဘီစကစ္တုိ႕ ေပါင္မုန္႕တုိ႔မွာ သုုတ္ျပီး တပါတ္ေလာက္စခန္းသြားခဲ့ရေတာ့တာေပါ့။တပါတ္ေလာက္ၾကာမွ ကုိရီးယားတုိ႕၊ဂ်ပန္တုိ႕၊တရုပ္တုိ႕ အစရွိတဲ့ေက်ာင္းသားေတြေရာက္လာမွ သူတုိ႕နဲ႕အတူလုိက္ျပီ ထမင္းအုိးေတြဝယ္ရတယ္ဗ်ာ။ ဆန္ေရာင္းတဲ့ေနရာလည္းတစ္ျမဳိ႕လုံးမွာ တစ္ဆုိင္ဘဲရွိတယ္။ အဲဒီဆုိင္ကလည္း မန္ဘာဖြင့္ျပီး ဝယ္ရတာဆုိေတာ့ မန္ဘာေၾကး ေတြေပးရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္မွစုံစမ္းလုိ႕ သိရတာ အဲဒီျမဳိ႕တစ္ျမဳိ႕လုံး မွာ (asian) စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဘဲျမဳိ႕လယ္ေကာင္မွာရွိတယ္တဲ့ဗ်ာ။အင္း ဘာဘဲေျပာေျပာေပါ့ လက္ဖက္နဲ႕ ေပါင္မဳန္႕ထည့္ျပီးစားၾကည့္တာအုိေကပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႕လဲစမ္းျပီး စားၾကည့္ၾကေပါ့။ က်ြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ကုိဒီေနရာမွာခဏ နားအုန္းမယ္။ ေနာက္မွဆက္ေျပာတာေပါ့ဗ်ာ။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ျပီးေအာင္ဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္လုိအျဖစ္မ်ဳိးမၾကဳံပါေစနဲ႕လုိဆႏၵျပဳရင္း...<br />အညၾတ(ေခတၱနယူးေယာက္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8767324488887119683?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-28556037339201298842009-10-11T18:59:00.004-04:002009-10-11T19:58:42.337-04:00ေျခာက္ပါးဒြါရ တံခါးဝမွာ<br /><br />ျမင္တာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />ၾကားတာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />နံတာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />စားတာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />ေတြ႕တာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />ၾကံတာ ဘာလဲ (စိတ္, တရားဘဲ)<br /><br />အျမင္ခံတာ ဘာလဲ (အဆင္း, ရုပ္တရားဘဲ)<br /><br />အၾကားခံတာ ဘာလဲ (အသံ, ရုပ္တရားဘဲ)<br /><br />အနံခံတာ ဘာလဲ (အနံ႕, ရုပ္တရားဘဲ)<br /><br />အစားခံတာ ဘာလဲ (အရသာ, ရုပ္တရားဘဲ)<br /><br />အေတြ႕ခံတာ ဘာလဲ (အေတြ႕ဓါတ္, ရုပ္တရားဘဲ)<br /><br />အၾကံခံတာ ဘာလဲ (ရုပ္,နာမ္နွစ္ပါး နိဗၺာန္ ပညတ္ အကုန္ရ)<br /><br />(ေျခာက္ပါးဒြါရတံခါးဝမွာ)<br /><br />ပုဂၢဳိလ္မျဖစ္၊သတၱဝါမျဖစ္၊အသက္မျဖစ္၊ငါမျဖစ္<br /><br />ရုပ္,နာမ္တရား နွစ္ပါးသာ ျဖစ္ၾကကုန္၏။<br /><br />ရုပ္တရားကလည္း ေဖာက္ျပန္ပ်က္<br />နာမ္တရားကလည္း ညြတ္သိပ်က္<br /><br />ျဖစ္ျပီးပ်က္တာ မျမဲပါ ရမွာ (အနိစၥ) သာ<br />မျမဲဆုိကဆင္းရဲလွ (ဒုကၡ) တစ္ပါးသာရ<br />မျမဲဆင္းရဲအလုိမၾက ဘာတစ္ခုမွ ငါမရ မုခ်(အနတၱ)<br /><br />ရုပ္နာမ္ တရား နွစ္ပါးလုံး နိစၥ သုခ အတၱ မရ<br />အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ ရ။<br /><br />ရုပ္နာမ္တရားနွစ္ပါးလုံးသည္ စင္စစ္ဆင္းရဲမွန္လွ ဒုကၡသစၥာတရားၾကီးပါတကား။<br /><br />အညံ့ပန္း(ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2855603733920129884?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-77225570396246385532009-10-11T18:41:00.004-04:002009-10-11T18:59:10.209-04:00ပစၥဳပၸန္ ၏ စကၠန္႕တုိင္း စကၠန္႕တုိင္း<br /><br />အသိေရာ အက်င့္ပါ ျပည့္စုံလွ်က္<br /><br />အသက္ရွင္ေနရျခင္းသည္းလည္းေကာင္း<br /><br />အုိေနရျခင္းသည္လည္းေကာင္း<br /><br />နာေနရျခင္းသည္လည္းေကာင္း<br /><br />ေသေနရျခင္းသည္လည္းေကာင္း<br /><br />စင္စစ္မေတြ ခ်မ္းသာလွပါေပသတည္း။<br /><br />စိတ္ေကာင္းရွိဖုိ႔ပထမ<br /><br />စိတ္ရင္းအတုိင္းမုခ်အက်ိဳးေပးမည္။<br /><br />ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ကုိယ္မပ်က္နဲ႕။<br /><br />ဤေလာက၌<br /><br />ဘုရားသည္သာအျမတ္ဆုံးရတနာ<br /><br />တရားသည္သာအျမတ္ဆုံးရတနာ<br /><br />သံဃာသည္သာအျမတ္ဆုံးရတနာ<br /><br />ဤအျမတ္ဆုံးရတနာသုံးပါးအား<br /><br />တကယ္တန္းသိေအာင္၊တကယ္တန္းရွိေအာင္<br /><br />အားထုတ္နဳိင္ေသာသူတုိ႕သာလွ်င္<br /><br />ရတနာရွိရာ ရတနာလာဆုိသည့္စကားအတုိင္း<br /><br />ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာသည္လည္္းေကာင္း<br /><br />တမလြန္ခ်မ္းသာသည္လည္းေကာင္း<br /><br />နိဗၺာန္ခ်မ္းသာသည္လည္းေကာင္း<br /><br />မုခ်ဧကန္ရရုိးမွန္ပါေပ၏။<br /><br />အညံ့ပန္း(ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7722557039624638553?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-81524687473965763072009-10-11T18:15:00.004-04:002009-10-11T18:39:37.318-04:00ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးဘဝမွာ လူတုိင္း ဒီလုိကစားခဲ့ဘူးၾကမွာပါ။<br /><br />ေညာင္ပင္တေစၦ ေဝေလေလ<br /><br />နင္ဘယ္ကုိင္းမွာေန (ေညာင္ကုိင္းမွာေန)<br /><br />နင္ဘာသီးစား (ေညာင္သီးစား)<br /><br />နင္ဘာေရေသာက္ (ေညာင္ေရေသာက္)<br /><br />နင္ဘယ္သူ႕ေျခာက္ (နင္တုိ႕အားလုံးေျခာက္)<br /><br />(ဒါဆု္ိေညာင္ပင္တေစၦ မွာ သူတေယာက္တည္းအဖုိ႕ ေနစရာ၊စားစရာ၊ေသာက္စရာ အျပည့္အစုံပုိလွ်ံစြာ<br /><br />ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ခြဲေဝေပးရမွာ စုိးရိမ္တာေၾကာင့္ ေညာင္ပင္လာသူတုိင္းကုိ သူဟာ<br /><br />ေလာဘၾကီးစြာေျခာက္လန္႔ေစခဲ့တယ္။)<br /><br />ဒါေၾကာင့္ရေလလုိေလအုိတေစၦ ဆုိတာ ဘယ္ေသာအခါမွာ ျဖည့္၍ မျပည့္နဳိင္တဲ့ ေလာဘအုိးၾကီးပါတကား။<br /><br />ေလာဘထူထူ တေစၦတူ<br /><br />ရန္သူအစစ္ေပ။<br /><br />အညံ့ပန္း(ပတၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8152468747396576307?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-70800699920997406002009-10-06T14:01:00.004-04:002009-10-06T14:54:50.387-04:00ယူးအက္စ္ေအ ရဲ႕ ၂၀၁၁ ကံစမ္းမဲ ကုိ (ေအာက္တုိဘာလ ၂ရက္ ၂၀၀၉ မွ နဳိဝင္ဘာ ၃၀ ရက္ ၂၀၀၉ )ထိ တင္သြင္းကံစမ္းနဳိင္ပါသည္။ ထုိသုိ႕တင္သြင္းရာတြင္ သင္၏ဓါတ္ပုံမွာ အဓိက က်ပါသည္။ ဓါတ္ပုံ ၏လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ေအာက္ပါ ဆုိဒ္တြင္ၾကည့္ရွဴနဳိင္သည္။<br />http://www.dvlottery.state.gov/photo.aspx<br /><br />ေဖာင္ျဖည့္ရန္အဆင္သင့္ျဖစ္ပါက ေအာက္ပါဆုိဒ္တြင္ဝင္ျဖည့္ပါ။<br />http://www.dvlottery.state.gov/application.aspx<br /><br />သင္၏နာမည္စာရင္းျဖင့္တစ္ၾက္ိမ္သာျဖည့္ခြင့္ရွိသည္။ သုိ႕ပါ၍ သင္ဝင္ေရာက္ ကံမစမ္း ခင္တြင္ သင္မရွင္းသည့္ အေၾကာင္းအရာကုိ comment ေနရာတြင္ေမးျမန္းနဳိင္သည္။ မိတ္ေဆြအားလုံးကံေကာင္းၾကပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းလုိက္ပါသည္။<br /><br />ေမတၲာျဖင့္<br />အညၾတ(ေခတၱနယူးေယာက္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7080069992099740600?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-79494180877046197122009-10-04T08:18:00.004-04:002009-10-04T08:31:17.273-04:00ေက်နပ္စရာေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ<br />မေက်နပ္စရာေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ<br />ေလာကဓံေၾကာင့္ တုန္လွဳပ္ေနသူမွန္သမွ်<br />ေလာက ကုိအရွဳံးေပးေနသူၾကီးပါဘဲ။<br />(မေထရ္ျမတ္တပါး)<br /><br /><br />ဝိပႆနာဆုိတာ<br />အတိတ္ကုိလည္း မေဖာ္နဲ႕။<br />အနာဂတ္ကုိလည္း မေျမာ္နဲ႕။<br />ပစၥဳပန္ ကုိလည္း မေခ်ာ္နဲ႕။<br />ပစၥဳပန္တုိင္းကုိ အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ရွင္သန္ပါ။<br />အမွန္တရားဆုိတာ ပစၥုဳပန္တုိင္းမွာရွိပါတယ္။<br />ပစၥဳပန္တုိင္း ကုိ နားလည္တာဝိပႆနာပါ။<br />အရွိ နဲ႕ အသ္ိ ကုိက္ညီေနတာ<br />အျဖစ္နဲ႕ အပ်က္ကု္ိျမင္ေနတာ ဝိပႆနာပါ။<br /><br />အညံ့ပန္း (ပတၳၱျမားေျမ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7949418087704619712?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-66333721335981291232009-10-04T07:49:00.005-04:002009-10-06T14:49:56.839-04:00<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဇာတိေဘးက</span><span style="color: rgb(0, 153, 0);"> ေျပးမရ</span> <span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေတြ႕ၾက ဓမၼတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br />ေၾသာ္...<br /><br />ျပဳရင္း ျပင္ရင္း ေစာင့္ေရွာက္ရင္းက<br /><br />အုိျခင္း ေတြ႕ၾက </span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကြင္းမရ</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);"><br />ဇာတိ ေၾကာက္စရာ။<br /><br /><br />ေၾသာ္...<br /><br />ျပဳရင္းျပင္ရင္း ေစာင့္ေရွာက္ရင္းက<br /><br />နာျခင္း ေတြ႕ၾက ကြင္းမရ<br /><br />ဗ်ာတိ ေၾကာက္စရာ။<br /><br /><br />ေၾသာ္...<br /><br />ျပဳရင္းျပင္ရင္း ေစာင့္ေရွာက္ရင္းက<br /><br />ေသျခင္းေတြ႕ၾက ကြင္းမရ<br /><br />မရဏ ေၾကာက္စရာ။<br /><br />ဇာတိေၾကာင့္သာ အုိရမွာ<br /><br />ဇာတိေၾကာင့္သာ နာရသာ<br /><br />ဇာတိေၾကာင့္သာ ေသရရွာ<br /><br />ေၾသာ္... ဇာတိ ဇာတိ ဇာတိ<br /><br />ေၾကာက္စရာပါ။<br /><br />အညံ့ပန္း (ပတၱျမားေျမ)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6633372133598129123?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/09657829722954657630noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-11026948365737536522009-09-16T20:09:00.006-04:002009-09-16T20:53:55.779-04:00<p style="color: rgb(51, 255, 51);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"> <span style="color: rgb(153, 51, 153);">တစ္ေန႔တာရဲ႕ ညေနပုိင္းအခ်ိန္...ပန္းျခံတစ္ခုရဲ႕ ကေလးေတြေဆာ့ကစားတဲ့ ကစားကြင္းငယ္ေလး တစ္ခုမွာ</span><br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ကေလးငယ္တစ္ဦးရဲ႕ မိခင္ဟာ တစ္ျခားကေလးငယ္တစ္ဦးရဲ႕ ဖခင္ နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ ထုိင္ျပီး</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"> စကားလက္ဆုံၾကေနခဲ့တယ္။ အမ်ဳိး သမီးျဖစ္သူက “ဟုိမွာ ဒန္းစီး ေနတဲ့ကေလး ကကြ်န္မရဲ႕ သားေပါ့”</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"> သူမက အနီေရာင္ ဆြယ္တာဝတ္ထားတဲ့ အသက္၆နွစ္အရြယ္ကေလး ငယ္ေလး ကုိလက္ညွိဳးထုိးျပီး<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ “ကေလးက ေတာ္ေတာ္လိမၼာ မဲ့ပုံပါဘဲဗ်ာ” အမ်ဳိးသားျဖစ္သူက ျပန္လည္<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ “ဟုိဖက္မွာကစားေနတဲ့အျပာေရာင္ဝတ္ထားတဲ့ ကေလးကေတာ့</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"> က်ြန္ေတာ္သားပါ” အမ်ဳိးသားျဖစ္သူဟာ အဲဒီလုိေျပာရင္းသူရဲ႕လက္မွာပတ္ထားတဲ့နာရီဆီကုိ<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">မ်က္စိ ေရာက္သြားျပီး သားျဖစ္သူ ကုိလွမ္းေခၚလုိက္တယ္။“သားေလးသီဟေရ...အိမ္ျပန္ရေအာင္သား”<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">သားျဖစ္သူက ေခါင္း ကေလး ျငိမ့္ျပလုိက္ျပီး ဖခင္ျဖစ္သူကုိဒီလုိလွမ္းေျပာလုိက္တယ္။<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">“ေဖေဖ ေရ ေနာက္ထပ္ ၅မိနစ္ ေနာ္...ေဖေဖ ၅မိနစ္ဘဲ” ဖခင္ျဖစ္သူက ေခါင္းျငိမ့္ျပလုိက္ေတာ့ သား</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ျဖစ္သူကေပ်ာ္သြား</span></span></b><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ျပီး</span></span></b><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ခုန္ေပါက္ကစားေနလုိက္တယ္။ ၅မိနစ္ေက်ာ္သြားျပီးေနာက္ ဖခင္ျဖစ္သူ ကထုိင္ေနရာမွ</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">မွတ္တပ္ရပ္လုိက္ျပီး သားျဖစ္သူကုိထပ္မံလွမ္းေခၚလုိက္တယ္။ “သားေရ အခ်ိန္ျပည့္ျပီ သြားရေအာင္”<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">သားျဖစ္သူ ကထပ္မံျပီးေခါင္းျငိမ့္ျပလုိက္တယ္။ “ေဖေဖေရေနာက္ထပ္၅မိနစ္ေလာက္ ၅မိနစ္ဘဲ”<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ဖခင္ျဖစ္သူက ျပဳံးလုိက္ျပီး “ေကာင္းျပီးသား” “ရွင္က ကေလးအေပၚ သိပ္စိတ္ရွည္တာဘဲေနာ္” ေဘး</span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"> အနား မွာ ရွိေသာအမ်ဴိးသမီး လွမ္းေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။အမ်ဳိးသားျဖစ္သူက သူမကုိျပဳံး ျပီး ဒီလုိ<br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 51, 102);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">စကားရွည္ကုိ လွမ္းေျပာလုိက္ေတာ့တယ္။ <span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ကြ်န္ေတာ့္သားၾကီး က</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဒီပန္းျခံနားမွာ </span></span></span></b><b style="color: rgb(153, 51, 153);"><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မူးေနတဲ့</span><br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(204, 51, 204);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကားေမာင္းသမား ေၾကာင့္ စက္ဘီးစီးေနရာကေန ကားတုိက္ခံရျပီး မနွစ္ကမွဆုံးသြားတယ္။</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကြ်န္ေတာ္က</span></span></span></b></p><p style="color: rgb(204, 51, 204);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> သားၾကီး သူရ နဲ႕ ဒီလုိမ်ဳိး ပန္းျခံလာတာတုိ႕သူနဲ႕အတူတူေနျပီး အခ်ိန္ကုန္တာမ်ဳိး တုိ႕ မလုပ္နဳိင္ခဲ့ဘူး။</span><br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(102, 255, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">လုပ္ဖုိ႕လဲအခ်ိန္က မေပးနဳိင္ခဲ့ဘူးေလ</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">။</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဒီလုိမ်ဳိး အျဖစ္ေတြကုိ ကြ်န္ေတာ့္ သားငယ္ကုိမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။<br /></span></span></span></span></b></p><p style="color: rgb(153, 51, 153);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သားငယ္<span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကေတာ့</span></span></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">သူ၅မိနစ္ေလာက္ ထပ္ ပုိျပီး ကစားရတယ္ဆုိျပီး</span></span></span></b><b style="color: rgb(153, 51, 153);"><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);">ထင္ေနမွာ။</span></span></b><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အမွန္တကယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္<br /></span></span></span></b></p><p style="text-align: left;"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">က ရလုိက္တာပါ။</span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကြ်န္ေတာ္ကသူကစားေနတာကုိေနာက္ထပ္ ၅မိနစ္ပုိျပီးၾကည့္လုိက္ရတာပါ။</span><br /></span></span></b></p><p><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><br /></span></span></b></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" >ဘဝဆုိတာ ပညတ္ထားတဲ့ အခြင္႔အေရးေတြ ဦးစားေပး အနစ္နာခံမွဳ႕ေတြနဲ႕ျပည့္နက္ေနျခင္း</span></b></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);"><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" >လည္းျဖစ္တယ္။ သင့္ရဲ႕ဦးစားေပးအနစ္နာ ခံမွဳ႕ ကေရာဘာေတြျဖစ္မလဲ။ဒီေန႔ကစျပီး သင့္ရဲ႕</span></b></p><p><b><span font="" style=";font-family:Arial,Helvetica;font-size:85%;" > <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခ်စ္ခင္အနွစ္သက္ဆုံးသူကုိ ၅မိနစ္ေလာက္</span><span style="color: rgb(120, 56, 150);"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အခ်ိန္ေပးေပးပါ။</span><br /></span></span></b></p><br /><p><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.piffe.com/inspiration/five-more-minutes.php<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-1102694836573753652?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-67418736585402400972009-09-15T13:52:00.013-04:002009-09-15T23:45:00.727-04:00ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ က်ြန္ေတာ္ကုိယ္ေတြ႕ေလးပါ။ ေနာင္လာေနာက္သား ေတြကုိဒီလုိမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့<br />ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးနဲ႕ ေရးရတာပါ။ က်ြန္ေတာ္ ၇ တန္း အရြယ္တုန္းကေပါ့။ ျမဳိ႕ေလးတစ္ျမဳိ႕မွာ က်ြန္ေတာ္ ေမေမ က အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီေမေမ့သူငယ္ခ်င္းမွာသမီးေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီသမီးက က်ြန္ေတာ့္ထက္္၁၂ ေလာက္ၾကီး ျပီး က်ြန္ေတာ့္ကုိ သူမ ေမာင္ေလးလုိ ဘဲ အရမ္းခ်စ္ ခင္တယ္။ အဲဒီအစ္မဟာ က်ြန္ေတာ္တုိ႕အိမ္ကုိသူ႕မ စီးပြားေရးကိစၥနဲ႕ မၾကာခဏလာေလ့ရွိတယ္။သူမဟာ ေဗဒင္ကုိ အလြန္ယုံလြန္းသူျဖစ္တယ္။တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူမဟာ ေဗဒင္ဆရာ တစ္ေယာက္ဆီမွာ ေဗဒင္ သြားေမးခဲ့တယ္။ ေဗဒင္ဆရာက သူမကုိသူမ စီးပြားေရး လာဘ္လာဘ ေကာင္းေအာင္ ၅က်ပ္တန္ေလး တစ္ရြက္ ကုိ သူမအျမဲေဆာင္ထားဖုိ႕ ယၾတာ အေနနဲ႕ေပးခဲ့တယ္။ တုိင္ဆုိင္မွဳ႕ေၾကာင့္လားေတာ့မသိပါ သူမ၅က်ပ္တန္ေလး ေဆာင္ျပီး စီးပြားေရးကိစၥေတြသြားတုိင္း အရာအားလုံး ဟာအဆင္ေျပေခ်ာ့ေမႊ႕ခဲ့တယ္။ ၅က်ပ္တန္ေလး ေဆာင္ မသြားရင္ေတာ့ သူမ ရဲ႕စီးပြားေရး ကိစၥေတြ ဟာ အျမဲပဲအဆင္မေျပမွဳ႕ေတြ ၾကဳံေတြ႔႕လာရတတ္တယ္။၅က်ပ္တန္ေလး ကုိ ေဆာင္မသြားရင္ ေတာ့ အခက္အခဲေတြမၾကာခဏၾကဳံေတြ႔လာရသည္နွင့္ အမွ် သူမ ဟာ ၅က်ပ္တန္ေလး အေပၚယုံၾကည္ သက္ဝင္မွဳေတြ တေန႕ထက္တေန႕တုိး ပြားလာခဲ့ရတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္ ၅က်ပ္တန္ေလးကုိသူူမဘယ္ သြားသြား အျမဲေဆာင္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူမဟာအိမ္မွာေနရင္း ပူအုိက္တာေၾကာင့္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာ ေရခ်ဳိးေနခဲ့တယ္။ ေရခ်ဳိးေနခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ သီလရွင္ေတြအလွဴခံလာတာကုိၾကားတဲ့ သူမ မိခင္ဟာ သုံးထပ္မွာရွိတဲ့ အခန္းေလးဆီကုိသြားရမွာ ပ်င္းေနတာ ကတေၾကာင္း ၊ဆြမ္းဆန္စိမ္း ကုိမလွဴဘဲ ေငြလွဴခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း ေၾကာင့္ ေျမညီထပ္မွာရွိတဲ့ သူမရဲ႕သမီးျဖစ္သူအခန္းထဲကုိဝင္သြားျပီး စားပြဲေပၚမွာ အလြယ္တကူေတြ႔ရတဲ့ သမီး ျဖစ္သူ ပုိက္ဆန္အိတ္ထဲက ငါးက်ပ္တန္ေလး ကုိ ယူျပီး သီလရွင္ ေတြကုိ အလွဴျပဳလုိက္မိတယ္။ အမီးျဖစ္သူဟာ ေရခ်ဳိးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာျပီး သူမ ပုိက္ဆန္အိတ္ေလး ပြင့္ေနတာေတြ႔တာေၾကာင့္ပုိက္ဆန္အိ္တ္ေလး ကုိေသေသ ခ်ာခ်ာ စစ္ ေဆးလုိက္ေတာ့တယ္။ ၅က်ပ္တန္ေလး ကုိမေတြ႔ေတာ့တဲ့အခါမွာ သူမဟာ ျပာျပာသလဲအိမ္ေရွ႕ကု္ိထြက္လာ ျပီး ဧည့္ခန္း မွာထုိင္ေနတဲ့မိခင္ ကုိ ဒီလုိ လွမ္း ေမးလုိက္တယ္။<br />“အေမ.....သမီးအခန္းထဲဝင္ေသးလား။”<br />သမီးျဖစ္သူေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ႕ေမးလာတဲ့ေလသံကုိမိခင္ျဖစ္သူက ညင္းသာစြာနဲ႕ ဒီလုိျပန္ေျဖလုိက္တယ္။<br />“အင္း... ဝင္တယ္သမီး ေရ သီလရွင္ေတြအလွဴခံလာလုိ႕ အေမလည္း အေပၚမတက္ခ်င္တာနဲ႕ သမီး အခန္းထဲဝင္ျပီး ပုိက္ဆန္အိတ္ထဲက ၅က်ပ္တန္ေလးယူျပီး လွဴလုိက္တယ္သမီး”<br />သမီးျဖစ္သူဟာအေမ့စကားသံအဆုံးမွာ ေတာ့ ေဒါသူပုန္ထျပီး အေမျဖစ္သူကုိဒီလုိေအာ္ဟစ္ျပစ္တင္လုိက္တယ္။<br />“အေမကလည္း ဒီ၅က်ပ္ကုိမွ လာယူေနတယ္။ သမီး မွာ ဒီတရြက္ေလးဘဲရွိတဲ့ဟာကုိ ဘာလုိ႔အခန္းထဲ အသိမေပး ဘဲဝင္ယူရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ခက္တာဘဲအေမေတာ့”<br />သမီး ေလသံက မာေၾကာေနတာကတေၾကာင္း၊အေမျဖစ္သူက အသိမေပးဘဲယူျခင္းကုိခို္းသည္ဟုစြပ္စြဲသည့္ ပုံစံျဖင့္ျပစ္တင္ တာက တစ္ေၾကာင္း ေၾကာင့္ သမီးေျပာတာကုိသေဘာ ေပါက္ နားလည္မွဳမရွိတဲ့အေမ ျဖစ္သူဟာ ခ်ဳပ္တည္း ထားတဲ့ေဒါသ ကုိ မခံနဳိင္ဘဲဒီလုိျပန္လည္ေျပာဆုိ လုိက္ေတာ့တယ္။<br />“နင့္ပုိက္ဆန္ဒီေလာက္ေလးနဲ႔အျဖစ္သည္းျပမေနနဲ႔။ နင့္ကုိအဲဒီေငြရဲ႕အဆတစ္ရာငါျပန္ေပးမယ္။ ငါ့ကုိလာေအာ္မေနနဲ႔ဒီလုိ။ ငါေျပာတာၾကားလား၊ မၾကား ခ်င္ရင္ကုိယ္ဟာကုိသြားေသလုိက္။”<br />အဲဒီလုိအေခ်အတင္ စကားမ်ား ၾကျပီး ေနာက္ပုိင္း မွာ သမီးျဖစ္သူ ဟာ “ဝုန္း” ကနဲ အိမ္ခန္းတံခါးကုိဆြဲပိတ္ လုိက္ေတာ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ အသံတစ္စနွစ္္စ သာထြက္လာျပီး သမီးျဖစ္သူဟာအခန္းထဲမွာ ျငိမ္သက္သြားေတာ့တယ္။ သုံး ေလးနာရီၾကာတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ေတာ့အေမျဖစ္သူဟာစိတ္ဆုိးေျပသြားျပီး သမီးျဖစ္သူအခန္းဝနားလာျပီး အခန္းတံခါးေခါက္လုိက္တယ္။<br />“သမီးေရ...သမီးေလး...ထပါေတာ့ အေမ့ကုိစိတ္ဆုိးေနျပီးလား။သမီးေရအျပင္ထြက္ရေအာင္။”<br />အေမျဖစ္သူဟာအၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာေခၚေသာ္လည္း သမီး ဆီမွဘာမွ်တုန္႕ျပန္မွဳ႕ကုိ မၾကားရတာေၾကာင့္ အခန္းတံခါး ကုိ ေစာင့္ဖြင့္လုိက္တယ္။အဲဒီအခါမွာေတာ့ အေမျဖစ္သူဟာအိပ္ယာေပၚမွာလွဲျပီး အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့သမီး ကုိေတြ႔လုိက္ရေတာ့တယ္။ သမီးျဖစ္သူဟာ ၾကြက္သတ္ေဆးေသာက္ျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အဆုံးစီရင္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br />သမီးျဖစ္သူရဲ႕အယူသည္းတတ္မွဳ႕နဲ႕ ေဒါသၾကီး ေခါင္းမာတတ္မွဳ႕၊ အေမျဖစ္သူရဲ႕ လက္လႊတ္စပါယ္ ေျပာဆုိတတ္ မွဳ႕ေၾကာင့္ သမီးျဖစ္သူရဲ႕ အသက္ဆုံးရွဴံး ခဲ့ရေတာ့တယ္။ ဒီျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ က်ြန္ေတာ့္အ တြက္ေတာ့ မေမ့နဳိင္စရာသံေဝဂရစရာတစ္ခုပါ။ က်ြန္ေတာ္ ကေဗဒင္ဆရာေတြကုိ အျပစ္တင္ေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ေဗဒင္ဆုိသည္မွာလည္း မမွန္တာ မရွိပါ။ သုိ႕ေပမယ့္ လူမွန္ေနရင္ေတာ့ ေဗဒင္ ကမွားသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ အရေျပာရရင္ေတာ့ ေဗဒင္ဆရာ ကေဟာထားသည္ လူတစ္ေယာက္ ဒီေန႔အဲဒီျမဳိ႕ကုိမသြားရဘူး။ သြားခဲ့ရင္ ဒီလူဒုကၡေရာက္သြားနဳိင္တယ္လုိ႕ဆုိၾကပါစုိ႕။ အဲဒီလူက ေဗဒင္ဆရာေျပာသလုိ အဲဒီျမဳိ႕ ကုိ မသြားခဲ့ ရင္ သူ ဒုကၡနဲ႕ ကင္းသြားမယ္။ ဒီေတာ့ေဗဒင္မွားသြားတယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ လူ ကေဗဒင္ဆရာေဟာထားသလုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ေနလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ အကယ္၍ အဲဒီလူကေဗဒင္ဆရာေျပာတာကုိလက္မခံဘဲသြားခဲ့ရင္ သူဒုကၡေရာက္သြားမွာအမွန္ပင္။ ဒီေတာ့ကား ေဗဒင္ကမွန္သြားျပန္၏။<span style="font-weight: bold;"> အမွန္တကယ္က လူမွားလုိ႕ေဗဒင္မွန္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ လူကမွနေအာင္ေန လွ်င္ေတာ့ ေဗဒင္မွားပါသည္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေဗဒင္ဆုိသည္ကုိယုံုယုံမယုံယုံ ေဗဒင္ေဟာထားသလုိေတာ့</span><span style="font-weight: bold;">လုပ္</span><span style="font-weight: bold;">လုိက္ </span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ပါ။သုိ႕ေပမယ့္ အေပၚက အမလုိေတာ့အယူမသည္းပါနွင့္။ စိတ္မၾကီးပါနွင့္။ အေမျဖစ္သူလုိလည္း သားသမီးေတြအေပၚ လက္လြတ္စပါယ္မေျပာမိပါေစနွင့္။</span><br /><br /><br />ဒီစာကုိဖတ္ျပီးသင္ တစ္ခုခုကုိဆင္ျခင္လုိက္မိတယ္ဆုိရင္ က်ြန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါတယ္။<br />အညၾတ(ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6741873658540240097?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-38372290375304424742009-09-13T22:42:00.005-04:002012-01-26T18:59:54.028-05:00လူသားအားလုံး ျငိမ္းခ်မ္းဖုိ႕ စိတ္ေကာင္းေမြးဖုိ႕ၾကဳိးစားစုိ႕<br /><br />အခ်ိန္မေရြး စိတ္ေကာင္းေမြး<br /><br />ေနရာမေရြး စိတ္ေကာင္းေမြး<br /><br />အရြယ္မေရြး စိတ္ေကာင္းေမြး<br /><br />ပုဂြိဳလ္မေရြး စိတ္ေကာင္းေမြး<br /><br />စိတ္ေကာင္းေမြးဘုိ္႕ ပထမ<br /><br />စိတ္ေကာင္းေမြးဘုိ႕ တစ္ဘဝ<br /><br />စိတ္ေကာင္းေမြးဘုိ႕ ထာဝရ<br /><br />စိတ္ေကာင္း ရွိမွ နဳတ္ေကာင္းရ<br /><br />စိ္တ္ေကာင္းရွိမွ ကုိယ္ေကာင္းရ<br /><br />စိတ္ေကာင္းရွိသာ မဂၤလာ<br /><br />နဳတ္ေကာင္းရွိသာ မဂၤလာ<br /><br />ကုိယ္ေကာင္းရွ္ိသာ မဂၤလာ<br /><br />စိတ္ေကာင္းတခု ရွိေအာင္ျပဳ<br /><br />ျပည့္မွဳ မဂၤလာ အရာရာ<br /><br />ကုိယ္နဳတ္စိတ္ပါ ယဥ္ေက်းသာ<br /><br />ျပည့္မွာ မဂၤလာ အရာရာ<br /><br />ဘယ္သူတရား ပ်က္ပ်က္ကုိယ္ မပ်က္နဲ႕<br /><br />သူမေကာင္းလည္း ကုိယ္ေကာင္းပါ<br /><br />သူကေကာင္းလည္း ကုိယ္ေကာင္းပါ<br /><br />အရာရာကုိ အရွဴံး ေပးက နွလုံးေအး၏။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အညံ့ပန္း(ပတၱာျမားေျမ)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-3837229037530442474?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-91842390196972808422009-09-13T22:07:00.011-04:002009-09-13T22:42:17.681-04:00<span style="font-weight: bold;">ေက်းဇူးရွင္ သက္ေတာ္ရွည္ ေၾကာင္းပန္း ပဥၥမ နာယက ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး၏ ေလာက,ဓမၼ နွစ္ဌာန ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ကမာၻသူ ကမာၻသား တုိ႔အား ယၡဳဘဝမွ အစျပဳ၍ နိဗၺာန္ရသည့္ဘဝတုိင္ (နဳတ္, ဆက္ ခဲ့ပုံ)</span><br /><br /><br />(နဳတ္သည္-ဆက္သည္)နဳတ္ဆက္ပါသည္။<br /><br />(ေလာဘကုိနဳတ္သည္-အေလာဘ ကုိဆက္သည္။)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ေလာဘကုိနဳတ္သည္-ဒါန ကုိဆက္သည္။)</span><br /><br />(ေလာဘကုိနဳတ္သည္-ဝိပႆနာ တရားကုိဆက္သည္။)<br /><br /><br />(ေဒါသကုိနဳတ္သည္-အေဒါသ ကုိဆက္သည္။)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ေဒါသကုိနဳတ္သည္-သီလ ကုိဆက္သည္။)</span><br /><br />(ေဒါသကုိနဳတ္သည္-ေမတၱာ ကုိဆက္သည္။)<br /><br />(ေဒါသကုိနဳတ္သည္-ဝိပႆနာ တရားကုိဆက္သည္။)<br /><br /><br /><br />(ေမာဟကုိနဳတ္သည္-အေမာဟ ကုိဆက္သည္။)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ေမာဟကုိနဳတ္သည္-ဘာဝနာ ကုိဆက္သည္။)</span><br /><br />(ေမာဟကုိနဳတ္သည္- ဝိပႆနာ တရား ကုိဆက္သည္။)<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">(ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ ကုိနဳတ္သည္- ဒါန၊သီလ၊ေမတၱာ၊ဝိပႆနာ ကုိဆက္သည္။)<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />ဒါနျပည့္ျပည့္-ဝ္ိပႆနာ တရား ျပည့္ျပည့္<br /><br />သီလျပည့္ျပည့္-ဝ္ိပႆနာ တရား ျပည့္ျပည့္<br /><br />ေမတၱာျပည့္ျပည့္-ဝိပႆနာ တရား ျပည့္ျပည့္<span style="font-weight: bold;"><br /><br />ဒါနအစ-သီလေရွးဦးစြာ-ဘာဝနာပထမ<br /><br />တထပ္တည္းၾကမွ ေဝေနယ်။<br /><br />အည့ံပန္း (ပတၱျမားေျမ)<br /></span><br /><br /></span><br /><span style="font-weight: bold;"></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-9184239019697280842?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-24652838248794348172009-09-11T01:51:00.011-04:002009-09-15T01:11:20.484-04:00တစ္ခါက အလြန္တစ္ရာမွ ဥာဏ္ေကာင္း၍ စီးပြားရွာတတ္သူ ကပ္စီးနဲလွေသာ ငါးကုန္သည္ ဆုိင္ရွင္တစ္ဦး ကုိ<br /><br />ရုိးသား လွေသာ ဝယ္သူတစ္ဦး က အ့ံၾသ ခ်ီးမြန္းစကားကုိဆုိေနလုိက္တယ္။<br /><p><img src="http://www.guy-sports.com/fun_pictures/fishheadsf.jpg" alt="Fishy tales Will and Guy's humour" class="imgClear" width="124" align="right" border="0" height="108" /></p><br />"ေနာင္ၾကီး ေရ...ေနာင္ၾကီး က ဘာေတြ ဘယ္လုိ လုပ္လုိ႕ ဒီေလာက္ ထိေတာင္<br /><br />ေတာ္ေနရတာလဲဗ်။ခင္္ဗ်ား ဘာဘဲလုပ္လုပ္ အကုန္အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္။"<br /><br />ဆုိင္ရွင္က အျခားဝယ္သူ ေတြ မၾကားေအာင္ နွစ္ကုိယ္ၾကားတုိးညွင္းစြာ ဒီလုိျပန္ေျဖ<br /><br />လုိက္တယ္။<br /><br />“က်ြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကုိမွဒီကိစၥ နဲ႕ ပက္သက္ျပီး မေျပာျပဖူးဘူး။ ”<br /><br />“ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဟာ အရမ္းရုိးသား ျဖဴ စင္တာေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ခင္ဗ်ား ကုိေျပာျပပါ့မယ္။ က်ြန္ေတာ္ ဒီလုိ<br /><br />လုပ္ငန္းေတြကုိ ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ေနနဳိင္ေအာင္ စဥ္းစားဥာဏ္ေတြရတာက ငါးေခါင္းကုိမ်ားမ်ား<br /><br />စားလုိ႕ျဖစ္ရတာပါ။ ခင္ဗ်ားလည္း က်ြန္ေတာ္လုိငါးေခါင္းမ်ားမ်ား စားရင္ ဥာဏ္ေကာင္း ျပီး ဘယ္လုပ္ငန္းကုိ<br /><br />ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာ သိလာလိမ့္မယ္။”<br /><br />“ဟုတ္လား ။ခင္ဗ်ား ဆီမွာ အဲဒီငါးေခါင္းေတြေရာင္းလားဗ်။” ရုိးသား ေသာဝယ္သူကေမးလုိက္သည္။<br /><p>“ေရာင္းတယ္။ ငါးေခါင္းတခု ကုိ ၄ေဒၚလာ ဘဲၾကတယ္။” ဆုိင္ရွင္ကျပန္ေျဖလုိက္သည္။<br /></p><p>ရုိးသားေသာဝယ္သူ က ငါးေခါင္း ၃ေကာင္ဝယ္သြားခဲ့သည္။<br /></p><p>တပတ္ခန္႕ၾကာေသာအခါ....ထုိရုိးသားေသာဝယ္သူ ကဆုိင္ရွင္ထံျပန္ေရာက္လာျပီး ငါးေခါင္းမွာ အင္မတန္<br /></p><p>ခါးေၾကာင္း နွင့္ သူ၏ဥာဏ္ရည္မွာ တုိးတက္လာျခင္း မရွိေၾကာင္း ျပစ္တင္ေျပာဆုိလုိက္သည္။<br /></p><p>“ခင္ဗ်ား ငါးေခါင္းစားတာ မလုံေလာက္ေသးလုိ႕ပါဗ်ာ။” ဟု လူလည္ဆုိင္ရွင္ျပန္ေျဖလုိက္သည္။</p><p>ထုိအေျဖကုိၾကားေသာ ရုးိသားေသာဝယ္သူ သည္ ငါးေခါင္း အေကာင္ ၂၀ ဝယ္၍ အိမ္သုိ႕ျပန္သြားခဲ့သည္။</p><p>နွစ္ပတ္ခန္႕ၾကာေသာအခါ ထုိရုိးသားေသာဝယ္သူ သည္ ေဒါသတၾကီး ျဖင့္ ဆုိင္ရွင္ထံေရာက္လာျပီး<br /></p><p>ေျပာလုိက္သည္။<br /></p><p>“ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကုိငါးေခါင္း တေကာင္ကုိ၄ေဒၚလာနဲ႕ေရာင္းတယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့အဲဒီငါးေခါင္း စား မွ<br /></p><p>က်ဳပ္ ဥာဏ္္ေကာင္း ျပီး လုပ္ငန္းသစ္ေတြဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတဲ့အေတြးေတြေပၚ လာမယ္ဆုိ။ တကယ္ဆုိ<br /></p><p>က်ဳပ္တျခားဆုိင္မွာ ငါးတေကာင္လုံး ဝယ္မယ္ဆုိရင္ တေကာင္လုံး မွ ၂ေဒၚလာဘဲၾကတယ္ဗ်။ ခင္းဗ်ား က<br /></p><p>က်ဳပ္ကုိ ငါးေခါင္းခ်ည္းသက္သက္ကုိ၄ေဒၚလာနဲ႕ေရာင္းတယ္။ဒါ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကုိသက္သက္ညစ္ေနတာဘဲ။”</p><p>ထုိလူစကားအဆုံးမွာေတာ့ ဆုိင္ရွင္ျဖစ္သူက ဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့တယ္။</p><p>“ၾကည့္ၾကည့္ ခင္ဗ်ား အရင္ကလုိမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ား ဆီမွာ တြက္ခ်က္တတ္တဲ့ဥာဏ္တုိးလာျပီ။”</p><p><br /></p><p><span style="font-weight: bold;">(ဘယ္လုိဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ လူတုိင္းလူတုိင္း ဟာသူတုိ႕ဘဝေတြတုိးတက္ဖုိ႕အတြက္ ရုိးသားမွဳ႕နဲ႕ ၾကဳိးစားမွဳ႕ေတာ့ရွိ</span> ၾ<span style="font-weight: bold;">ကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရုိးသားမွဳ႕ကုိအရင္းခံျပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ၾကဳိးစားရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ သူသြားခ်င္တဲ့ပန္းတုိင္ကုိေတာ့ တေန႔ေရာက္ရမွာမလြဲပါဘဲ။ မွန္ကန္စြာၾကဳိးစားနဳိင္ပါေစလုိ႕ဆႏၵျပဳလွ်က္...)</span><br /></p>...................................xxx....................xxx....................xxx.........................................................<br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br />http://www.guy-sports.com/humor/stories/story_fishy.htm<br />အထက္ေဖာ္ျပပါငါးေခါင္းပုံနွင့္ မူရင္း ေၾကာင္းအရာ ကုိ အထက္ေဖာ္ျပပါ ဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ ျပန္လည္ ၾကည့္ရွဳ နဳိင္သည္။<p><br /></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2465283824879434817?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-20623149602786669552009-09-10T23:38:00.006-04:002009-09-11T00:09:52.560-04:00<span dir="ltr" id=":tq">ကဗ်ာ ကဗ်ာ ဆုိျပီးေတာ့<br />blah blah ေတြကုိလည္း<br />အာပလာအၾကံနဲ႕ ဒီလုိငါ မထင္ခဲ့မ<wbr>ိပါဘူး.........<wbr>..<br /><br />ေတာ္ပါ ေတာ္ပါ ဆုိ<wbr>ျပီးေတာ့<br />ဘာညာဘာညာ ေတြကုိလည္း<br />ပလီပလာနဲ႕ ဒီလုိငါ မရွဴပ္ခဲ<wbr>့မိပါဘူး.......<wbr>.<br /><br />ေခၚပါ ေခၚပါ ဆုိျပီးေတာ့<br />သူသူငွာငွာ ေတြကုိလည္း<br />မထီမမာနဲ႕ ဒီလုိငါ မလုပ္ခဲ့<wbr>မိပါဘူး........<wbr>....<br /><br />ေဘာ္ဒါ ေဘာ္ဒါ ဆုိ<wbr>ျပီးေတာ့<br />ၾကင္ၾကင္နာနာ ေတြ<wbr>ကုိလည္း<br />ကလိမ္ကမာဥာဏ္နဲ႕ ဒီလုိငါ မခ်ဴျခာခဲ့မိပါဘ<wbr>ူး.............<br /><br />လာကြာ လာကြာ ဆုိျပီးေတာ့<br />မေသမခ်ာ ေတြကုိလည္း<br />ေရေရရာရာနဲ႕ ဒီလုိငါ မခ်ျပခဲ့မိပါဘူး<wbr>..........<br /><br />ေအာ္ဘ၀ဘ၀!!!<br />အခုက်ေတာ့လည္း...<br />မုိးေတြမရွိေတာ့<wbr>တဲ့ ေႏြေခါင္ေခါင<wbr>္အလည္မွာ<br />မုိးေရခံထားမိတဲ<wbr>့ ငါ့အိမ္ေခါင္မုိ<wbr>းေပါက္<br />ေအာက္တည့္တည့္က ေရခံခြက္ က<wbr>ေလး တစ္ခုရယ္ပါလာ<wbr>းကြယ္...<br /><br /></span>စာဖတ္သူအားေလးစားလ်က္<br />အညၾတ(ေခတၲနယူးေယာက္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2062314960278666955?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-55204026735066359342008-12-17T10:36:00.006-05:002009-09-11T15:07:34.859-04:00တခါတုန္းက ေအးခ်မ္း သာယာလွတဲ့ ရြာငယ္ေလးတရြာကုိ အလည္ ေရာက္ လာတဲ့ ျမဳိ႕ၾကီးသား တေယာက္ဟာ ကမ္းေျခေလး တခုမွာ ငါးမွ်ားရာက ျပန္လာတဲ့ ရြာသား တေယာက္ကုိ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ထုိ ရြာသားေလးရဲ႕ ေလွေပၚ မွာ ငါးၾကီးၾကီး ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ား ကုိ ေတြ႕ လုိက္တယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ျမဳိ႕ၾကီးသား ျဖစ္သူက ခ်ီးမြမ္း စကားလွမ္းေျပာလုိက္ ျပီး ေမးလုိက္တယ္။<br /><br />“ မိတ္ေဆြ ဒီငါး ၾကီး ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၾကီး တာပဲဗ်။ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ဖမ္းလိုက္ရလဲဗ်။”<br /><br />ရြာသား ျဖစ္သူက ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ “ သိပ္မၾကာလွပါဘူး ေနာင္ၾကီး ။ေန႔ဝက္ ေလာက္တင္ပါ။ ”<br /><br />အဲဒီေနာက္မွာ ျမဳိ႕ၾကီးသား ျဖစ္သူက ေမးလုိက္ျပန္တယ္။ “သိပ္ၾကာၾကာမဖမ္းရ ရင္ ၾကာ ၾကာ ေနျပီး ငါးမ်ားမ်ားဖမ္း ေပါ့ဗ်ာ။”<br /><br />ရြာသားျဖစ္သူက “ က်ြန္ေတာ့္ အတြက္ ဒီေလာက္ဆုိက်ြန္ေတာ္ မိသားစု အတြက္ တပတ္စာ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လုံေလာက္ေနပါျပီ။”<br /><br />ျမဳိ႕ၾကီးသားျဖစ္သူက “ ဒါဆုိခင္ဗ်ား ရဲ႕ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြလုပ္လဲဗ်။” လုိ႕ ေမးလုိက္ျပန္တယ္။<br /><br />ရြာသားက ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ “ က်ြန္ေတာ္က ေကာင္းေကာင္း အိပ္တယ္။ကေလးေတြ နဲ႕ ဇနီး ကို အခ်ိန္ ေပးတယ္။ မနက္ ေစာေစာထျပီး ရြာဦးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္တယ္။ ေနာင္ဘဝ အတြက္ဆုေတာင္းတယ္။ တရားက်င့္တယ္။ ညဆုိ တရားေဆြးေႏြးတယ္။”<br /><br />ျမဳိ႕ၾကီးသားျဖစ္သူက ေလွာင္ေျပာင္ေသာအသံနွင့္ “ က်ြန္ေတာ္ က အေမရိကန္နဳိင္ငံ မွာရွိတဲ့ နာမည္ၾကီး တဲ့ တကၠသုိလ္ က စီးပြားေရး အဓိက နဲ႕ ေက်ာင္းျပီးတာပါ။ မိတ္ေဆြသာ မိတ္ေဆြရဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကုိ ငါးမ်ားမ်ား ရေအာင္မွ်ား ျပီး ေန႕ တုိင္းၾကဳိးစားမယ္ ဆုိရင္ ေနာက္ ဆုိ ေလွၾကီးၾကီးဝယ္ နဳိင္မယ္။ ေလွၾကီးၾကီး ရျပီးရင္ ေနာက္ ေလွ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကုိ ထပ္ဝယ္ မယ္။ ဒီအက်ဴိးဆက္ေတြေၾကာင့္ မိတ္ေဆြ ဆီမွာ ေလွေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပုိင္ဆုိင္ နဳိင္လာမယ္။ ျပီးရင္ မိတ္ေဆြကုိယ္တုိင္ ျမဳိ႕ၾကီး ကုိ္တက္ ျပီး ငါးေတြ၊ ငါးေျခာက္ေတြ ေရာင္းမယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ နိဳင္ငံျခား ကုိ ဒါရုိက္ တင္ေရာင္းမယ္။ မိတ္ေဆြဟာ ကုိ္ယ္တုိင္ငါးမွ်ားမယ္။ ကုိ္ယ္တုိင္ ေရာင္းမယ္။ ဒီ အက်ဴိးဆက္ေတြေၾကာင့္ ကုမၼဏီ ေတြဖြင့္မယ္။ ျပီးရင္ ဒီ လုိ ေသးငယ္တဲ့ ျမဴိ႕ ကေန ျမဳိ႕ ၾကီး ကု္ိ ေျပာင္းမယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ စကၤာပူ မွာ အိမ္ဝယ္ မယ္။ ၾသစေၾတးလ် မွာ အ္ိမ္ဝယ္ မယ္။ ဂ်ပန္ မွာ အိမ္ဝယ္ မယ္။ ဒါ ဆုိရင္ ဘယ္ ေနရာမဆုိ သြားခ်င္သလုိ သြားလုိ႕ ရျပီ ေလ ။ မဟုတ္ဘူးလားဗ်။”<br /><br />ရြာသားၾကီး ဟာစကားအရွည္ ၾကီး ေျပာခ်လုိက္တဲ့ ျမဳိ္႕ၾကီးသား ကုိ ၾကည့္လုိက္ ျပီး ဒီ လုိေမးလုိက္တယ္။ “ဒါနဲ႕ အဲဒါေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႕ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ လုိလဲဗ်။”<br /><br />ျမဳိ႕ၾကီးသား က “အင္းအနည္းဆုံး ၂၀ - ၂၅ နွစ္ေလာက္ လုိတယ္။”<br /><br />“ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ။ ကဲ အဲဒီလုိ ခ်မ္းသာလာျပီးရင္ ေနာက္ ဆက္ ျပီးဘာေတြ ျဖစ္အုံး မွာလဲဗ်။” ရြာသားၾကီး က ထပ္ေမးျပန္တယ္။<br /><br />ျမဳိ႕သားၾကီး ကရယ္ေမာလုိက္ျပီး ေျပာလုိက္တယ္။ “ ခင္ဗ်ားအဲဒီလုိခ်မ္းသာလာျပီးရင္ ခင္ဗ်ားကူမၼဏီ ကေန ရွယ္ယာေတြ ကုိ ေခၚျပီး ေရာင္းမယ္။အဲဒီေနာက္ မွာ မိတ္ေဆြက ကမာၻေပၚ မွာ ကုေဋ ၾကြယ္ သူေဌးၾကီးျဖစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။”<br /><br />“ကုေဋၾကြယ္ သူေဌးၾကီး ဟုတ္လား ေရာင္ရင္း။ အဲဒီလုိျဖစ္ ျပီး သြားရင္ေကာ ဘာေတြ ျဖစ္အုန္းမလဲ။” ရြာသား က ထပ္တခါေမးလုိက္ျပန္တယ္။<br /><br />ျမဳိ႕ၾကီးသားက ရြာသားၾကီး ကုိ ေသခ်ာစြာဒီလုိ ျပန္ေျပာ လုိက္ျပန္တယ္။ “အဲဒါ ေတြ အားလုံး ျဖစ္ ျပီးသြားရင္ မိတ္ေဆြ ေအးေအး ေဆးေဆး အနားယူလုိိ႔ ရျပီ။ ရွယ္ယာေတြ အကုန္ေရာင္း။အိမ္ေတြ အကုန္ေရာင္း ။ျပီးရင္ ဒီ လုိ ေအးခ်မ္းသာယာ ျပီးေနခ်င္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ ရြာ ကေလး မွာေန။ ျပီးရင္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္။ကေလးေတြ နဲ႕ ဇနီး ကို အခ်ိန္ ေပး။ မနက္ ေစာေစာထျပီး ရြာဦးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းသြားကပ္။ ေနာင္ဘဝ အတြက္ဆုေတာင္း။ တရားက်င့္။ ညဆုိ တရားေဆြးေႏြး။ဘယ္လုိလဲမိတ္ေဆြ မေကာင္းေပ ဘူးလား။ ”<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">(က်ြန္ေတာ္တုိ႕တေတြဟာ အိမ္အေပၚ ထပ္က လူကုိၾကည့္ျပီး အားၾကဳိးမာန္တက္ ေန႔မအား ညမနား စိတ္ပန္း လူပန္း ၾကဳိးစား မေနသင့္သလုိ အိမ္ေအာက္ထပ္က လူကုိ ၾကည့္ျပီး ျပဳံးေပ်ာ္ရႊင္ျမဴး မေနသင့္ပါဘူးေလ။ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ တေတြဟာ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ေရာက္ရွိတဲ့ ေနရာေလးမွာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ စြာျဖင့္ ၾကဳိးစားေနထုိင္သင့္ ပါတယ္ေလ။ အမွန္တကယ္ ေတာ့တခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ သြားရမယ့္ ပန္းတုိင္က တေနရာတည္းပါ။ ဒီလုိပန္းတုိင္ တူမယ့္ ေနရာေလး ကုိ ဘယ္လုိပုံစံမ်ဳိး နဲ႕ ေရာက္တာေလးပဲ ကြာဟ တာပါ။တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ ျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ နဳိင္ပါေစ။)</span><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.naute.com/inspiration/fisherman.phtml<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5520402673506635934?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-9934961287622082682008-12-16T18:59:00.002-05:002008-12-16T19:03:37.730-05:00ေမတၲာ ေရစင္<br />တသြင္သြင္<br />ၾကည္လင္လ်က္ပင္ စီးအစဥ္။<br /><br />ေမတၲာ ရွင္မ်ား<br />စုန္ေရလား<br />မျခား တူေလသာ။<br /><br />မိဘ ေမတၲာ<br />စုန္ေရပမာ<br />အလား တူသည္သာ။<br /><br />ဒါန ရွင္မ်ား<br />စုန္ေရလား<br />မမွား တူသည္သာ။<br /><br />ေက်ြးေသာ လက္မ်ား<br />စုန္ေရလား<br />မျခား တူသည္သာ။<br /><br />ေမြးေသာ လက္မ်ား<br />စုန္ေရလား<br />မမွား တူသည္သာ။<br /><br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-993496128762208268?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-5374975876243927562008-12-16T18:00:00.003-05:002008-12-16T18:16:42.062-05:00အတြင္း ရန္သူ<br /><br />ေမာဟ ထူမွ<br /><br />ဘယ္သူ မျပဳ<br /><br />မိမိ မႈ႕သာ<br /><br />ၾကဳံရာ အာရုံ<br /><br />ဒြါရ ဆုံက<br /><br />အစုံ ေပၚၾက<br /><br />သဘာဝမွာ<br /><br />နွစ္ျဖာ ရုပ္,နာမ္<br /><br />ျဖစ္တုိင္း ခ်ဳပ္မုိ႕<br /><br />မဟုတ္ အတၲ<br /><br />ဓါတ္ရင္း ျပေသာ္<br /><br />အနတၲ နဳံး<br /><br />ဓမၼ ထုံးမံ<br /><br />လွစ္သုံး ျပန္က<br /><br />အမွန္ ေလးဝ<br /><br />အ ေမာဟဥာဏ္<br /><br />ေပၚရ ေလေသာ္<br /><br />အျပီး ေနာ္တ<br /><br />ခါေတာ္ မွီစြဲ<br /><br />မေသ ပြဲတည္း<br /><br />မလြဲ ဧကန္<br /><br />ဆုိက္ေရာက္ ရေလ ေတာ့သတည္း။ <br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-537497587624392756?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-50099115186109910372008-12-14T23:19:00.006-05:002008-12-16T07:18:47.287-05:00အီလက္ႏြိဳင္း ျပည္နယ္ မွာ ေနထုိင္တဲ့ အမ်ဳိးသားတေယာက္ ဟာနွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက် ေနျပီး နွင္းေတြနဲ႕ ျပည့္<br /><br />ေနတဲ့ ခ်ီးကာဂုိ ျပည္နယ္ ကေန ရာသီဥတု သာယာျပီး အပူခ်ိန္ အားေကာင္း တဲ့ ဖေလာ္ရီဒါ ျပည္နယ္ ဖက္ကုိ<br /><br />ရုံးပိတ္ရက္ မွာ အပန္းေျဖ ခရီးထြက္ ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />အဲဒီအမ်ဳိးသားရဲ႕ ဇနီး ျဖစ္သူကေတာ့ အလုပ္ကိစၥ ေၾကာင့္ ခရီး ထြက္ေနျပီး ေနာက္တေန႔ မွ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႕ ဖေလာ္ရီဒါမွာေတြ႕ ဖုိ႕ ခ်ိန္းထား ခဲ့တယ္။<br /><br />အမ်ဳိးသားျဖစ္သူ ဟာဟုိတယ္ ကုိေရာက္တဲ့အခါ မွာ သူရဲ႕ ဇနီးျဖစ္သူ ဆီကုိ အီးေမးလ္ပုိ႕ဖုိ႕ ကုိ<br /><br />ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။<br /><br />အမ်ဳိးသား ျဖစ္သူဟာ သူ႕ဇနီးျဖစ္သူရဲ႕ အီးေမးလ္လိပ္စာ ရုိက္တဲ့ အခါမွာ သူဟာ စာလုံးတစ္လုံး ရုိက္ဖုိ႕<br /><br />က်န္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ သူရဲ႕အီးေမးလ္ဟာ အမ်ဳိးသၼီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အီးေမးလ္လိပ္စာ ကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />အမွန္တကယ္ ေတာ့ အီး ေမးလ္ ပုိင္ရွင္ျဖစ္သူ (အမ်ဳိးသၼီး) ရဲ႕ ခင္ပြန္း ျဖစ္သူက မၾကာေသးခင္ကမွ ဆုံးပါးသြားခဲ့တယ္။<br /><br />ခင္ပြန္းသည္ ဆုံးပါးသြားတာေၾကာင့္ဝမ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ေနတဲ့ မုဆုိးမျဖစ္သူဟာ သူမအီးေမးလ္ေတြ ကုိ<br /><br />မစစ္ေဆးတာ ၾကာသြားတာေၾကာင့္စစ္ေဆးေန ခဲ့တယ္။<br /><br />သူမဟာ ကြန္ျပဴတာ ဖန္သားျပင္ကုိ ေငးေမာေနခဲ့တယ့္ ခဏ အၾကာမွာေတာ့ ရုတ္တရက္<br /><br />ေအာ္ဟစ္ လုိက္ျပီး ကြန္ျပဴတာ ၾကည့္ေနတဲ့ ခုန္ေလးေပၚကေန ၾကမ္းျပင္ေပၚ ကုိေနာက္ျပန္လဲက်သြားတယ္။<br /><br />သူမရဲ႕ အသံေၾကာင့္ အိမ္သူ/သား ေတြဟာ သူမရဲ႕ အခန္းထဲကုိ ဝရုန္းသုန္းကား ေျပးလာၾကျပီး<br /><br />အ့ံအားသင့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာလဲက်ေနတဲ့ သူမ နွင့္ ကြန္ျပဴတာေပၚမွာ ေရးထားတဲ့<br /><br />စာသားေတြ ကုိ ေတြ႕လုိက္ ၾကတယ္။<br /><br />ကြန္ျပဴတာ ေပၚကစာေတြကေတာ့<br /><br />(ခ်စ္လွစြာေသာမိန္းမေရ....<br /><br /> ကုိယ္ အခုမွဘဲ စာရင္းေပးလုိက္တယ္။<br /> <br /> မိန္းမ မနက္ျဖန္ ဒီကုိလာဖုိ႕ အတြက္ ၾကဳိတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ အခုမွဘဲျပီးသြားတယ္။<br /> <br /> မနက္ျဖန္ ေတြ႕မယ္ေနာ္ မိန္းမ။<br /><br /><br />စာၾကြင္း။ ။ မိန္းမေရ ဒီမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ကုိ ပူတယ္။)<br /><br />.................................................................................................................................<br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://inspireme.net/funny_stories/101-funny-short-stories.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5009911518610991037?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-48482272090999420672008-12-14T23:12:00.006-05:002009-09-11T14:57:33.521-04:00(ဒီအေၾကာင္းအရာ ကေတာ့ မိန္းမၾကီး တေယာက္ဟာ သူရဲ႕ ေယာက်ာၤး ေသဆုံးမႈ ကုိ နာေရး ေၾကျငာတဲ့ သတင္းစာ မွာ သတင္းထည့္ဖုိ႕ အတြက္ ဖုန္းေျပာဆုိတဲ့ အျဖစ္ေလးတခုပါ။)<br /><br />.........................................................................................................<br /><br />“ဟယ္လုိ မဂၤလာပါ (....) သတင္းဌာန ကပါ။” ျမဳိ႕ကေလးတျမဳိ႕ ကသတင္းစာဌာန တခုမွာ သတင္းလက္ခံသူ တေယာက္ ဖုန္းေျဖလုိက္ေသာအသံျဖစ္သည္။<br /><br />တဖက္ဖုန္းမွ အမ်ဳိးသၼီး တေယာက္ စကားသံၾကား လုိက္ရသည္။“ဟုတ္ကဲ့ နာေရးေၾကာျငာထည့္ ခ်င္လုိ႕ပါ။ ဘယ္လုိေပးရပါသလဲ”<br /><br />“စာတလုံး ကုိ ၅ေဒၚလာ ေပးရပါတယ္။” မိန္းမၾကီးေမးခြန္းကုိ တဖက္မွ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ <br /><br />“ ေကာင္းပါျပီ။ ရွင့္မွာ က်ြန္မေျပာတာကုိလုိက္ေရးဖုိ္႕ အဆင္သင့္ရွိျပီလား။”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ဗ် အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါျပီ။”<br /><br />“အုိ ေက ဒါေလးကုိေရးေပးပါ။ (ကုိေအး ေသသည္)”<br /><br />“ေဆာရီးဘဲခင္ဗ်။က်ြန္ေတာ္ တခုေျပာဖုိ႕က်န္သြားတယ္ဗ်။ နာေရးေၾကျငာက အနည္းဆုံး စာလုံး (၁၀)လုံး ထည့္ရတယ္ဗ်။ အခု ဟာက (၄)ေလးလုံးပဲ ရွိေသးတယ္ဗ်။” သတင္းလက္ခံသူကျပန္ေျပာလုိက္သည္။<br /><br />“ဟင္းးးးးး” တဖက္က အမ်ဳိးသၼီး သက္ျပင္းရွည္ခ် လုိက္သံျဖစ္သည္။<br /><br />“ ရွင္က အေရးၾကီးတာ ကုိေမ့ေနတယ္” ဖုန္းစကားေျပာသံ တခဏမွ် တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ “ရွင့္မွာ ေဘာလ္ပင္ နွင့္ စာရြက္ ရွိတယ္ေနာ္။”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ဗ်”<br /><br />“ေကာင္းျပီ ဒါကုိေရး လုိက္ပါ။ (ကုိေအး ေသသည္။သူ႕ကားေရာင္းရန္ ရွိသည္။)<br /><br />...................................xxx....................xxx....................xxx.........................................................<br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> <a class="postlink" href="http://www.inspireme.net/funny_stories/very-funny-short-stories.htm">http://www.inspireme.net/funny_stories/ ... tories.htm</a><!-- m --><br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-4848227209099942067?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-78782574560716267532008-12-13T20:44:00.009-05:002009-09-11T01:30:44.398-04:00အခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲ။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ လူတုိင္းေျပာၾကတဲ့ အေရ အ ခေကြးရပင့္စ တတ္ခ်စ္ အခ်စ္ လုိ႕ အမည္ရတာ ကုိ ေခၚတာလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ အရာဝတၳဳ တခုလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ မ်က္စိနဲ႕ ျမင္လုိ႕ ရသလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ မုိးေတြ သည္းသည္း မည္းမည္း ရြာ သြန္းလုိ႕ ခ်မ္းေအး လွတဲ့ဒဏ္ ကုိ ခံျပီး မုိက္ ရွဴးရဲစြာ ဦးတည့္<br /><br />ရာမဲ့ ေလွ်ာက္ေန တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ ကုိ ေခၚသလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ နွလုံး သားတည့္တည့္ ကုိ ခ်ြန္ထက္တဲ့ မုိးၾကဴိး သြားနဲ႕ ျပစ္ ခတ္ခံစားလုိက္ရတာမ်ဳိ္းလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ မိႈင္ရီမႈန္ေငးစြာနဲ႕ အဓိပၸာယ္မဲ့ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းမ်ဳိးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ေနပူျပင္းလွတဲ့ သဲကႏၲာရ အလယ္ မွာအားအင္ ေတြျပတ္လတ္ျပီး ပူေလာင္မႈ ေဝဒနာ ကုိ<br /><br />ခံစားေနရ တဲ့ အရာလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ဘာဘဲ လုပ္လုပ္ အားလုံးမွာ သူကုိသာ သတိရေနပါတယ္ ဆုိတာမ်ဳိ္းလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ နားေထာင္ လုိက္တဲ့ သီခ်င္းတုိင္းမွာ ထြက္ေပၚ လာတဲ့ စကားလုံး တုိင္းရဲ႕ တုိင္ဆုိင္မႈမ်ဴိးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ပုလဲေလးေတြဆီက စီးက် ေနတဲ႕ ျမစ္ငယ္သစ္ လား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ အသည္းနွလုံး ကုိ ေဖာက္ထုတ္ျပီး အစိမ္းသက္သက္ ဝါးမ်ဳိ ခံရမႈ႕မ်ဳိးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ဆုံးရွဴံး မႈ႕ ေတြရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံရာေနရာလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ တစုံတေယာက္ ကုိ ဖြင့္ဟဝန္ခံ ေျပာဆုိျခင္းသက္သက္လား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ တည္ျငိမ္ေနတဲ့ ဘဝ ကုိတုန္လႈပ္ေစတဲ့ အရာလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေအး လွတဲ့ နွင္းေတာ ထဲက မီးဖုိငယ္ေလးတခုလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ေမတၲာ တရားေတြ ကိန္းေအာင္းရာ သီးသန္႕ ေနရာေလး တခုလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ အၾကင္နား တရားေတြ ျဖစ္တည္ရာ ကမာၻငယ္ကေလးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ သစၥာ တရား ေတြျဖစ္ေပၚရာ က်ြန္းကေလးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ဆုံစည္းရာ အိမ္ငယ္ေလးလား။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ ၾကည္နဴးျခင္းေတြ ေပၚေပါက္ရာ ထူးဆန္းတဲ့ ေဒသတခုလား။<br /><br /><br />အခ်စ္ ဆုိ တာ တေယာက္ကုိ တေယာက္ ဂရုတစုိက္ ရွိတတ္မႈ႕မ်ဳိးလား။<br /><br />အခ်စ္ ဆုိတာ သူ႕အၾကဳိက္ ကုိယ့္အၾကဳိက္ညွိယူတတ္ျခင္းမ်ဳိးလား။<br /><br /><span dir="ltr" id=":ed"> အခ်စ္ဆုိ တာ ေမတၲာ ရဲ႕သား အၾကင္နာရဲ႕ ညီ သစၥာ ရဲ႕ အစ္ကုိ မုဒိတာရဲ႕ ဦးေလး ဥေပကၡာ ရဲ႕ အစ္ဖုိးလား။</span><br /><br />ေဝသံႆရာ လုိ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံတတ္လြန္းတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႕ေခၚမွာလား၊<br /><br />က်န္စစ္မင္း လုိ သတၲိရွိျပီး သစၥာတရား ၾကီးမားလြန္းတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႔ေခၚမွာလား၊<br /><br />ဆဒၵန္ ဆင္မင္းလုိ ေမတၲာ တရားၾကီးမားတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႕ေခၚမွာလား။<br /><br />ဒႆ လုိ အတၱၾကီးတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႔ေခၚမွာလား။<br /><br />ရုိမီယုိ နဲ႕ ဂ်ဴးလိယက္ လုိ ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ အခ်စ္မွ အခ်စ္လား၊<br /><br />ရွင္ေမြးလြန္း မင္းနႏၵာလုိ ေသမွေပါင္းဖက္တဲ့ အခ်စ္မွ အခ်စ္လား။<br /><br />ေျပာျပေပးပါ။ အခ်စ္ဆုိတာဘာလဲဗ်ာ...<br /><br />ေသခ်ာတာ တခုက အခ်စ္ဆုိ တာ ဒုကၡ ပါပဲ။<br /><br />စာဖတ္သူအားေလးစားလ်က္<br />အညၾတ(ေခတၲနယူးေယာက္)<br /><br />တက္္ခ်္လုပ္တဲ့ ငွက္ငယ္ေလး ေရ 'ဒီေလာက္ နဲ႕ ပဲေက်နပ္ေပးပါေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7878257456071626753?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-87936758573690006372008-12-11T13:13:00.004-05:002008-12-11T17:22:49.625-05:00တခါတုန္းက ဆင္းရဲသားလူငယ္ေလး တေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူရ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ကုန္ပစၥည္း ေလး ေတြ ကုိတအိမ္ဝင္ တအိမ္ထြက္ လုိက္လံလည္ပတ္ ေရာင္းျခင္းအားျဖင့္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာရွာေဖြခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြမွာ လည္ပတ္ေရာင္းရင္း သူဟာ ျမဳိ႕ကေလးတျမဳိ႕ ကုိ အေရာက္ မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံေလး တျပားဘဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ သူဟာ ဗုိက္အရမ္း ကုိ စာေလာင္လွေသာ္ လည္း ပုိက္ဆံအလုံအေလာက္ မရွိတာေၾကာင့္ သူ႕မွာ အခက္ေတြ႕ ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ တအိမ္ကုိ သူပစၥည္း ေရာင္းဖုိ႕ အေရာက္မွာေတာ့ သူဟာ ထမင္းေတာင္းစားဖုိ႕ ကုိ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ သုိ႕ေပမယ့္လည္း အိမ္ေပါက္ဝကုိ ေရာက္ တဲ့အခါမွာ တံခါးလာဖြင့္ေပးတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ငယ္ကုိၾကည့္ ျပီး သူဟာ ထမင္းေတာင္းစား ဖုိ႕ အစီအစဥ္ေပ်ာက္ကြယ္သြား ခဲ့တယ္။ သူဟာထမင္းအစား ေရတခြက္ကုိသာ ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္။<br />သူမဟာ ကုိသူရ ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူဟာဆာေလာင္ေနပုံ ရတာေၾကာင့္ ေရအစား ႏြားနဳိ႕ အျပည့္ တခြက္ ယူလာျပီးေပးလုိက္တယ္။ ကုိသူရ ဟာအမ်ဳိးသမီးယူလာေပးတဲ့ ႏြားနဳိ႕ ကုိ ေအးေဆးစြာေသာက္လုိက္ ျပီး အမ်ဳိးသမီး ကုိလွမ္းေမးလုိက္တယ္။ “က်ြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲဗ်။ ”<br />“ရွင္ဘာတခုမွေပးစရာ မလုိပါဘူး” လုိ႕ သူမ လွမ္းေျဖလုိက္တယ္။ “က်ြန္မ အေမကသင္ေပးထားပါတယ္။ ေစတနာနဲ႕ ကူညီတာအဖုိးအခ မယူရပါဘူးရွင္”<br />အဲဒီေနာက္မွာ လူငယ္ေလးဟာ “က်ြန္ေတာ့္ ရင္ထဲကေန ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။” လုိ႕ေျပာျပီး သူမအိမ္ကေနထြက္လာခဲ့တယ္။ သူမ တုိက္လုိက္တဲ့ နဳိ႕တခြက္ ဟာလူငယ္ေလးျဖစ္တဲ့ ကုိသူရ အတြက္ေတာ့ အားအင္ေတြျပန္လည္ျပည့္စုံေစသာမက ကုိသူရ ရင္ထဲမွာ သူစိမ္းတေယာက္ ရဲ႕ကူညီတတ္မႈ႕ေတြကုိ ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့တယ္။<br />အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ျပီး နွစ္ေတြအတန္ၾကာတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ျဖစ္သူဟာ အျပင္းအထန္ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။သူမတုိ႕ ျမဳိ႕ က ဆရာဝန္ေတြဟာ အေထြေထြ ကုသတဲ့ သာမန္ဆရာဝန္ေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ေရာဂါကုိ ေကာင္းမြန္စြာမကုသနဳိင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမကုိအနီးနားမွာရွိတဲ့ ျမဳိ႕ၾကီးတစ္ျမဳိ႕ မွာအထူးကုဆရာဝန္ ေတြနဲ႕ ျပသဖုိ႕ သူမကုိလႊတ္လုိက္တယ္။<br />သူမ ေရာက္လာတဲ့ ေဆးရုံမွာ ေတာ့ ေဒါက္တာ သူရ ဟာ ေဆးရုံအုပ္ဆရာဝန္အျဖစ္ တာဝန္ၾက ေနခဲ့ ပါတယ္။ ေဒါက္တာသူရ ဟာ လူနာစာရင္းမွာ လူနာရဲ႕ ျမဳိ႕နာမည္ေလးၾကားျပီး စိတ္ေစာစြာနဲ႕သူမရွိရာ လူနာေဆာင္ ကုိ မေျပးရုံတမယ္ အေျပး ကေလးေရာက္ လာ ခဲ့ ပါတယ္။ သူမအနီးနားေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ သူမ ကုိ ခ်က္ျခင္းဘဲမွတ္မိလုိက္တယ္။ ေဒါက္တာ သူရ ဟာအဲဒီေန႕ မွာ အိမ္မျပန္ေတာ့ပဲ သူမ ရဲ႕ ေသြးစစ္တန္းစာရြက္ ေတြကု္ိ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးျပီး သူမရဲ႕ ေရာဂါကုိ ေဒါက္တာ သူရ ဟာအေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကုသခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာသူရ ရဲ႕ ၾကဳိးစားပမ္းစားကုသမႈ႕ေၾကာင့္ သိပ္မၾကာ လွတဲ့ရက္ ေတြမွာ သူမရဲ႕ ေရာဂါဟာေပ်ာက္ကင္းခဲ့ရတယ္။ သူမရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေဆးရုံ ဆင္းရမယ့္ ရက္ မွာေတာ့ ေဒါက္တာသူရဟာ ကုန္က်စရိတ္တြက္ခ်က္တဲ့ဌာန မွာ သူမရဲ႕ ေနာက္ဆုံးကုန္က်ေငြ စာရင္း ျဖတ္ပုိင္း ကုိ သြားယူျပီး စာရင္းျဖတ္ပုိင္းေပၚကစာရြက္ အလည္တည့္တည့္မွာ တစုံတခုကုိေရးခ်လုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိ သူမဆီကုိ ပုိ႕လုိက္တယ္။ သူမ ဟာလူနာ ကုန္က်ေငြ ျဖတ္ပုိင္းကုိ ဖြင္႕မၾကည့္ရဲေအာင္ပါဘဲ။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ ဒီ ကုန္က်ေငြဟာ သူမတသက္လုံးရွာထားသမွ်ပုိက္ဆံ ေတြနဲ႕ ေပးဆပ္ရင္ေတာင္ လုံေလာက္မယ္လုိ႕ေတာင္ သူမ မထင္ထားလုိ႕ ပါဘဲ။<br />သူမဟာေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ စိတ္အားတင္းျပီး ျဖတ္ ပုိင္းေလးကုိ လွန္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူမ ျဖတ္ပုိင္း ေလး ကုိၾကည့္ျပီး သူမမ်က္လုံး မွာ ေတာ့ မယုံၾကည္နဳိင္တဲ့ အရာေတြနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနပါတယ္။ အဲဒီမ်က္ရည္ေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္လုိ႕က်တဲ့မ်က္ရည္ေတြျဖစ္မွာပါ။ သူမျဖတ္ပုိင္းေပၚက ဖတ္လုိက္ရတဲ့ စာကေတာ့<br />“ ဤျဖတ္ပုိင္းအား သန္႕စင္ေသာႏြားနဳိ႕တခြက္ျဖင့္ ရွင္းျပီး ”<br /><br /><br /><br /><br /><br />(တစ္ပါးသူအား ေစတနာျဖင့္ ကူညီတတ္ျခင္းသည္ ျမတ္ေသာမဂၤလာ တစ္ပါးပင္ ျဖစ္သည္။)<br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.naute.com/inspiration/glass.phtml<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8793675857369000637?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-1103467200308627962008-12-05T20:19:00.003-05:002008-12-08T00:41:10.501-05:00သြားတဲ့ အခါ<br />စိတ္ကုိသာ<br />ေကာင္းစြာ ေစာင့္ထိန္းရာ...<br /><br />ရပ္တဲ့ ခါလည္း<br />စိတ္ကုိဘဲ<br />အျမဲ ေစာင့္ထိန္းဆဲ...<br /><br />ထုိင္ေန ေသာခါ<br />စိတ္ကုိသာ<br />ေကာင္းစြာ သတိျပဳပါ...<br /><br />အိပ္တဲ့ ခါလည္း<br />စိတ္ကုိ္ဘဲ<br />အျမဲ ဆုံးမဆဲ<br /><br />အခ်ိန္ တုိင္းမွာ<br />စိတ္ကုိဆြဲ<br />ထူးကဲ သတိျမဲ။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-110346720030862796?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-55194740928940401832008-12-03T20:17:00.003-05:002008-12-03T20:31:49.044-05:00ဘာ လုိလုိနဲ႕ ဘေလာ့ဒ္ ထဲဝင္ျပီး စာမေရးျဖစ္တာ ၅ရက္ ေတာင္ရွိသြားျပီ။ဒီ ၅ရက္မွာ ေနမထိ ထုိင္မသာ ၾကီးျဖစ္ျပီး တခုခုလုိေန သလုိပါဘဲ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ေမေမေရာက္ ေနတာကတေၾကာင္း၊ အပ်င္းၾကီးေနတာကတေၾကာင္း၊ အလုပ္ေတြဖိစီးမႈေၾကာင့္တေၾကာင္း ၊အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ပါ။ ဘေလာ့ဒ္ထဲ ဝင္ျပီး ဘာမွကုိ မေရးျဖစ္ဖူး ျဖစ္ေနတယ္။<br />ဒါနဲ႕ဒီညမွာေတာ့ တခုခုေရးမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ မွန္ေလးေရးရင္ေကာင္းမလားလုိ႕ပါ။ဒီအေၾကာင္းကနည္းနည္း ေလးေတာ့ရုိင္းတယ္။ဒါေၾကာင့္ မေရးခင္မွာ စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ ေတြကုိ ၾကဳိျပီး ခြင့္ပန္ပါရေစ။ အမွားပါ ျပီး ရုိင္းခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေတာ့သည္းခံျပီး ဖတ္ ပါလုိ႕ေျပာပါရေစဗ်ာ။<br /><br />အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တခါက မုိင္းရွဴျမဳိ႕ေလး ဟာအရမ္းစည္ကားျပီး ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေရာင္းဝယ္ေရး ျဖစ္ထြန္းတဲ့ ျမဳိ႕ကေလးတျမဳိ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။အဲဒီျမဳိ႕ကေလး ဟာရုတ္တရက္ စည္းကားလာ တဲ့ျမဳိ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေရာင္းအဝယ္သြားေရာက္လုပ္ ကုိင္တဲ့ ကုန္သည္ ေတြဟာ ေဒသခံ လူေတြရဲ႕ အိမ္ေအာက္မွာယာယီ ထရန္ တန္းလ်ားခန္းေတြ ေဆာက္ျပီး အဲဒီလုိအိမ္ခန္း ေတြကုိ ေဒသခံ လူေတြဆီ ကေန ဌားရမ္းေနထုိင္ျပီး အေရာင္းအဝယ္ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္္ၾကရပါတယ္။<br />ရပ္ကြက္တခုထဲက အခန္းတခုမွာေတာ့ တရုတ္စကားနဲ႕ရွမ္းစကား ဘာသာနွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကသူမရဲ႕ မိတ္ေဆြ ကုန္သည္ ေတြနဲ႕ေနထုိင္ ခဲ့တယ္။ သူမတုိ႕ရဲ႕ အခန္းေဘးမွာေတာ့ တရုတ္လူမ်ဳိးေယာက်ာၤး တေယာက္က သူရဲ႕ ဇနီး ျဖစ္သူ ရွမ္းမေလး နဲ႕အတူေနထုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ တရုတ္လူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ေယာက်ာၤး ၾကီးကရွမ္းစကား အနည္းငယ္တတ္ ေပမယ့္လည္း ရွမ္းလူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ဇနီးျဖစ္သူကေတာ့ တရုတ္စကား တခြန္းမွ် မတတ္ပါဘူး။<br />တေန႕မွာေတာ့ ဘာသာစကား နွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကေက်ာက္ဝုိင္း ကေန အိမ္ကုိ ေစာေစာ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္အခန္းထဲ လည္းေရာက္ ေရာ ေဘးအ္ိမ္က တရုတ္ၾကီး ဟင္းခ်က္ထားတဲ့ အ နံ႕ က တခန္းလုံး ကုိေမႊးၾကဳိင္ေနခဲ့တယ္။ တရုပ္ၾကီးဟာ ဝက္ေျခေထာက္ ကုိစပယ္ရွယ္ ကင္ေန တဲ့ အနံ႕ ကေတာ့ျဖင့္ အန္တီၾကီး တုိ႕ အုပ္စု ကုိ ဗိုက္စာေစခဲ့တယ္။ဒါေၾကာင့္သူမတုိ႕လည္း ဗုိက္စာစာနဲ႕ စားစရာေတြကုိျမန္ျမန္ခ်က္ ျပဳတ္ျပီး သူမမိတ္ေဆြေတြနဲ႕ စားေသာက္လုိက္ၾကတယ္။<br />စား ေသာက္ ျပီးတာနဲ႕ အန္တီၾကီး တုိ႕ အဖြဲ႕ ကအနားယူ ေနၾကတယ္။ တရုပ္ၾကီး တုိ႕ လင္မယားကေတာ့ အန္တီၾကီး တုိ႕ စားျပီးတဲ့အထိ စားရေသး ပုံ မေပၚေသးပါဘူး။ အခန္းခ်င္းက ထရံ တခ်ပ္ပဲျခားတာမုိ႕ ဟုိဘက္ခန္းက တရုပ္ၾကီး လင္မယားထမင္းစားဖုိ႕ ထမင္းပြဲျပင္ဆင္ေန တဲ့ အသံကုိ ဒီဘက္ခန္းကအန္တီၾကီး ကၾကားေနရတယ္။ ရုတ္တရက္ ဟုိဖက္ခန္းက တံခါးေခါက္သံ ကုိၾကား လုိက္ရတယ္။ လူနွစ္ေယာက္ သုံး ေယာက္ ဝင္လာသံ နွင့္ ရွမ္းလုိနဳတ္ဆက္သံ ေတြ ကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။ သူတုိ႕ေျပာပုံ အရ ရွမ္းမေလးရဲ႕ ေမာင္နဲ႕ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာလည္တယ္ ဆုိတာအန္တီၾကီး ကသ္ိလုိက္တယ္။<br />တရုတ္ၾကီး မိန္းမျဖစ္သူ ရွမ္းမေလးက သူ႕ေမာင္ေလးတုိ႕အုပ္စုကုိထမင္း စားဖုိ႕ ေျပာေနသံ ၾကား လုိက္ရတယ္။ ရွမ္းမေလးရဲ႕ ေမာင္ေလးအုပ္စုဟာ ထမင္းစားေခၚတဲ့ အမဆီမွာ ထမင္းအားရပါးရ စားၾကတယ္။ တရုတ္ၾကီး စပယ္ရွယ္ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေတြ ကုိ အ ကုန္စား လုိက္ၾကတယ္။ တရုပ္ၾကီးက ဘာမွ မစားရေသးတာေၾကာင့္ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကေန ေဒါသထြက္ျပီး ဆဲဆုိေနမိတယ္။<br /><br />“(က်ီးပါး)နဲ လန္ပါ့ရီ” တရုတ္ၾကီး က တရုတ္လုိ ဒီလုိ ဆဲဆုိ လုိက္တယ္။ အမွန္တကယ္ က (က်ီးပါး)ဆုိတာ (xxxx) ပါ။ ဒါ ကုိ (ၾကည္ပါ)ရွမ္းလို(ငါးကင္) ဆုိျပီး နားစြန္းနားဖ်ားၾကားသြားတဲ့ ရွမ္းမေလး ေမာင္ ကသူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ<br /><br />“ကီင္းကီင္း ကီင္းလြိဳင္ လြိဳင္လဲ့။ ပီေခြ ဒီေအာင္မား ျမန္႕ေဟာက္ကီင္း (ၾကည္ပါ)ေဟရ္ ” ဒီလုိ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ ျမန္မာလုိအဓိပၸာယ္ ကေတာ့ စားစား သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ ေရဟုိမွာ ငါ့ရဲ႕ ေယာက္ဖ က ဒါေတြကုန္သြားရင္ (ငါးကင္) ေတြထပ္ယူ လာခဲ့အုံးမယ္တဲ့။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ တရုတ္ၾကီး ကသူ႕ စပယ္ရွယ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလး ေတြ ကုန္သြား လို႕ (က်ီးပါး)(xxx)ေဒါသျဖစ္ျပီး ဆဲလုိက္တာပါ။ ဒါကုိ အလုိက္မသိတဲ့ ရွမ္းမေမာင္ေလးက တရုပ္ၾကီး ကုိ (ၾကည္ပါ)(ငါးကင္) ယူလာေပးတဲ့ အထိ ထုိင္ေစာင့္ ေနခဲ့တယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ထမင္းေတြသာကုန္သြားခဲ့တယ္။သူ႕ေယာက္ဖရဲ႕ (ၾကည္ပါ)(က်ီးပါး) ဟင္းက ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းမေလး ေမာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ဟဲ့ ေရာင္ သူငယ္ခ်င္းေရ မင္းေယာက္ဖေျပာတဲ့ (xxx)(ငါးကင္) လည္းေရာက္ မလာေသး ပါလားကြ” လွမ္းေမးလုိက္တယ္။<br />ဒါ ေတြ ကုိၾကား ျပီး ဘာသာနွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကသူမ မိတ္ေဆြ ေတြ ကု္ိ လွမ္း ေျပာျပ ျပီး ရယ္ လုိက္တာဟာ ျဖင့္ အေပါ့ေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ ေတာင္ထြက္ကုန္ၾကတဲ့ အထိပါဘဲတဲ့။<br /><br /><br />ေမေမေျပာျပ တဲ့အျဖစ္ေလးပါ။ ဘာသာစကားတခုနဲ႕ တခုၾကား မွာ လႊဲ မွားမႈ႕ေတြ ရွိနဳိင္တာေၾကာင့္ ဒီလုိ မျဖစ္ၾကပါေစ နဲ႕ သတိျပဳမိဖုိ႕ကုိ ရယ္စရာ တခုအျဖစ္ေဝမွ်လုိက္ပါတယ္။<br /><br /><br />အညၾတ(ေခတၲ နယူးေယာက္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5519474092894040183?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-57218516554703460032008-11-28T12:11:00.006-05:002009-09-10T23:57:57.957-04:00တခါက အညၾတဆုိတဲ့ လူတေယာက္ ဟာ လူ၁၀ေယာက္ နဲ႔ အတူတူ ဘရုတ္ကလန္ ဆုိတဲ့ ျမဳိ႕ကေလး မွာ ေန ထုိင္ ခဲ့ ပါတယ္။ တေန႕ မွာ အရမ္း သေဘာထား ျပည့္ဝ တဲ့့ ဆ၇ာဥာဏ္ ဆုိတဲ့ ေဒါက္တာ တ ေယာက္ နဲ႕ အျမဲ ျပဳံးရႊင္ ျပီး စိတ္ထား ခိုင္မာ ျမင့္ ျမတ္ တဲ့ မဝါဝါခုိင္မင္း တုိ႕ ဇနီးေမာင္နွံ ဟာ အညၾတ အိမ္ေလး ကုိ အ လည္ လာ ခဲ့ ၾကပါ တယ္။ အိမ္ ကုိ အ လည္လာ တဲ့ ဆရာဥာဏ္ နဲ႕ မမဝါ တုိ႕ ဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းလွ တဲ့ သူတုိ႕ရဲ႕ သမီး ေလး ကုိ အ ျမဲ ေခၚ လာ ခဲ့ ပါ တယ္။ သူတုိ႕ ဟာ အညၾတအိမ္ ေလး ကုိ ေရာက္တုိင္း အညၾတ ေလး ကုိ ေမတၲာ တရား ပုိ႕ေပးျခင္း၊ အားေပး ကူညီမႈ႕ မ်ားေပးျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြေစျခင္း၊ ျပဳံးရႊင္ေပ်ာ္ျမဴးေစျခင္း အစရွိ သျဖင့္ဂုဏ္ပုတ္ မ်ား ေျပာမ ကုန္ နဳိင္ တဲ့ စကားေတြ နဲ႕ အညၾတ ကုိ အားေပးတမႈ အေထာက္အကူ ျပဳ ခဲ့တယ္။<br />တေန႔ မွာ သူတုိ႕ မိသားစုဟာ အျမဲ လာလည္ ေနၾကအတုိင္း အလည္ ေရာက္လာျပီး ရုတ္တရက္ အညၾတ ေလး ကုိ မမဝါ က လွမ္းေမး လုိက္တယ္။ “ေမာင္ေလးအညၾတေရ ေမာင္ေလးအိမ္က ေမာင္ေလး နဲ႕အ တူတူ လူ၁၀ ေယာက္ ရွိ တယ္ သာေျပာတာ ဘယ္သူကုိ မွ မေတြ႕ ရဘူးေနာ္”<br />အညၾတက “ဟုတ္တယ္ဗ် မမဝါ”<br />အညၾတ စကားေတာင္ မ ဆုံးေသး ရုတ္တရက္ အညၾတ အိမ္ေဘး မွာေန ေသာ ၊ေခ်ာေမာလွပျပီး သေဘာထား အင္မတန္ ေကာင္းေသာ၊ ငွက္ငယ္ေလး ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလး တေယာက္ အိမ္ထဲ ကုိ ဝင္ လာတယ္။<br />ငွက္ငယ္ေလး က“ေဟာမမဝါ တုိ႕ ေရာက္ေနတာကုိး”<br />ဆရာဥာဏ္ကစကားနည္းသူမုိ႕ ဘာ မွ်ျပန္မေျပာမိေပမယ့္ မမဝါ က “အင္းဟုတ္တယ္ ညီမေလးေရ အမ တုိ႕ လည္း ေရာက္ေနတယ္။” ျပဳံး ရႊင္စြာနဲ႕ ျပန္ေျဖလုိက္ တယ္။<br />ျပီး ေတာ့ စကား ဆက္ လုိက္ တယ္။ “ဒီမွာေလ ေမာင္ေလးအညၾတ ကုိ ေမးေနတာ သူက လူဆယ္ေယာက္ နဲ႕ အတူတူေနတယ္ တာေျပာတာ လာလည္တုိင္း တေယာက္ မွ လဲ မေတြ႕မိလုိ႕ ဘယ္လုိျဖစ္တာ လဲလုိ႕ ေမးေန တာ။”<br />ငွက္ငယ္ေလး ကလဲ တဖန္ “ဟုတ္တယ္ အမေရ အမသာ ေမးၾကည့္ေတာ့ သမီး လဲ လာတုိင္း မေတြ႕လုိ႔ ေမးဖုိ႕ ေခ်ာင္းေန တာ။ ေမး ကုိ မ ေမးျဖစ္ဘူး ။ အခုမွ အမ နဲ႕ အတူတူ နားေထာင္ ျဖစ္ ေတာ့ မယ္။ ကုိအညၾတအိမ္ ေရွ႕ မွာ တံခါးဖြင့္ထား တာေတြ႕ လုိ႕ ဘယ္သူေတြ မ်ားေ၇ာက္ေနလဲဆုိျပီး ဝင္ၾကည့္ ၾကည့္တာ။”<br />အညၾတ က ငွက္ငယ္ေလးနဲ႔ မမဝါ တုိ႕ စကား ဝုိင္းၾက ေနသည္ကုိ ၾကည့္ ျပီး “ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ ဟုတ္ပါျပီ။ အစ က ဒီ အေၾကာင္းအ၇ာေတြ ကု္ိ ဘယ္သူမွ မ ေျပာဖုိ႕ စိတ္ ကူးထားတာဗ်။ အခု လုိေမး လာ ေတာ့လဲ ေျပာရတာေပါ့ဗ်ာ။ အေမးရွိရင္ အ ေျဖ ရွိ ရမယ္ ဆုိသလုိေပါ့ ”လုိ႕အညၾတ ကလွမ္းေျပာလုိက္ျပီး ရွမ္းျပည္ က ဟုိေန႕ ကမွ ရလာတဲ့ လၻက္ေျခာက္ ေတြ ကုိေရေႏြး ၾကမ္း အုိးေလးထဲ လွမ္း ထည့္ လုိက္ တယ္။ အဲဒီေနာက္ မွာ ထိုင္ခုန္ ေပၚ ကုိ ေျချပစ္လက္ျပစ္ ထုိင္ခ် လုိက္ေတာ့တယ္။<br />အညၾတ ကမႈန္ေဝရီ မွဳိင္းေသာ မ်က္နွာျဖင့္ “အျဖစ္က ဒီလုိဗ် မမဝါ နဲ႕ ငွက္ငယ္ေလး ေရ။ ဒီ မွာလူ၁၀ေယာက္ရွိတာမွန္ပါတယ္။ အဲဒီ လူ ဆယ္ေယာက္ လုံး ကုိ က်ြန္ ေတာ္ အရမ္း မုန္း ပါတယ္။ သူ တုိ႕ ၁၀ ေယာက္ လုံး ကုိ က်ြန္ေတာ္ ကြယ္ ရာ မွာ ေနဖုိ႕ ေျပာထား လုိ႕ပါ။ ဒါ ေၾကာင့္ သူတုိ႕ေတြ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ ရွိ ရင္ အလုိက္ တသ္ိ ေရွာင္ ေပး ၾက ပါ တယ္။က်ြန္ ေတာ္နဲ႕ မ်က္နွာ ခ်င္းမဆုိင္ ျဖစ္ တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားပါျပီ။ က်ြန္ေတာ္တေယာက္ျခင္းဆီ အေၾကာင္းကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာ ျပမယ္ဗ်ာ။<br /><br />လူဆယ္ေယာက္ထဲက ပထမ ဆုံး တေယာက္ နာမည္ က ကုိမ်က္စိ တဲ့။<br />သူဟာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားျမင္ လုိ႕ ရ တဲ့ အရာတုိင္း ကုိ ျမင္နဳိင္တဲ့ စြမ္းအား ရွိ တယ္။ သူ႕ ကုိက်ြန္ ေတာ္ မုန္းရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကဒီ လုိပါ။<br />(ကုိမ်က္စိ ဟာ က်ြန္ေတာ္ ကုိ မေကာင္းတာေတြ ကုိ လုိက္ ျပေပး ျပီး ေကာင္းတာေတြ ကုိ လွ်စ္လွ်ဴ ရွဴ ထား ခဲ့ပါတယ္။ သူပာာက်ြန္ေတာ္ ငယ္ရြယ္ စဥ္က ေကာင္း တဲ့ အ ျမင္ ေတာ္ေတာ္ မ်ား မ်ား ကုိ မ်က္ ကြယ္ ျပဳ ခဲ့ ပါတယ္။ မေကာင္းတာ အ ကုန္ မွန္သမွ် ကုိ ျမင္ေစခဲ့ ပါတယ္။ ဒီအရာ ေတြ ကုိ ငယ္စဥ္ က က်ြန္ ေတာ္ မသိခဲ့ ေပမယ့္ အခ်ိန္ မေနွာင္းခင္မွာ သိ ရ တဲ့အတြက္ ကုိယ့္ ကုိ ကုိယ္အား ရ ေက်နပ္ ခဲ့မိပါတယ္။သုိ႕ေပမယ့္လည္း က်ြန္ေတာ္ အ ေပၚ မွာ တာဝန္ မေက်တဲ့ ကုိမ်က္စိ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ မုန္းခဲ့ ပါတယ္။)<br /><br />ဒုတိယက ကုိနွာေခါင္းဘဲ ျဖစ္ ပါ တယ္။ ကုိ နွာေခါင္း ဟာေလေကာင္း ေလ သန္႕ ကုိ ရွဴ ေပး နဳိင္တဲ့ စြမ္း အား ရွိ ပါ တယ္။ (သုိ႕ ေပ မယ့္လည္း သူ ဟာ ကုိမ်က္စိ နဲ႕ ေပါင္း ျပီး က်ြန္ ေတာ့္ ကို ငွဲညာမႈ႕ မရွိပဲ လုပ္ ခ်င္ ရာ သူ လုပ္ ပါ တယ္။ ဥပမာေျပာ ရရင္ေတာ့ ေဆးလိပ္ ပါဘဲ။ ေဆးလိပ္ အ နံ႕ကုိ ရွဴ ခဲ့ မိျပီ က်ြန္ ေတာ္ ကုိ ေဆးလိပ္ ေသာက္ တတ္ ေအာင္ ကုိနွာေခါင္း ဟာသင္ေပး ခဲ့ ပါတယ္။ ဒီ လုိ မေကာင္းတာ ကုိ အတတ္ သင္ခဲ့ တဲ့ က်ြန္ေတာ္ ဟာ အ ခုအခါ မွာ ေဆး လိပ္ ေသာက္ ျခင္း မရွိ ေသာ္လည္း က်ြန္ ေတာ္ ကုိ မေကာင္း သင္ေပး ခဲ့ တဲ့ ကုိ္နွာေခါင္း ကုိ က်ြန္ေတာ္ မုန္းပါတယ္။)<br /><br />တတိယ တေယာက္က ကုိပါးစပ္ပါ။ သူဟာ လူတ ကာ နဲ႕ ေျပာဆုိ နဳိင္တဲ့ အ စြမ္း ရွိ ပါ တယ္။(ဒါေပမယ့္ တခါတေလ မွာ သူဟာ သူတပါးမခံသာေအာင္ ေျပာခ်င္ရာ ကုိ လႊတ္ကနဲ ေျပာ ခ်တတ္ ပါ တယ္။ သူဒီလုိ မဆင္မျခင္ေျပာမႈ႕ ေတြေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ ကု္ိ အရွက္ ရေစခဲ့ တာ မနည္းပါဘူး။ဒီ လုိ ေျပာ တတ္ တဲ့ အ တြက္ေၾကာင့္ ကုိပါးစပ္ ကုိ က်ြန္ေတာ္မုန္း ပါတယ္။)<br /><br />စတုတၴ ကေတာ့ ကုိလွ်ာ ပါ။ သူ ဟာ အစာအစား မ်ဳိးစုံ ကုိ အရသာ ခံနဳိင္တဲ့ သူ ပါ။(ဒီ လုိအရသာ ခံနဳိင္တဲ့ အစြမ္းေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ ခဏခဏ စိတ္ ဆင္းရဲ ပင္ပန္း ဒုကၡ ခံ ခဲ့ ရဖူး ပါတယ္။ ဒီ အရပ္ မွာ မရွိ တဲ့ ဟုိအရပ္ က စား စရာ ေတြ ကုိ ေအာက္ေမ့ တမ္း တ ေနရတဲ့ ဒုကၡပါ။ ဒီလုိဒုကၡဆုိးကုိ သူသာ မေဖာ္ျပ ခဲ့ရင္ က်ြန္ေတာ္ သိတဲ့အရသာ ေတြကုိလႊမ္းဆြတ္မိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ဒီလုိ သတိရ ေန ရလုိ႔လဲ က်ြန္ေတာ္ ကုိလွ်ာ ကုိ သိပ္မုန္းပါတယ္။)<br /><br />ပဥၶမ ကေတာ့ ကုိသြား ပါ။ ကုိသြား ဟာ တခါတခါ မွာအစာ ေတြ ကုိ ငရုပ္ ဆုံ ေထာင္း သလုိ ၾကိတ္ ေပး ေန ၾက ပါ။ (သူ ဟာမ ေကာင္း တဲ့ အစာ ေတြ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ မသိေအာင္ ၾကိတ္ေပး ခဲ့ ဖူး ပါတယ္။ အဲဒီ အစာေတြ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ ဝမ္း ကုိ က်ြန္ေတာ္ မ သိေအာင္ ပုိ႕ေပး ခဲ့ ဖူး ပါ တယ္။ ဥပမာ တခုေျပာ ရရင္ ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္း ကအ ဆိပ္ရွိ တဲ့ အသီး ကုိ ကုိလွ်ာ ေျမာက္ေပးမႈ ေၾကာင့္ ကုိသြား ဟာ သူကုိယ္တုိင္ ၾကိတ္ေပး ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကုိသြား ေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ ကုိေသျခင္းတရား ဆီ ကုိအလည္ ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ က်ြန္ေတာ့္ ကုိ သူကံေကာင္းေထာက္မွ စြာနဲ႕ ျပန္ လႊတ္ ခဲ့ ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဒီ ကိစၥျဖစ္ျပီးေနာက္ ပုိင္း က်ြန္ေတာ္ကုိသြား နဲ႕ မ်က္နွာျခင္း မဆုိင္ ေတာ့ပါဘူး။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ဒီလုိ အျဖစ္ေတြ ေၾကာင့္ ကုိသြား ကုိ က်ြန္ ေတာ္ မုန္း ပါ တယ္။)<br /><br />ဆဌၥမ က ကုိနား ပါ။ ကုိနား ဟာအ ရာ ဝတၳဳ လုပ္ရွား မႈ႕မွန္ သမွ် ကုိ ၾကား နဳိင္စြမ္း ရွိ ပါ တယ္။(သူ႕ဘယ္ ေလာက္ ၾကားၾကား ပါ က်ြန္ေတာ့္ မိဘ ေတြ၊ ဆရာ/မ ေတြ သင္ ျပေပးတာကုိ ဘယ္ဘက္ က နားေထာင္ျပီး ညာဘက္ကေနထုတ္ ပါတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ ဘဝ ၾကမ္းၾကမ္း ကုိျဖတ္ ခဲ့ ရဖူးပါတယ္။ က်ြန္ ေတာ္ သာ ငယ္ငယ္ တုန္း ကရင္း မိဘေတြ၊ ဆရာ/မ ေတြ စကား သာနားေထာင္ ခဲ့ မယ္ဆုိရင္ အခုေလာက္ ဆုိ ဒီ ထက္ ကုိ ပုိျပီး ပညာေတြတတ္ ေနပါျပီ။ သူေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ ၾကားသင့္တဲ့ ပညာေကာင္းေတြ လႊတ္ခဲ့ ရဖူး ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကုိနား ကုိ က်ြန္ေတာ္ သိပ္မုန္းပါတယ္။)<br /><br />သတၲမ က ေတာ့ ကုိဝမ္းဗုိက္ပဲ ျဖစ္ ပါတယ္။ ကု္ိဝမ္းဗုိက္ ဟာ အစာ ရွိ ေနရင္ ျငိမ္ ေန တဲ့ သေဘာရွိ ပါ တယ္။( သူ ဟာအ ျမဲ ေတာ့ အ ျငိမ္ မ ေန ပါဘူး။ အ စာ မရွိ ရင္ ကေလး ငယ္ အ ေယာက္ လုိ အ ျမဲတစာစာ ေအာ္ ေနတဲ့ သူပါ။ ဒီ လုိ တစာစာေအာ္ ေန မႈ႕ ေတြ ေၾကာင့္ အ စာေတြ ကုိ တေန႕ နွစ္ ခါ ျဖည့္ ေပး ေန ခဲ့ရ ပါတယ္။ သူ႕လုိ အ လုိက္ ကမ္းဆုိး မသိတတ္ မႈ႕ ေၾကာင့္ အ လုပ္ ကုိ က်ြန္ေတာ္ ပုိ လုပ္ ေန ရပါတယ္။ ဒီ လုိ ျဖစ္ တတ္ မႈ႕ ေတြ ေၾကာင့္ ကုိဝမ္းဗုိက္ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ မုန္း ပါတယ္။)<br /><br />အဌမ က ေတာ့ ကုိလက္ ပဲ ျဖစ္ ပါတယ္။ ကုိလက္ ဟာ ဘယ္ အရာမဆုိ ေရး နဳိင္စြမ္း တဲ့ သူပါ။ (သူ႕ကုိ ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ မုန္းတာအေၾကာင္း တခုေၾကာင့္ ပါ။ သူဟာ က်ြန္ ေတာ္ သေဘာ မက်တဲ့ ကိစၥ တခုကုိ က်ြန္ေတာ့္ ဆႏၵ မပါဘဲ ေရးခဲ့ ပါတယ္။ ဒီကိစၥ နဲ႕ ပက္သက္ျပီး က်ြန္ေတာ္ သူ႕ ကုိ လုံးဝ ခြင့္မလႊတ္ နဳိင္ဘဲ က်ြန္ေတာ္ တုိ႕ စကားမ်ား က်ျပီး သူ႕ကုိ က်ြန္ ေတာ္ မုန္းသြား ခဲ့ရပါတယ္။ )<br /><br />နဝမလူ ကေတာ့ ကုိေျခ ျဖစ္ပါတယ္။ (ကုိေျခ ဟာ ေျပာစကား ဆုိစကား နား မေထာင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ အ ရမ္း အျပင္းၾကီး သူပါ။ သူဟာ က်ြန္ ေတာ္ နဲ႕ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ သြားတုိင္း အျမဲေညာင္းတယ္ ဆုိျပီး ျငီးျပ ပါ တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ သြားခ်င္ သေလာက္ သူမသြားနဳိင္ ပါဘူး။ သူေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ အပ်င္းၾကီး တဲ့ ေရာဂါျဖစ္ခဲ့ ရပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ ကုိေျခ ကုိ မုန္းပါတယ္။)<br /><br />ဒႆမ ကေတာ့ ကုိဦးေနွာဏ္ ဘဲျဖစ္ ပါတယ္။ သူ႕ကေတာ့ ဒီ ၁၀ေယာက္ ထဲမွာ က်ြန္ ေတာ္ အမုန္းဆုံး လူ ဆုိတာ က်ြန္ ေတာ္ ရဲရဲ ၾကီး ေျပာရဲပါတယ္။(သူဟာ ဦးေနွာဏ္ ေကာင္းသေလာက္ က်ြန္ေတာ္ ကုိ အရာရာ မွာ အျမဲ အနဳိင္ယူတတ္ပါတယ္။ က်ြန္ ေတာ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ တခုခု ခ်တုိင္း က်ြန္ ေတာ္ သူနဲ႕ အတူတူ အျမဲ တုိင္ပင္ ရပါတယ္။ သူဟာ တခါတုန္း က ၾကီးက်ယ္တဲ့ အမွား တခုကုိ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ် ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ့္ ဘဝ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကမ္းတမ္းခဲ့ ဘူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ြန္ေတာ္ ကုိဦးေနွာဏ္ ကိုသိပ္ မုန္းပါတယ္။)”<br />စကား ရွည္ ၾကီး ကုိေျပာလုိက္ေသာ အညၾတ မွာ စကားဆုံး သြား မွ ဆရာဥာဏ္သမီး ေလး ဆရာ လက္ ေပၚ မွာ အိပ္ေပ်ာ္ ေန သည္ ကုိ သတိထား လုိက္ မိသည္။ သူဟာမ်က္ နွာထား ပ်က္သြား ျပီး “ဟာမမဝါ ေရသမီးေလးေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ စကား ေကာင္း ေန တာနဲ႕ ဆရာလက္ေပၚမွာ ေတာင္အိပ္ေပ်ာ္သြား ျပီ။ ေဆာရီးဗ်ာ။က်ြန္ ေတာ္လည္း ေျပာခ်င္ေန တာ နဲ႕ အားပါးတရေျပာလုိက္တာ ေရေႏြးၾကမ္းေတြေတာင္ေအးကုန္ျပီ။”<br />မမဝါ ကလည္း အညၾတ အားနာေနသည္ ကုိ ၾကည့္ ျပီးစကားခ်ဴိေသြး လုိက္သည္။<br />“ဟာရပါတယ္။ေမာင္ေလး အညၾတ ရယ္ အမတုုိ႕က မနက္ျဖန္ အလုပ္ မရွိဘူး။ မင္းအကုိ ေဒါက္တုိလည္း မနက္ျဖန္နားတယ္။ ဒီေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ သမီးေလးက ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ပင္ပန္းလာတာ ျဖစ္ မွာ ပါ။ ကဲဲကဲ အ မ တုိ႕ လည္း ဗုိက္စာလာျပီ” မမဝါ က ေျပာ ျပီး ဆရာဥာဏ္ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။<br />“ေမာင္ေရဒီည ဘယ္မွာသြား စားမလဲ။ ဖူဂ်ီ ေတာင္ ေပၚ မွာ အေမရိကန္ သမၼတ အုိဘားမား နဲ႕ ေရ ခဲမႈန္႕ သြား စား ဖုိ္႕ ခ်ိန္းထားတာ သြား မလား။ ဒါ မွ မဟုတ္ အဂၤလန္က အဲလီဇဘတ္ဘုရင္မ နဲ႕ ေအာ္ဇီက ဟာဘာ တံတားၾကီး ေပၚ မွာ ညစာသြား စား မလား ေမာင္” ဆရာဥာဏ္ လည္း စဥ္းစားသလုိ လုပ္ ေနရင္း ျပန္ ေျပာ မည္အျပဳ မွာ အညၾတက စကား ျဖတ္ ေျပာ လုိက္တယ္။<br />“ မမဝါ တုိ႕ ဆရာတုိ႕ ေရ ခ်ိန္းထား တာ ေလး ကုိ ျဖတ္ ေပး လုိက္ ပါလား ဗ်ာေက်းဇူး ျပဳ ျပီး ေတာ့ ေပါ့။ ဒီ မွာ က်ြန္ ေတာ္ ကဆရာၾကဳိက္တတ္ တဲ့ တုိဖူးေႏြးေလး ကုိ ခ်က္ထား တယ္ ဗ်။ ဒီ မွာ ဘဲ က်ြန္ ေတာ္ နဲ အတူတူ စား သြား ပါ ဗ်ာ ေနာ္”<br />အညၾတ ေျပာ လုိက္ ေသာ စကား ကုိ ၾကား လုိက္ေသာ ဆရာဥာဏ္ ကလည္း အားနားစြာ ျဖင့္ “အင္းေလ ဒါ ဆုိ ဟုိိအစီ အ စဥ္ေတြ ျဖတ္ လုိက္ ပါ ေတာ ့။ သူတုိ႕ နဲ႕ က ဘယ္ အ ခ်ိန္သြား စားစား ရတယ္။ ဒီ ည အညၾတ အိမ္ မွာ ဘဲစားၾက တာ ေပါ့ ေနာ္။ ”<br />ငွက္ ငယ္ေလး က လည္း စကား အရွည္ ၾကီး ေျပာ လုိက္ ေသာ အညၾတ ေၾကာင့္ အိမ္ ခ်င္ မူး တူး ျဖစ္ ေန ျပီး အညၾတ ကုိ လွမ္း ေျပာ လုိက္တယ္။<br />“ကဲ ကုိအညၾတ ေရ က်ြန္ မလည္း သြားေတာ့မယ္။” <br />အညၾတ က “ငွက္ငယ္ရယ္ ဒီ မွာ ဆရာတုိ္႕ ဇနီးေမာင္နွံ ေတာင္ သူတုိ႕ ကိစၥ ေတြ ျဖတ္ ျပီး ညစာစား မလုိ႕ ။ငွက္ငယ္ေလး လဲ တခါတည္း ဒီ မွာ စားသြားေနာ္။” မမဝါကလည္း ငွက္ငယ္ေလး ကုိ လွမ္းေျပာ လုိက္ တယ္။ “ဟုတ္ သားဘဲ ညီမရယ္ ဒီ မွာ အ တူတူစား ၾက မယ္ေလ ေနာ္။”<br />အဲဒီ ေနာက္ မွာ ေတာ့ မမဝါ ၊ဆရာဥာဏ္၊ နွင့္ ငွက္ငယ္ေလး တုိ႕ ဘေလာ့က္ အ ေၾကာင္း ေတြ ေျပာ ျပီး က်န္ ရစ္ ခဲ့ ၾက တယ္။<br />အညၾတ တ ေယာက္ ကေတာ့ ျဖင့္ ေအးသြား ေသာ ေရေႏြးၾကမ္း အုိး ကုိ မယူ ကာ မီး ဖုိ ခန္းထဲ သုိ႕ ျမန္ ျမန္ ဝင္ ေရာက္ သြား ေတာ့ သည္။<br />သူ၏အ ေတြး တြင္ ေတာ့ းးး အ ေရး ထဲဒီ ေရေႏြး ၾကမ္း အုိး က ေအး သြာ း ေသး တယ္။ ငါ ေျပာ လုိက္ တာ ဒီ ေလာက္ မ်ားၾကာသြား သ လား ကြာ။ သူမ်ား ေတြ ေတာ့ ေျပာ စရာ ျဖစ္ ကုန္ ျပီ .............<br /><br />စာဖတ္သူအားေလးစားလ်က္<br />အညၾတ(ေခတၲနယူးေယာက္)<br /><br />ဒီ စာ ကု္ိတက္္ခ်္လုပ္တဲ့ မမဝါ နဲ႕ ငွက္ငယ္ေလး ေရ 'ဒီေလာက္ နဲ႕ ပဲေက်နပ္ေပးပါေနာ္။<br />က်ြန္ ေတာ္ လည္း ေနာက္ နွစ္ ေယာက္ ကုိ ထပ္ တက္ခ်္ လုိက္တယ္။<br />တေယာက္ က (၇) နွစ္ နွစ္ ေက်ာ္ ခင္လာခဲ့တဲ့ မမနဳိင္းနဳိင္းစေန ပါ။<br />ေနာက္တေယာက္ က ေလးလုံးစပ္ တဲ့ေနရာ မွာ ဆရာတပါး လုိ ေတာ္ လွ တဲ့ အကုိေတာ္ အိမ္မက္ရွင္ ပါ။<br />ေရးေပးၾကပါအုံး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5721851655470346003?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-50831540664779121042008-11-27T16:21:00.004-05:002008-11-27T21:44:50.398-05:00အေဖ ဆရာ <br />ဆုံးမတာ <br />ဘယ္ခါ မေမ့ပါ။<br />တပည့္ အမ်ား<br />သတိထား<br />ေလးစား လုိက္နာရာ။<br />ေက်းဇူး ျမင္မိ<br />နိဗၺာန္ထိ<br />ဆပ္သိ ရုိေသမွာ။<br />စာေရး ၾကည့္မိ<br />မတတ္ဘိ<br />သတိ မူစရာ။<br />ေျခသုတ္ ပုဆုိး<br />ေျမြစြယ္က်ဳိး<br />နွိမ့္ခ်ဳိး မာနသာ။<br />ဆရာ ဟူဘိ<br />တဆူရွိ<br />တတ္သိ နားလည္ရာ။<br />တပါး သူျပစ္<br />စုပုံရစ္<br />မျဖစ္ ေစသင့္ပါ။<br />ယခု ခ်ိန္ခါ<br />ေဖဆရာ<br />ခါခါ ေအာက္ေမ့ျပီ။<br />အေဖ ဆရာ<br />သင္အံတာ<br />ခါခါ ရြတ္ဘူးျပီ။<br />အေဖ ဆရာ<br />ေရးျပတာ<br />ခါခါ မွတ္ဘူးျပီ။<br />စိတ္ထဲ ပါပါ <br />နဳတ္ဆုိခါ<br />လက္မွာ ေရးမိျပီ။<br />အမွား ပါက<br />ျပင္ယူမွ<br />မုခ် မွန္ရျပီ။<br />ၾသဝါဒမ်ား<br />ဦးထိပ္ထား<br />ေလးစား ရုိေသသည္။<br />ဆုံးဘဝတိုင္<br />မေမ့နဳိင္<br />ပုိင္ပုိင္ သယ္ပုိးမည္။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5083154066477912104?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-82872601543833877532008-11-26T08:14:00.005-05:002008-11-26T13:12:42.736-05:00သူ႕ ရဲ႕ နာ မည္ က ဖလိန္းမင္း{Fleming} ပါ။သူ ဟာ စေကာ့တလန္ မွာ ေန ထုိင္ တဲ့ လယ္ သမား ၾကီး တ ေယာက္ ျဖစ္ ပါ တယ္။ တ ေန႔ မွာ သူ ဟာ သူ႕ မိ သား စုဝမ္း ဝ ေရး အ တြက္ လုပ္ ကုိင္ ေန စဥ္ မွာ အ နီး ဝန္း က်င္ ႏႊံ အုိင္ နား က လူ တ ေယာက္ ေအာ္ ဟစ္ အ ကူ အ ညီ ေတာင္း သံ ၾကား လုိက္ ရ တယ္။ <br />“ကယ္ ၾက ပါ ဦး။ ကယ္ ၾက ပါ ဦး ။” သူ ဟာ လုပ္ လက္စ အ လုပ္ ကုိ ရပ္ ျပီး အ သံ လာ ရာ ဘက္ ကုိ ဦး တည္ ျပီး ေျပး လာ ခဲ့ တယ္။ အ သံ ထြက္ ေပၚ လာ တဲ့ ေန ရာ ကုိ ေရာက္ လာ တဲ့ အ ခါ မွာ သူ ဟာ ႏႊံ နစ္ ေန တဲ့ လူ ငယ္ ေလး တ ေယာက္ ကုိ ေတြ႕ လုိက္ ရ တယ္။ ထုိ လူ ငယ္ ေလး ဟာ သူ႕ ရဲ႕ ခါး လယ္ ေလာက္ ထိ ႏႊံ နစ္ ေန ျပီး ႏႊံ ထဲ မွာ ရုန္း ကန္ ျပီး ေအာ္ ဟစ္ အ ကူ အ ညီ ေတာင္း ေန ပါ တယ္။ လယ္ သမား ၾကီး ဖလိန္းမင္း{Fleming} ဟာ ေၾကာက္ ရႊံ႕ ထိတ္ လန္႕ စြာ အ ကူ အ ညီ ေတာင္း ေန တဲ့ လူငယ္ ေလး ကုိ ေသ မယ့္ ေဘး က ေန ကယ္ တင္ လုိက္ တယ္။<br />ေနာက္ တ ေန႔ ေရာက္ လာ တဲ့ အ ခါ မွာ ေတာ့ လွ ပ ခန္႕ ညား တဲ့ သယ္ ယူ ပုိ႕ ေဆာင္ ေရး အ တြက္ အ သုံး ျပဳ တဲ့ ျမင္း လွည္း ေလး တ စီး ဖလိန္းမင္း{Fleming} ရဲ႕ လယ္ ခင္း နား က အိမ္ မွာ ထုိး စုိက္ လာ တယ္။ အဲ ဒီ လွည္း ေပၚ က ေန အ ဆင့္ အ တန္းျမင့္ မား တဲ့ ဝတ္ ေကာင္း စား လွ ေတြ ဝတ္ ဆင္ ထား တဲ့ ဂုဏ္ က်က္ သ ေရ ထင္ ရွား ၾကီး ျမတ္ တယ္ လုိ႕ ထင္ ရ တဲ့ လူ ခန္႕ ၾကီး တ ေယာက္ ဆင္း လာ ပါ တယ္။ ျပီး ေနာက္ မွာ အဲဒီ လူ ဟာ လယ္ သမား ၾကီး ဖလိန္းမင္း{Fleming} ကုိ သူ ဟာ မ ေန႕ တုန္း က ဖလိန္းမင္း{Fleming} ကယ္ လုိက္ တဲ့ လူ ငယ္ ေလး ရဲ႕ ဖ ခင္ ျဖစ္ ေၾကာင္း နဳတ္ ဆက္ လုိက္ တယ္။ <br />" က်ြန္ ေတာ္ ခင္ဗ်ား ကုိ တ ခုခု လုပ္ ေပး ခ်င္ တယ္ ဗ်ာ ။ခင္ ဗ်ား ဟာက်ြန္ ေတာ္ သား အ သက္ ကုိ ကယ္ ခဲ့ တယ္ တဲ့ ေက်း ဇူး ရွင္ ျဖစ္ တယ္ ” လုိ႕ လူခန္႕ ၾကီး က လယ္သမား ၾကီး ကုိ လွမ္း ေျပာ လုိက္ တယ္။ <br />“ မ ဟုတ္တာ ဗ်ာ ။က်ြန္ ေတာ္ သူ႕ အ သက္ ကုိ ကယ္ လုိက္ တာ တခုခု ျပန္ ရ ခ်င္ လုိ႕ မ ဟုတ္ ပါ ဘူး ဗ်ာ။”<br />စေကာ့တလန္ လူမ်ဳိး ျဖစ္ တဲ့ လယ္ သ မား ၾကီး ဟာ ရုိး သား စြာ နဲ႕ လက္ ကုိ ခါ ရမ္း ျပီး ေတာ့ ျပန္ ေျပာ လုိက္ တယ္။<br />တ ခ်ိန္ တည္း မွာ ဘဲ လယ္ သမား ၾကီး ရဲ႕ သား ဟာ လယ္ သမား ၾကီး ရဲ႕ စုတ္ ခ်ာ ညံ့ ဖ်င္း လွ တဲ့ တဲ ေလး ထဲ က ေန ထြက္ လာ တယ္။ <br />“အဲဒါ ခင္ဗ်ား သား လား ဗ်” လူခန္႕ ၾကီး က ေမး လုိက္ တယ္။ <br />“ဟုတ္ ပါ တယ္” လယ္ သမား ၾကီး က ဝင့္ ၾကြား စြာ ျပန္ ေျဖ လုိက္ တယ္။<br />“ဒါ ဆုိ ဒီ လုိ လုပ္ ဗ်ာ ။ ခင္ ဗ်ား က်ြန္ ေတာ္ ေျပာ တာ လက္ မ ခံ ဘူး ဆုိ ရင္ ခင္ဗ်ား သား ကုိ က်ြန္ ေတာ္ ေခၚ သြား မယ္။ ျပီး ရင္ သူ႕ ပ ညာ ေရး ကုိ အ စ အ ဆုံး က်ြန္ ေတာ္ တာ ဝန္ ယူ ပါ ရ ေစ ဗ်ာ။ ခင္ ဗ်ား သား ကုိ ခင္ ဗ်ား ဂုဏ္ ယူ ေလာက္ တဲ့ ပညာ တတ္ ၾကီး မ ျဖစ္ ေစခ်င္ ဘူး လား။ ဒါ ကုိ ေတာ့ ခြင့္ ျပဳ ပါ ေနာ္။” လုိ႕ လူ ခန္႕ ၾကီး က ေတာင္း ဆုိ လုိက္ တယ္။ <br /> လယ္ သမား ၾကီး ခြင့္ ျပဳ ခ်က္ ရ ျပီ ေနာက္ မွာ လူ ခန္႕ၾကီး ဟာ သူ႕ ဂတိ အ တုိင္း လယ္ သမား ၾကီး ဖလိန္း မင္း{Fleming} ရဲ႕ သား ျဖစ္ သူ ပ ညာ ေရး ကုိ အ စစ အ ရာ ရာ မွာ တာ ဝန္ ယူ ခဲ့ တယ္။ အ ခ်ိန္ တန္ တဲ့ အ ခါ မွာ လယ္ သ မား ၾကီး ဖလိန္းမင္း{Fleming} သား ဟာ လန္ဒန္ မွာ ရွိ တဲ့ စိန္႕မယ္ရီေဆးရုံ ေဆး ပညာ ေက်ာင္း{St.Mary's Hospital Medical School} ကေန ဘြဲ႕ ရ ခဲ့ တယ္။<br />ျပီး ေတာ့ လည္း ပဲ ဖလိန္းမင္း{Fleming} သား ျဖစ္ သူ ဟာ ပင္နီစင္လင္ ေဆး ကုိ ေဆး ပညာ မွာ ရွာ ေဖြ အ သုံး ျပဳ သူ (ဆာ အဲလက္ဆန္ဒါး ဖလိန္းမင္း){Sir Alexander Fleming} ဆုိ ျပီး ကမာၻ႕အ နွံ႕ အ ျပား မွာ နာမည္ၾကီး ထင္ ရွား ေက်ာ္ ၾကား ခဲ့ တယ္။<br /> နွစ္ အ နည္း ငယ္ ၾကာ တဲ့ ေနာက္ မွာ လူခန္႕ ၾကီး ရဲ႕ သား ဟာ အ ဆုပ္ ေရာင္ တဲ့ ေရာဂါ ေဝဒနာ ျဖစ္ ေပၚ ခဲ့ ေသာ္ လည္း ပင္နီစင္လင္ ေဆး က ကယ္ တင္ နဳိင္ ခဲ့ တယ္။ <br />လူခန္႕ ၾကီး နာ မည္ ဟာ (ေလာ့ ရန္ေဒၚဖ္ ခ်က္အင္းလ္) {Lord Randolph Churchill} ျဖစ္ ျပီး <br />သူ႕ သား နာ မည္ က ေတာ့ (ဆာ ဝင္စတန္ ခ်က္အင္းလ္){Sir Winston Churchill} ျဖစ္ ပါ တယ္။<br />တ ခါ မွာ ေတာ့ စာ ဆုိ တ ေယာက္ က ဒီ လုိ ေျပာ ဖူး ပါ တယ္။ ကုိယ္ က မ ေကာင္း တာ ပဲ လုပ္ လုပ္ ေကာင္း တာ ပဲ လုပ္ လုပ္ အဲဒီ အ ၇ာ က ကု္ိယ့္ ဆီ ကုိ ျပန္ လာ စ ျမဲ ပါ ပဲ။ <br /><br />[ကုိယ့္ ကု သုိလ္ ကံ ကုိယ့္ ဆီ ျပန္ ကုိယ့္ ထံ ျပန္ ေရာက္ သည္။ ကုိယ့္ အ ကု သုိလ္ ကံ ကုိယ့္ ဆီ ျပန္ ကုိယ့္ ထံ ျပန္ ေရာက္ သည္။]<br /><br />ေစတနာျဖင့္<br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/alexander_fleming.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8287260154383387753?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-87121787164386466782008-11-25T09:37:00.003-05:002008-11-25T14:47:42.552-05:00သူမ ဟာ ရုတ္ တ ရက္ ျဖတ္ သြား တဲ့ သူစိမ္း ေယာက်ၤား တ ေယာက္ ကုိ မေတာ္တဆ တုိက္ မိ သြား သည္။ " အုိ... ေဆာရီး ေနာ္ ေက် ဇူးျပဳ ျပီး ခြင့္ လႊတ္ ပါ။ " သူမ နဳတ္ ဖ်ား က ေန ေျပာ လုိက္ တဲ့ စကား သံ ပါ။ သူ က လည္း " က်ြန္ ေတာ္ ေကာ ပဲေဆာ ရီး ပါဗ်ာ။ က်ြန္ ေတာ္ က ေရွ႕ တည့္တည့္ ကုိ ေသခ်ာ မ ၾကည့္ မိဘူး ျဖစ္ သြား တယ္ "။ ဟုတ္ ပါ တယ္ က်ြန္ မ တု္ိ႕ နွစ္ ေယာက္ ဟာ တ ေယာက္ နဲ႕ တ ေယာက္ မသိ ၾက ပဲ အ ရမ္း ကုိ ယဥ္ေက်း စြာ ေျပာ ဆုိ ဆက္ ဆံ ၾက ပါ တယ္။ က်ြန္ မ တုိ႕ နွစ္ ေယာက္ ဟာ ကုိယ္ စီ နွဳတ္ ဆက္ လုိက္ ၾက ျပီး ကုိယ္ ဦး တည္ ၇ာ ဘက္ ဆီ ကုိ ထြက္ ခဲ့ ၾက တယ္။ ဒါ ေပ မယ့္ အိမ္ မွာ ၾက ေတာ့ ၾကီး သည္ ျဖစ္ ေစ၊ ငယ္ သည္ ျဖစ္ ေစ က်ြန္ မ တုိ႕ ခ်စ္ ခင္ နွစ္ သက္ တဲ့ သူ ေတြ ကုိ ေတာ့ ဒီ လုိ ေျပာ ၾက တာ မ ဟုတ္ ပါ ဘူး။ အဲ ဒီ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ ေလး ျဖစ္ ျပီး သိပ္ မ ၾကာ တဲ့ အဲ ဒီ ေန႕ မွာ ပဲ သူ မ ဟာ မီး ဖုိ ေခ်ာင္ မွာ ခ်က္ ျပဳတ္ ေန ခဲ့ တယ္။ သိမ္ မ ၾကာ တဲ့ အ ခ်ိန္ ေလး မွာ ပဲ သူ မ ရဲ႕ သား ျဖစ္ သူ ဟာ သူ မ မ သိ ေအာင္ သူ မ ေနာက္ မွာ ရပ္ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ မ ဟာ သူမ ရဲ႕ ခႏၶာကုိ္ယ္ ကုိ ရုတ္ တ ရက္ လွည့္ လုိက္ တဲ့ အခါ မွာ သား ျဖစ္ သူ နဲ႕ တုိက္ မိ ျပီး၊ သား ျဖစ္ သူ ဟာ ေနာက္ ျပန္ လွဲ ၾက မ တတ္ ျဖစ္ သြား ခဲ့ ရ တယ္။ သူမ ဟာ အ လုပ္ ရွဴပ္ ေန တဲ့ ၾကား ထဲ ဒီ သား က တ ေမွာင့္ ဆုိ တဲ့ အ ေတြး နဲ႕ " ဖယ္ စမ္း ။ ဖယ္ စမ္း။ ငါ့ ေရွ႕ က အ ခု ထြက္ သြား စမ္း။ ဒီ နား မွာ လာ ရပ္ မ ေန နဲ႕ " အ စ ရွိ သျဖင့္ အ ေမ ျဖစ္ သူ ဟာ မ်က္ ေမွာင္ ကုတ္ ျပီး ေအာ္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ သား ျဖစ္ သူ ဟာ အ ေမ့ ေအာ္ သံ ေၾကာင့္ စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ ျပီး အ ေမ့ နား က ေန တိတ္ တ ဆိတ္ ထြက္ ခြာ သြား ျပီး သူ႕အ ခန္း ထဲ မွာ သြား လဲွ ေန ခဲ့ တယ္။ သူမ ဟာ သူမ ဘယ္ ေလာက္ ထိ အ ခံ ရ ခက္ ေအာင္ သား ျဖစ္ သူ ကုိ ေအာ္ ေျပာ လုိက္ တယ္ ဆုိ တာ ကုိ သတိ မ မူ မိ လုိက္ ပါ ဘူး။ သူ မ ဟာ လုပ္ စ ရ ရွိ တာ ေတြ ကုိ ဆက္ လုပ္ ျပီး ဧည့္ ခန္း ထဲ ကုိ ေ၇ာက္ လာ ခဲ့ တယ္။ ဧည့္ ခန္း ထဲ မွာ ရွင္း စ ၇ာ ရွိ တာ ဆက္ လက္ ရွင္း ျပီး ရုတ္ တရက္ ဧည့္ ခန္း စား ပြဲ ေပၚ ကုိ သူမ မ်က္ လုံး ေတြ ေရာက္ သြား ေတာ့ တယ္။ စား ပြဲ ေပၚ မွာ ပန္း စည္း ေလး တ စည္း ရွိ ေန ျပီး ပန္း စည္း အ ေပၚ မွာ ေတာ့ စာ ျဖဴ ေလး တ ေစာင္ ရွိ ေန ခဲ့ တယ္။ “ေမေမပန္ဖုိ႕ သား လက္ေဆာင္” တဲ့ စာ ေပၚ မွာ ေရး ထား တာ ေတြ႕ လုိက္ ရ တယ္။ သူမ နင့္ က နဲ ျဖစ္ သြား တယ္။ က်ြန္ မ သား ျဖစ္ သူ ကုိ ေအာ္ ေျပာ မိ ခဲ့ သည္။ သား ျဖစ္ သူ သူမ ေနာက္ ေ၇ာက္ ေန သည္ မွာ သူ မ ကုိ အံ့ အား သင့္ ေစ မယ့္ အ ေၾကာင္း တ ခု ခု ေျပာ ခ်င္ ေန လုိ႕ ပင္ ျဖစ္ မည္။ ယ ခု ေတာ့ သား ျဖစ္ သူ စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ ေန ေတာ့ မည္။ ဘာ ကိ စၥ အ ေၾကာင္း ေၾကာင္း ေၾကာင့္ သူမ မ ေအာ္ သင့္ ပါ။ အ ခု ေတာ့ ျဖင့္....... သူ မ ဟာ ေတြး ရင္း စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ လာ တယ္။ သူမ မ်က္ လုံး ေပၚ က လည္း မ်က္ ရည္ စ ေတြ ဆုိ႕ ေန သည္။ သူ မ ပန္း စည္း ေလး ကုိ ကုိင္ ျပီး .... သား ရွိ ရာ အ ခန္း ေလး ဆီ ကုိ အ ေျပး လာ ခဲ့ တယ္။ ျပီး ေတာ့ ကုတင္ ေဘး နား ထုိင္ ခ် လုိက္ ျပီး သား ျဖစ္သူ ကုိ လွမ္း ေခၚ လုိက္ တယ္။ “ သား ေရ သား ေလး ထ ပါ အုံး ။” သူ မ က ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ “ သား ေရ ဒီ ပန္း ေလး ေတြ က အ ေမ့ အ တြက္ လား ဟင္ သား ” သား ျဖစ္ သူ မ်က္ လုံး ပြင့္ လာ ျပီး မ်က္ နွာ ျပဳံး ရႊင္ စြာ နဲ႕ “ဟုတ္ တယ္ ေမေမ။ သား ဘၾကီးမ်ဳိး တုိ႕ ျခံ ထဲ က ဘ ၾကီး ဆီ ခြင့္ ေတာင္း ျပီး ေမေမ အ တြက္ ခူး လာ ခဲ့ တာ ပါ။ ဘာ လုိ႔ လဲ ဆုိ ေတာ့ ေမေမ ဒီ ပန္း ေလး ေတြ အ ရမ္း ၾကဳိက္ တယ္ ဆုိ တာ က်ြန္ ေတာ္ သိ တယ္ ေလ ေမေမ ။ အ ထူး သ ျဖင့္ ဒီ အ ျဖဴ ေရာင္ ေလး ကုိ ေပါ့ ”။ အ ေမ ျဖစ္ သူ သူ မ ဟာ ျပဳံး ရႊင္ စြာ နဲ႕ ျပန္ ေျပာ လုိက္ တယ္ “ဟုတ္ တယ္ သား ဒီ အ ျဖဴ ေရာင္ ေလး ဟာ ေမေမ အ ၾကဳိက္ ဆုံး ဘဲ သား... ” သူ မ ဟာ ေျပာ လဲ ေျပာ သူ႕ သား ေလး ကုိ လည္း လွမ္း ဖက္ လုိက္ ျပီး၊ သား ေခါင္း ကုိ ပြတ္ သတ္ ေန လုိက္ တယ္။ သား ျဖစ္ သူ အ ေပၚ စိ္တ္ မ ေကာင္း မႈ႕ ေတြ ျဖစ္ ျပီး၊ သူမ မ်က္ လုံး ထဲ မွ မ်က္ ၇ည္ ေတြ စီး က် ေန ခဲ့ တယ္။ဒါ ကုိ သား မ သိ မွ ျဖစ္ မည္။ေနာက္ တ ခါ သူ မ သူမသား ကုိ ေအာ္ ေျပာ တာ ကုိ ဆင္ ျခင္ မွ ျဖစ္ မည္။ သူ မ ဟာ .... သူ မ မ သိ ေသာ တ စိမ္း အ ေပၚ တြင္ ေတာင္ ေကာင္း မြန္ စြာ ေျပာ ဆုိ ဆက္ ဆံ နုိင္ သ လုိ သူမ အား ခ်စ္ ေသာ သူမ ၏ ေသြး သား ရင္း အား ဒီ ထက္ ပုိ ျပီး ေကာင္း မြန္ စြာ ေျပာ သင့္ သည္ ဟု ဆုံး ျဖတ္ ခ်က္ ခ် မိ ေတာ့ သည္။<br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/harsh_words.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8712178716438646678?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-62578100817143335262008-11-25T08:31:00.007-05:002008-11-26T18:23:24.426-05:00နယူးေယာက္ ျမဳိ႕ ၌ လာ မည့္ စေနေန႕(နဳိဝင္ဘာလ ၂၉ ရက္ ၂၀၀၈ ခုနွစ္)တြင္ စာေပေဟာေျပာပြဲ က်င္းပမည္။ ေန႔ လည္ မြန္းတည့္ခ်ိန္ ၁၂ နာ ရီ မွ ညေနပုိင္း ၄ နာ ရီ အ ထိ ျဖစ္သည္။ ေန ရာ မွာ ၇၇၇ ယူ အန္ ပလာဇာ ျဖစ္ ျပီး အိစ္၄၄ လမ္း ေထာင့္ နွင့္ ၁ လမ္း မ ၾကီး ေထာင့္ မန္ဟန္တန္ တြင္ ျဖစ္ သည္။ (ကုလသမဂၢ ရုံး ေရွ႕ တြင္ ျဖစ္ သည္။) ေအာက္ တြင္ အ ျပည့္ အ စုံ ေဖာ္ ျပ ထား သည္။ မည္ သူ မ ဆုိ အ ခ မဲ့ တက္ ေရာက္ နားဆင္ နဳိင္ သည္ ဟု သိ ရ သည္။ ေအာက္ ေဖာ္ ျပ ပါ ပုံ ကုိ ဦးေက်ာ္ဝင္း ၏ ခြင့္ ျပဳခ်က္ ရ ယူ ကာ ေဖာ္ ျပ ထား သည္။<br />အညၾတ(ေခတၲ နယူးေယာက္ခ္)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3R-ZpEUuI/AAAAAAAAAFc/SBoyJLvBdQY/s1600-h/sp1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 74px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3R-ZpEUuI/AAAAAAAAAFc/SBoyJLvBdQY/s200/sp1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273101608685949666" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3SS4_lUEI/AAAAAAAAAFk/GBU2fzSZPao/s1600-h/121.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 99px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3SS4_lUEI/AAAAAAAAAFk/GBU2fzSZPao/s200/121.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273101960699269186" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3Sj4z8wFI/AAAAAAAAAFs/ueKrpnmvNWc/s1600-h/sarpay1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 86px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3Sj4z8wFI/AAAAAAAAAFs/ueKrpnmvNWc/s200/sarpay1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273102252708249682" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3StUsPl8I/AAAAAAAAAF0/hWznEcpm4wM/s1600-h/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 93px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3StUsPl8I/AAAAAAAAAF0/hWznEcpm4wM/s200/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273102414810945474" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3S1xEq8eI/AAAAAAAAAF8/z4JZewsi04o/s1600-h/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 84px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3S1xEq8eI/AAAAAAAAAF8/z4JZewsi04o/s200/2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273102559868547554" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3UHJ08JRI/AAAAAAAAAGM/78z6zle5tk0/s1600-h/112.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 101px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SS3UHJ08JRI/AAAAAAAAAGM/78z6zle5tk0/s200/112.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273103958082856210" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6257810081714333526?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-9827479202043515522008-11-22T20:28:00.011-05:002008-11-25T04:14:30.827-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn_4UjQoQI/AAAAAAAAAFM/RSNvdmK3_UI/s1600-h/nnnn.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 166px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn_4UjQoQI/AAAAAAAAAFM/RSNvdmK3_UI/s200/nnnn.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272026181868232962" /></a><br />၁၈၇၀ ခုနွစ္ အ ေစာ ပုိင္း ေလာက္ တုန္း က ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း လုိ႕ ေခၚ တဲ့ ေဆာက္ လုပ္ ေရး အင္ဂ်င္နီရာ တ ေယာက္ ဟာ နယူးေယာက္ခ္ ျပည္ နယ္ မွာ ရွိ တဲ့ (ေလာင္းအုိင္လန္ ခရုိင္) နဲ႕ (နယူးေယာက္ခ္ ခ ရုိင္) ရဲ႕ အ ဓိ က ၾက တဲ႕ ျမဳိ႕ နယ္ တ ခု ျဖစ္ တဲ့ (မန္ဟန္တန္) ကုိ ဆက္ သြယ္ ဖုိ႕ ၾကဳိးတံတားၾကီး တ ခု ေဆာက္ ဖုိ႕ ကုိ စိတ္ ဆႏၵ အ ရမ္း ျပင္း ျပ ခဲ့ တယ္။ သုိ႕ ေပ မယ့္ လည္း ကမာၻ အနွံ႕ အ ျပား မွာ ရွိ တဲ့ တံတား ေဆာက္ လုပ္ ရာ မွာ က်ြမ္း က်င္ တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ ေတာ္ ေတာ္မ်ား မ်ား က မ ျဖစ္ နဳိင္ ေၾကာင္း ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း ကုိ ေျပာ ၾက ျပီး သူ႕ ဆႏၵ ေတြ ကုိ ေမ့ ေပ်ာက္ သင့္ ေၾကာင္း တုိက္ တြန္း ၾက တယ္။ လူ ေတြ ေတာ္ ေတာ္ မ်ား မ်ား က လည္း ဒီ အ ရာ ဟာ ဘယ္ လုိ မွ မ ျပီး ေျမာက္ နဳိင္ ပါ ဘူး။ လက္ ေတြ႕ ေဆာက္ ဖုိ႕ ဘယ္ လုိ မွ မ ျဖစ္ နဳိင္ ပါဘူး။ ဒီ လုိ မ်ဳိး ၾကဳိး တံ တား ၾကီး ဟာ ဘယ္ တုန္း က မွ ဘယ္ ေန ရာ မွာ မွ မ ရွိ ခဲ့ ပါ ဘူး။ အ စ ရွိ သ ျဖင့္ ေဝ ဖန္ ေျပာ ဆုိ ၾက ပါ တယ္။ ဘယ္ သူ ေတြ ဘာ ဘဲ ေျပာ ေျပာ ေပါ့ ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း ဟာ သူ႕ ေခါင္း ထဲ မွာ ရွိ တဲ့ တံ တား ၾကီး ပုံ ရိပ္ က ေတာ့ ေပ်ာက္ မ သြား ခဲ့ ပါ ဘူး။ သူ ဟာ ဒီ အ ေၾကာင္း ကုိ ပဲ တ ခ်ိန္ လုံး ေတြး ေန တဲ့ အ ျပင္ ဒီ တံ တားၾကီး ဟာ သူ အ မွန္ တ ကယ္ ျပီး ေျမာက္ ေအာင္ ေဆာက္ လုပ္ နဳိင္ ေၾကာင္း ကုိ သူ ရဲ႕ စိတ္ မွာ ခုိင္ မာ စြာ ယုံ ၾကည္ ေန ခဲ့ တယ္။ သူဟာ သူ ရဲ႕ စိတ္ ကူး ေတြ ကုိ သူ အ ယုံ ၾကည္ ရ ဆုံး သူ တ ေယာက္ နဲ႕ မွ် ေဝ ခ်င္ ေန ခဲ့ တယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ သူ ဟာ အင္ ဂ်င္ နီ ယာ ေပါက္ စ ျဖစ္ တဲ့ သူ႕ ရဲ႕ သား ဝါရွင္တန္ ကုိ ေသ ခ်ာ စြာ ရွင္း ျပ ခဲ့ တယ္။ သူ တုိ႕ သား အ ဖ နွစ္ ေယာက္ ဟာ ၾကဳိး တံ တား ၾကီး ျဖစ္ ေျမာက္ ေရး ကုိ အ ၾကိတ္ အ နယ္ ေဆြး ေႏြး ၾက ျပီး ေနာက္ မွာ တံ တား ေဆာက္ လုပ္ ဖုိ႕ ကုိ ဆုံး ျဖတ္ လုိက္ ၾက ေတာ့ တယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ သူ တုိ႔ သား အ ဖ နွစ္ ေယာက္ ဟာ ၁၈၇၀ ခုနွစ္ ဇန္နဝါရီ လ ၃ ရက္ ေန႕ မွာ တံ တား ၾကီး ကုိ စ တင္ ေဆာက္ လုပ္ ခဲ့ ၾက တယ္။သူ တုိ႕ ရဲ႕ အ ေကာင္ အ ထည္ ေဖာ္ တဲ့ စီ မံ ကိန္း ဟာ ေအာင္ ျမင္ ခဲ့ ေပ မယ့္္ လ အ နည္း ငယ္ ၾကာ ျပီး ေနာက္ ပုိင္း မွာ ပူေဆြး စရာ ေကာင္း တဲ့ မ ေတာ္ တ ဆ ထိ ခုိက္ ဒဏ္ ရာ ရ မႈ႕ ျဖစ္ ပြား ျပီး ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း ဟာ ကြယ္ လြန္ သြား ခဲ့ ရ တယ္။ သား ျဖစ္ သူ ဝါရွင္တန္ ကေတာ့ ဦး ေနွာက္ အာ ရုံ ေၾကာ ကုိ ထိ ခုိက္ မႈ႕ ခံ ရျပီး လမ္း ေလွ်ာက္ နဳိင္ မႈ႕ မ ရွိ ျခင္း၊ ကုိယ္ လက္ လႈပ္ ရွား မႈ႕ မ ရ နဳိင္ ျခင္း၊ စ ကား မ ေျပာ နဳိင္ ျခင္း အ စ ရွိ တဲ့ ကုိယ္ အဂၤါ ခ်ဳိ႕ တဲ့ မႈ ေတြ ျဖစ္ ခဲ့ တယ္။ အဲ ဒီ လုိ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ ေတြ ေၾကာင့္ " ငါ တုိ႕ ေတြ ေျပာ သား ပဲ။ ဒီ သား အ ဖ နွစ္ ေယာက္ က အ ရွဴး ေတြ ပဲ။ သူ တုိ႕ ရဲ႕ လုပ္ ရပ္ ေတြ ဟာ မ ျဖစ္ နဳိင္ တဲ့ အိမ္ မက္ ေတြ ၊ မုိက္ ရွဴး ရဲ တဲ့ အ ျမင္ ေတြ ဘဲ ျဖစ္ တယ္။ " လုိ႕ လူ ေတြ က ေျပာ ဆုိ ျပစ္ တင္ ေဝဖန္ ၾက ေတာ့ တယ္။ ျပီး ေတာ့ လည္း ပဲ ဒီ လုိ ၾကဳိး တံ တား ၾကီး ေဆာက္ လုပ္ ပုံ ဟာ ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း တ ေယာက္ တည္း ဘယ္ လုိ ေဆာက္ ရ မယ္ ဆုိ တာ သိရွိ ျခင္း ေၾကာင့္ အ ခု လုိ ေရာ့ဘလင္း ဆုံး ပါး သြား တဲ့ ေနာက္ ပုိင္း မွာ ဒီ စီ မံ ကိန္း ကုိ ပ်က္ သိမ္း သင့္ ေၾကာင္း မ ေကာင္း ျမင္ ဝါ ဒ ေတြ နဲ႕ ျပစ္ တင္ ရွဴံ႕ ခ် ၾက ေတာ့ တယ္။ ဘယ္ သူ ေတြ ဘာ ဘဲ ေျပာ ေျပာ ေပါ့ သား ျဖစ္ သူ ဝါရွင္တန္ ဟာ ဒုကၡိတ ျဖစ္ သြား ေပ မယ့္ လည္း သူ ရဲ႕ အ ေတြး ထဲ မွာ ေတာ့ ဆုံး ပါး သြား တဲ့ ဖ ခင္ ရဲ႕ လုိ အင္ ဆႏၵ နည္း တူ တံ တား ၾကီး ကုိ ေဆာက္ လုပ္ ဖုိ႕ စိတ္ ဆႏၵ ျပင္း ျပ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ ဟာ စိတ္ အား ထက္ သန္ စြာ နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ အ ခင္ ဆုံး သူငယ္ ခ်င္း ေတြ ကုိ သူ႕ မ်က္ လုံး ေတြ နဲ႕ တံ တား ၾကီး ကုိ္ ေဆာက္ လုပ္ ဖုိ႕ ေတာင္း ဆုိ ေျပာ ျပ ေပ မယ့္ လည္း သူ တုိ႕ ေတြ ဟာ ဝါရွင္တန္ ရဲ႕ စီ မံ ကိန္း ကုိ ေၾကာက္ အား ၾကီး စြာ ညွင္း ဆုိ ခဲ့ ၾက တယ္။ အဲ ဒီ ေနာက္ ပုိင္း မွာ ေတာ့ သူ ဟာ သူ႕ ဇနီး နဲ႕ ဘယ္ လုိ ဆက္ သြယ္ ရ မ လဲ ဆုိ တာ ကုိ စဥ္း စား မိ ျပီး သူ႕ ရဲ႕ လက္ ေခ်ာင္း က ေလး တ ေခ်ာင္း ကုိ လႈပ္ ရွား နဳိင္ မႈ႕ ရွိ ေအာင္ ၾကဳိး စား ခဲ့ တယ္။ အဲ ဒီ ေနာက္ ပုိင္း မွာ သူ ဟာ သူ႕ ဇနီး ရဲ႕ လက္ ေမာင္း ကုိ္ သူ႕ လက္ ေခ်ာင္း နဲ႕ ထိ ျပီး ဆက္ သြယ္ ေျပာ ဆုိ တဲ့ သေကၤတ ေတြ ေလ့ က်င့္ လာ တာ ဟာ ဝါရွင္တန္ ရဲ႕ ေလ့ က်င့္ မႈ႕ ဟာ တ ေန႕ တ ျခား ပု္ိ ျပီး တုိး တက္ လာ ခဲ့ တယ္။ တ ေန႕ မွာ ေတာ့ ဝါရွင္တန္ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ ဇနီး လက္ ေမာင္း ကုိ ထိ ျပီး သူ႕ ရဲ႕ လက္ ေထာက္ အင္ ဂ်င္ နီ ယာ ေတြ ကုိ ေခၚ ခုိင္း လုိက္ ေတာ့ တယ္။ အဲဒီ ေနာက္ မွာ သူဟာ သူ႕ ရဲ႕ ဇနီး ကုိ ဆက္ သြယ္ ေျပာ ဆုိ တဲ့ နည္း နဲ႕ လက္ ေထာက္ အင္ဂ်င္နီယာ ေတြ ကုိ တံ တားၾကီး ကုိ ဘယ္ လုိ ဆက္ လက္ တည္ ေဆာက္ ရ မယ္ ဆုိ တာ ကုိ ေ ျပာ ဆုိ ညႊန္းၾကား ခဲ့ တယ္။ ဒီ လုိ ၾကဳိး တံ တား ၾကီး ကုိ တည္ ေဆာက္ ရာ မွာ ဒုကၡိတ က သူ႕ ဇနီး ကုိ ဆက္ သြယ္ ညႊန္း ၾကား တဲ့ နည္း ဟာ မုိက္မဲ ျခင္း တ ခုဘဲ ျဖစ္ တယ္ လုိ႔ ထင္ ရ ေပ မယ့္ စီမံကိန္း ေတြ ဟာ ေျပး လမ္း ေပၚ မွာ တ ဖန္ ျပန္ ေရာက္ လာ ခဲ့ တယ္။ ဝါ ရွင္တန္ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ လက္ ေခ်ာင္း ေလး နဲ႕ သူ႕ ဇနီး ကုိ သေကၤတ ေတြ ျပ ျပီး တံ တား ၾကီး ေဆာက္ လုပ္ ရာ မွာ ညႊန္း ၾကား လာ တာ ဟာ ၁၃ နွစ္ ၾကာ တဲ့ ေနာက္ မွာ ေတာ့ ၾကဳိး တံတားၾကီး ဟာ ေအာင္ ျမင္ စြာ ျပီး ဆုံး ခဲ့ ပါ ေတာ့ တယ္။ ဒီ က ေန႔ မွာ ေတာ့ ဘရုပ္ကလန္ ၾကဳိး တံ တား ၾကီး ဟာ ကမာၻ ေပၚ မွာ ပထမဆုံး ၾကဳိး တံ တား ၾကီး အ ျဖစ္ ခန္႕ ညား ထယ္ ဝါ စြာ နဲ႕ ေအာင္ ပြဲ ကုိ ခံ နဳိင္ ခဲ့ ျပီး ေတာ့ လူ သား တ ေယာက္ ရဲ႕ စိတ္ ဆႏၵ ရည္မွန္းခ်က္ ဟာ ဘယ္ လုိ အ ရာ မ်ဳိး မွ ျဖတ္ ဆီး လုိ႕ မ ရ နဳိင္ ဘူး လုိ႕ အံံ့ ၾသ ဖြယ္ ေကာင္း ေအာင္ ျပ သ ေန သ လုိ ပါ ဘဲ ေလ။ ဒီ လုိ လူ တ ေယာက္ ရဲ႕ စဥ္းစားဆင္ ျခင္ နဳိင္ မႈ႕ နဲ႕ ရုိးသား ေျဖာင့္မတ္ မႈ ဟာ ၾကည္ညဳိစရာေကာင္း ေသာ အထိမ္း အမွတ္ တခု ျဖစ္ ခဲ့ ပါ တယ္။ ျပီး ေတာ့ လည္း ပဲ ဝါရွင္တန္ ရဲ႕ ဇနီး ဟာ ၁၃ နွစ္ လုံး လုံး ဒုကၡိတ သည္ အၾကင္ ခင္ပြန္း အ ေပၚ စိတ္ ရွည္ တတ္ မႈ႕၊ လုိ အင္ ဆႏၵ ေတြ ကုိ နား လည္ တတ္ မႈ႕ ေတြ ဟာ အ ခ်စ္ ဒုိင္ယာရီ မွာ ေမာ္ ကြန္း တင္ ထုိက္ တဲ့ အ ခ်စ္ မ်ဳိး ျဖစ္ စံ တင္ ခဲ့ ပါ တယ္။ ဒီ လုိ ဒုကၡိတ တေယာက္ ရဲ႕ မ ျဖစ္ နဳိင္ တဲ့ ရည္ မွန္း ခ်က္ ေအာင္ ျမင္ မႈ႕ ကေတာ့ ျဖင့္ လူ တ ေယာက္ ဟာ ဘယ္ ေတာ့ မွ အ ရွဴံး မ ေပး ဘူး ဆုိ တဲ့ သက္ ေသ ျပ ဖုိ႕ အ ေကာင္း ဆုံး ဥပမာ အ ေန နဲ႕ ျဖစ္ ခဲ့ ပါ တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ မၾကာ ခဏ ေန႕ စဥ္ ေတြ႕ ၾကဳံ ေန ရ တဲ့ ဆီး တား ပိတ္ ပင္ တဲ့ အရာ အ ခု တရာ ေလာက္ ဟာ ဂ်ြန္ေရာ့ဘလင္း လုိ လူ အ ေန နဲ႕ ယွဥ္ ၾကည့္ ရင္ ေတာ့ အ ရမ္း ကုိ ေသး ငယ္ ေန မွာ ပါ။ ဒီ ရဲ႕ ဘရုပ္ကလန္ ၾကဳိး တံတား ၾကီး ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ ဘယ္ ေလာက္ ခက္ ခဲ တဲ့ အ ရာ ေတြ ပဲ ရွိ ရွိ မ ျဖစ္ နဳိင္ ဘူး ဆုိ တာ မ ရွိ ပါဘူး ဆုိ တာ ကုိ ျပ သ ေန သ လုိ ပါ ဘဲ။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေတြ ရဲ႕ အိမ္ မက္ ဟာ ဘယ္ ေလာက္ ပဲ ကြာ ေဝး ေန ပါ ေစ ခံနဳိင္ ရည္ မႈ သာ ရွိ မယ္ ဆုိ လွ်င္ တ ေန႕ မွာ ေတာ့ ဘယ္ အ ရာ မ ဆုိ ေအာင္ ျမင္ နဳိင္ ပါ လိမ့္ မယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn9hifmb_I/AAAAAAAAAE8/_fBjHnODzM8/s1600-h/b4b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn9hifmb_I/AAAAAAAAAE8/_fBjHnODzM8/s320/b4b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272023591450734578" /></a><br />အ ထက္ ပါ ပုံ ဟာ ၁၉၀၄ ခုနွစ္ ေလာက္ က ရုိက္ ထား တဲ့ ဘရုပ္ကလန္ ၾကဳိး တံ တား ပုံ ျဖစ္ ပါ တယ္။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn-LOvNs-I/AAAAAAAAAFE/qHfEiWxoM6s/s1600-h/nowb.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hyAmE9WfWbY/SSn-LOvNs-I/AAAAAAAAAFE/qHfEiWxoM6s/s320/nowb.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272024307702019042" /></a><br /> အ ထက္ ပါ ပုံ ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခု နွစ္ မွာ ရုိက္ ထား တဲ့ ပုံ ျဖစ္ ပါ တယ္။<br /><br /><br /><br />အ ေပၚ ပါ ဓါတ္ ပုံ ၃ ပုံ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ ဝယ္ ယူ ထား တဲ့ (Brooklyn Then And Now) စာ အုပ္ မွ စကန္ ဆြဲ ယူ ထား ျခင္း ျဖစ္ ပါ တယ္။<br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br />http://www.indianchild.com/inspiring_stories.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-982747920204351552?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-62614095393141585982008-11-19T06:35:00.006-05:002008-11-19T20:48:01.449-05:00ဟုိး ေရွး ေရွး တုန္း က (ေန) ၊ (ေလ) ၊ (လမင္း) ဆုိ ျပီး ေတာ့ ညီ အ မ သုံး ေယာက္ ရွိ ခဲ့ တယ္။ သူ မ တုိ႕ ရဲ႕ အ ေမ ဟာ ည အ ခါ မွာ အ လြန္ တ ရာ မွ ေတာက္ ပ ျပီး အ ရမ္း လွ ပ တဲ့ (ၾကယ္) က ေလး တ လုံး ျဖစ္ ခဲ့ တယ္။ တ ေန႕ မွာ သူ တုိ႕ ရဲ႕ ဦး ေလး နဲ႕ အ ေဒၚ ေတြ ျဖစ္ ၾက တဲ့ (မုိးၾကဳိး) နဲ႕ (လွ်ပ္ စီး) တုိ႕ ဟာ အဲ ဒီ ညီ အ မ သုံး ေယာက္ ကုိ ည စာ ထ မင္း စား ဖုိ႕ ဖိတ္ ေခၚ ခဲ့ တယ္။ အ ေမ ျဖစ္ တဲ့ ေဒၚ (ၾကယ္) ဟာ သူ႕ သမီး သုံး ေယာက္ ကုိ သူ႕ ဦး ေလး ၊ အ ေဒၚ ေတြ နဲ႕ ထ မင္း စား ဖုိ႕ ကုိ ခြင့္ ျပဳ လုိက္ တယ္။ အ ေမ ျဖစ္ သူ က ေတာ့ အိမ္ ေစာင့္ အ ျဖစ္ တာ ဝန္ ယူ ရ ျပီး သူ႕ သ မီး ေတြ ျပန္ လာ တဲ့ အ ထိ ေစာင့္ ေန မွာ ျဖစ္ ေၾကာင္း သူမ ရဲ႕ သ မီး ေတြ ကုိ ေျပာ ျပီး အိမ္ မွာ က်န္ ရစ္ ခဲ့ တယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ သမီး ျဖစ္ သူ (ေန) ဟာ သူမ ရဲ႕ အ ၾကဳိက္ ဆုံး ေရႊ ဝါ ေရာင္ ဝတ္ စုံ ေလး ကုိ ဝတ္ ဆင္ လုိက္ တယ္၊၊ (ေလ) ဟာ လဲ သူ မ ရဲ႕ အ ေတာင္ ပံ ပါ တဲ့ ဝတ္ စုံ ေလး ကုိ ဝတ္ လုိက္ ျပီး (လမင္း) ဟာ လဲ သူ မ ရဲ႕ ေငြ ေရာင္ ဝတ္ စုံ ေလး နဲ႕ ကုိယ္ စီ အ လွ ေတြ ျပင္ ျပီး ဦး ေလး ေတြ ဖိတ္ ၾကား တဲ့ ညစာ စား ပြဲ ကုိ သြား ခဲ့ ၾက တယ္။ အဲ ဒီ ည စာ စား ပြဲ ေလး ကေတာ့ သူ႕ မ တုိ႕ ညီ အ မ သုံး ေယာက္ အ ဖုိ႕ ေတာ့ ဘယ္ လုိ မွ ကုိ ေမ့ မ ရ နဳိင္ ေအာင္ ပါ ပဲ။ စား ပြဲ ေပၚ မွာ လည္း သက္ တန္႕ ေရာင္ မ်ဳိး စုံ အ စား အ ေသာက္ ေတြ အ လွ်ံ ပယ္ ပါ ပဲ။ ျပီး ေတာ့ လည္း ပဲ ေတာင္ ျမင့္ ေပၚ မွာ ရွိ ေန တတ္ တဲ့ နွင္း ေရခဲမႈန္႕ ၊ ျဖဴေဖြး ေပ်ာ့ဖတ္ ေန တဲ့ ေကာင္း ကင္ ေပၚ က တိမ္ ကိတ္ မႈန္႕ ၊ ေျမ ျပင္ ေပၚ မွာ ေတာင္ ပုံ ယာ ပုံ နဲ႕ ေတာ္ ေတာ္ ေလး ကုိ စုံ စုံ လင္ လင္ ရွိ လွ တဲ့ သစ္ သီး ဝလံ အ စ ရွိ တာ ေတြ ကုိ ဦး ေလး နဲ႕ အ ေဒၚ ျဖစ္ သူ က ေက်ြး ေမြး ပါ တယ္။ ညီ အ မ သုံး ေယာက္ ဟာ သူ တုိ႕ ေတြ ဗုိက္ ျပည့္ တဲ့ အ ထိ စား ၾက ပါ တယ္။ အ ထူး အ ျဖင့္ (ေန) နဲ႕ (ေလ) ဟာ အား ပါး တ ရ စား ေသာက္ လုိက္ တာ သူ မ တုိ႕ ရဲ႕ ပန္း ကန္ ေပၚ မွာ ဘာ တ ခု မွ မ က်န္ ေအာင္ ပါ ပဲ။ ဒါ ေပ မယ့္ (လမင္း) က ေတာ့ ျဖင့္ အ ရမ္း ကုိ ၾကင္ နာ စိတ္ ရွိ ျပီး အ ေမ့ အ ေပၚ အ ရမ္း နား လည္ မႈ ရွိ တတ္ တဲ့ သူ က ေလး ပါ။ သူ မ ဟာ အ စား ေကာင္း ေတြ ကုိ ၾကဳိက္ လြန္း လွ ေသာ္ လည္း အ္ိမ္ ေရာက္ တဲ့ အ ခါ မွာ အ ေမ (ၾကယ္) က ေလး ကုိ အ ခု လုိ အ စား ေကာင္း ေတြ ကုိ စား ေစ ခ်င္ တဲ့ ေစ တ နာ ေၾကာင့္ သူမ မိခင္ စား ဖုိ႕ အ တြက္ သူ မ ပန္း ကန္ ထဲ က စား စ ရာ တ ဝက္ ကုိ အ ေမ့ ဖုိ႕ ဆုိ ျပီး သိမ္း လာ ခဲ့ ပါ တယ္။ အဲ ဒီ ေနာက္ မွာ ညီ အ မ သုံး ေယာက္ ဟာ ဦး ေလး ျဖစ္ သူ (မုုိးၾကဳိး) နဲ႕ အ ေဒၚ ျဖစ္ သူ (လွ်ပ္စီး) တုိ႕ ကုိ နွဳတ္ ဆက္ ျပီး အိမ္ ကုိ ျပန္ ခဲ့ ၾက ပါ ေတာ့ တယ္။ အိမ္ ကုိ ျပန္ ေရာက္ တဲ့ အ ခါ မွာ သူ မ တုိ႕ ရဲ႕ မိ ခင္ (ၾကယ္) ေလး ဟာ သူ မ ဂတိ ေပး ထား တဲ့ အ တုိင္း အလင္း ေရာင္ မွိန္ မွိန္ နဲ႕ သူ႕ မ သမီး ေတြ ကုိ ထုိင္ ေစာင့္ ေန တာ ကုိ ျမင္ လုိက္ ၾက ပါ တယ္။ မိ ခင္ (ၾကယ္) က သူ႕ သ မီး ေတြ ကုိ လွမ္း ေျပာ လုိက္ ပါ တယ္။ " တ ည လုံး ဒီ မွာသမီး တုိ္႕ ကုိ ထုိင္ ေစာင့္ ေန တာ။ ထမင္း လည္း မ စား ရ ေသး ဘူး ။ အ ေမ အ တြက္ ဘာ ေတြ မ်ား ယူ လာ ခဲ့ ၾက သ လဲ " ။ အဲ ဒီ အ ခါ မွာ (ေန) ဟာ သူမ ရဲ႕ အ ဝါ ေရာင္ ဆံ ပင္ ကုိ ကုတ္ ျခစ္ ျပီး မ နွစ္ ျမဳိ တဲ့ ေလ သံ နဲ႕ "ဟာ အ ေမ က လဲ ဘာ အ တြက္ ေၾကာင့္ အ ေမ့ အ တြက္ ယူ လာ ရ မွာ လဲ။ ကုိယ့္ ဟာ ကုိ ေပ်ာ္ ခ်င္ လုိ႕ အ ျပင္ ထြက္ ျပီး သြား စား တာ ပဲ။ အ ေမ့ အ ေၾကာင္း သမီး ေခါင္း ထဲ မွာ ေတာင္ ထည့္ မ ေတြး မိ ဘူး" လုိ႕ သူ မ အေ မ ကုိေအာ္ ျပီး ျပန္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ (ေလ) ဟာ လဲ (ေန) ကဲ့ သုိ႕ သူ မ အ ေမ ကုိ" အ ေမ က လဲ အ ေမ ပဲ..... ကုိယ့္ ဟာ ကုိ အ ျပင္ မွာ ေအး ေအး ေဆး ေဆး သြား စား ျပီး ျပန္ လာ တာ ကုိ အ ေမ့ အ တြက္ ဘာ ကုိ ယူ ခဲ့ ေပး ရ မွာ လဲ။ အ ေမ က က်ြန္ မ ေဘး မွာ မ ရွိ တဲ့ ဟာ ကုိ ဘာ ကိစၥ ေၾကာင့္ အ ေမ အ တြက္ ဆုိ ျပီး စဥ္း စား ေန ရ မွာ လဲ " လုိ႔ ေအာ္ ျပီး ေျပာ လုိက္ ျပန္ တယ္။ ။ သုိ႕ ေပ မယ့္ လည္း (လမင္း) က ေတာ့ သူမ ရဲ႕ အ မ နွစ္ ေယာက္ ျဖစ္ တဲ့ (ေန) နဲ႕ (ေလ) လုိ တ ကုိယ္ ေကာင္း ဆန္ သူ ေလး မ ဟုတ္ ပါ ဘူး။ (လမင္း) ဟာ သူမ ရဲ႕ ျပဳံး ရႊင္ ဝင္း ပ ခ်ဳိသာ တဲ့ မ်က္ နွာ နဲ႕ မိခင္ ျဖစ္ သူ ဘက္ ကုိ လွမ္း ၾကည့္ လုိက္ ျပီး မိ ခင္ (ၾကယ္) ရဲ႕ လက္ က ေလး ထဲ ကုိ အ ထုပ္ တ ခု လွမ္း ေပး ျပီး ေျပာ လုိက္ တယ္။ " ေမ ေမ ေရ ဒီ မွာ ၾကည့္ ပါ အုံး။ သမီး ေမေမ စား ဖုိ႕သမီး ပန္း ကန္ ထဲ က အ စား အ စာ မ်ဳိး စုံ ကုိ ယူ လာ ခဲ့ ေပး ပါ တယ္ ေမေမ။ သမီး က သ မီး ေဝ စု ထဲ က တ ဝက္ ဘဲ စား ခဲ့ ပါ တယ္။ က်န္ တာ ေတြ က ေမေမ စား ဖုိ႕ သ မီး ယူ လာ ခဲ့ ပါ တယ္ ေမေမ " ။ (လမင္း) ဟာ ေျပာ လဲ ေျပာ သူမ ေမေမ စား ဘုိ႕ ေရႊ ပန္းကန္ ကုိ ယူ လာ ျပီး မိခင္ (ၾကယ္) စား ဘုိ႕ ကုိ ျပင္ ဆင္ ေပး လုိက္ ေတာ့ တယ္။ (ၾကယ္) ဟာ သမီး ျဖစ္ သူ (လမင္း) ျပင္ ဆင္ ေပး တာ ကုိ တိတ္ ဆိတ္ ေအး ေဆး စြာ စား လုိက္ တယ္။ သူမ စား ျပီး တာ နဲ႕ သူမ ဟာ သမီး သုံး ေယာက္ ကုိ အ ေရး ၾကီး တဲ့ စကား ေျပာ စ ရာ ရွိ တယ္ ဆုိ ျပီး လွမ္း ေခၚ လုိက္ တယ္။ ပထမဆုံး မိခင္ (ၾကယ္) ဟာ သမီး ျဖစ္ သူ (ေန) ကုိ စ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " သမီး (ေန) သမီး ဟာ တ ကုိယ္ ေကာင္း ဆန္ စိတ္ ရွိ ျပီး ဘာ ကုိ မွ စဥ္း သား ဆင္ ျခင္ ျခင္း မ ရွိ လွ ဘူး" သူမ က ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " သမီး ဟာ အ ျပင္ ထြက္ ျပီး ကုိယ့္ဟာ ကုိသာ ေပ်ာ္ ပါး ျပီး ျပန္ လာ ဖုိ႕ ပဲ သိ္ တယ္။ အိမ္ မွာ က်န္ ခဲ့ တဲ့ မိ သား စု ေတြ အ တြက္ ဘာ ကုိ မွ ထည့္ မ စဥ္း စား ဘူး။ ဒါ ေၾကာင့္ အ ခု အ ခ်ိန္ က စျပီး ေတြ႕ သမွ် ေယာက်ာၤး ေလး ေတြ အ ကုန္ လုံး သမီး (ေန) ကုိ ခ်စ္ ခင္ ၾကဳိက္ နွစ္ သက္ မႈ မ ရွိ ပါ ေစ နဲ႕။ သမီး ရဲ႕ ေရာင္ ျခည္ ဟာ ပူ ေလာင္ ျပီး ဘယ္ အ ရာ ဝတၳဳ မ်ဳိး ကုိ မ ဆုိ ပူ ျပင္း ေလာင္ ၾကြမ္း ေျခာက္ ေသြ႕ သြား ပါ ေစ။ သမီး ထြက္ လာ တာ နဲ႕ ေယာက်ာၤး ေလး ေတြ ဟာ သူတုိ႕ ေတြ ရဲ႕ ေခါင္း ကုိ္ ဦး ထုပ္ နဲ႕ ကာ ကြယ္ ျပီး သမီး (ေန) ရဲ႕ အ နား က ေန ေဝး ရာ ကုိ ထြက္ ခြာ ၾက ပါ ေစ။ (အဲ ဒါ ေၾကာင့္ ယခု အ ခါ မွာ *ေန* ဟာ ေတာက္ ပ ပူ ျပင္း ျပီး ေျခာက္ ေသြ႕ ခဲ့ ရ တယ္။) အဲ ဒီ ေနာက္ မွာ အ ေမ ျဖစ္ သူ ဟာ (ေလ) ကုိ ေျပာ ျပန္ တယ္။ " သမီး (ေလ).....သ မီး ဟာ (ေန) နဲ႕ အ တူ တူ ပါ ဘဲ။ သမီး ဟာ ကုိယ္ ခ်င္း စာ ၾကင္ နာ စိတ္ မ ရွိ ပဲ တ ကုိယ္ တည္း အ တြက္ သာ ၾကည့္ တတ္ တယ္။ ဒီ ေန႕ က စ ျပီး သ မီး (ေလ) ဟာ တုိက္ လုိက္ တုိင္း သမီး ရဲ႕ အ မ (ေန) နဲ႕ အ တူတူ ပူ ေလာင္ ေျခာက္ ေသြ႕ ပါေစ။ သမီး (ေလ) ဟာ တ ခ်က္ ျပင္း ျပင္း တုိက္ ခတ္ လုိက္ တုိင္း သမီး နဲ႕ ထိ တဲ့ အ ရာ အား လုံး ေျခာက္ ေသြ႕ ပါ ေစ။ ဘယ္ သူ တ စုံ တ ေယာက္ မွ် ခ်စ္ ခင္ နွစ္ သက္ ျခင္း မ ရွိ ပါ ေစ နဲ႕။ ေယာက်ာၤး ေလး အား လုံး သမီး ကုိ ေတြ႕ တုိင္း ေရွာင္ ရွား သြား ၾက ျပီး ၾကဳိက္ နွစ္ သက္ ျခင္း မွ ကင္း ေဝး ၾက ပါ ေစ။ (ဒီ လုိ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ ေတြ ေၾကာင့္ ဒီ က ေန႔ အ ခါ မွာ ပူ ျပင္း လွ တဲ့ ေႏြ ရာ သီ ေရာက္ တုိင္း *ေလ* တုိက္ ခုိက္ တဲ့ အ ခါ မွာ အ ရမ္း ကုိ ပူ ျပင္း ေျခာက္ ေသြ႕ ျပီး မ နွစ္ သက္ ဖြယ္ ရာ ျဖစ္ ခဲ့ ရ ပါ တယ္။) အခုအ ခါ မွာ ေတာ့ ေနာက္ ဆုံး တ ေယာက္ က်န္ တဲ့ ၾကင္ နာ တတ္ တဲ့ သမီး (လမင္း) ကုိ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " သမီး (လမင္း) သမီး ဟာ ကုိယ့္ အ ေမ အ ေပၚ မွာ သိ တတ္ နား လည္ ကုိယ္ ခ်င္း စာ ၾကင္ နာ တတ္ သူ ေလး ျဖစ္ တယ္။ ဒီ အ တြက္ ေၾကာင့္ သမီး ရဲ႕ အ လင္း ေရာင္ ဟာ အ ခ်ိန္ တုိင္း မွာ ေအး ျမ ျခင္း၊ သာယာမႈ႕ ရွိ ျခင္း နွင့္ လွ ပ ျခင္း တုိ႕ ရွိ ရ မယ္။ သမီး ဟာ ေမွး မွိန္ နဳိင္ စြမ္း ရွိ ျခင္း တ ဖန္ ျပန္၍ ေတာက္ ပ နဳိင္ စြမ္း ရွိ ျခင္း စ တဲ့ အ ရည္ အ ျခင္း ေတြ ရွိ္ ရမယ္။ ည အ ေမွာင္ မွာ လင္း လက္ ေတာက္ ပ ျပီး ေယာက်ာၤး ေလး ေတြ အား လုံး ေကာင္း ခ်ီး ေထာ ပ နာ ျပဳ သူ ေလး ျဖစ္ ရ မယ္။" လုိ႕ အ ေမ ျဖစ္ သူ ဟာ သမီး သုံး ေယာက္ ကုိ မွာ ၾကား လုိက္ တယ္။ ( ဒါ ေၾကာင့္ ဒီ ေန႕ အ ခါ မွာ ေတာ့ *လမင္း* ဟာ ေအး ျမ ျခင္း၊ ေတာက္ ပ ျခင္း နွင့္ လွ ပ ျခင္း အစ ရွိ တဲ့ အ ရည္ အ ျခင္း ေတြ နဲ႕ ျပည့္ စုံ ေန ပါ ေတာ့ တယ္။)<br /><br /><br /><br />{ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ တ ေတြ ဟာ လည္း လမင္း လုိ အ ေမ ကုိ သိ တတ္ နား လည္ ၾကင္ နာ တတ္ တဲ့ သူ ေတြ အ ျဖစ္ ၾကဳိး စား ၾက ရ ေအာင္ လုိ႕ ဆႏၵ ျပဳ လွ်က္...} <br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br />http://www.apples4theteacher.com/holidays/mothers-day/short-stories/how-the-moon-was-kind-to-her-mother.html<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6261409539314158598?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-91126246094450992162008-11-18T04:42:00.002-05:002008-11-18T05:03:22.899-05:00ငယ္ကပညာ<br />မသင္ရွာ <br />ၾကီးလာ ခက္မည္သာ<br />ငယ္ကပညာ<br />သင္ခဲ့ရာ<br />ခုခါ အသုံးခ်ပါ<br />စာေပတုိင္းဖတ္<br />တုခုိးအပ္<br />မျပတ္ ေဆာင္ယူပါ<br />မေကာင္းတာပယ္<br />အေကာင္းတြယ္<br />စိတ္ဝယ္ ေဆာင္စရာ<br />ျမင္ရသမွ်<br />ၾကားသမွ်<br />မွတ္ရ အ ကုန္သာ<br />စာထဲပါထား<br />စာသားမ်ား<br />မွတ္သား သတိျပဳပါ<br />စာလုံးတုိင္းပင္<br />အသုံးဝင္<br />ဆင္ျခင္ စဥ္းစားရာ<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-9112624609445099216?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-4272531126709748182008-11-15T21:47:00.002-05:002008-11-15T22:10:32.085-05:00ေန႕စဥ္ ျမင္ကြင္း ဘယ္မရွင္း<br />ေစာင္းနွင္း တဖက္သာ<br />တဖက္ေစာင္းနွင္း သည္ျမင္ကြင္း<br />ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ျမင္တာ<br />ရင္တြင္းမွာျဖစ္ ဘယ္သူ႕ျပစ္<br />ဆန္းစစ္ ေဝဖန္ရာ<br />တဖက္ေစာင္းတာ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ<br />ဘယ္မွာ ေမးစရာ<br />ေစ်းဝယ္လာသူ လူတုိင္းမူ<br />တူတူစိတ္ထားသာ<br />မိမိဘက္သာ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ<br />ေစာင္းခါ အျမဲသာ<br />ဘယ္ေလာက္ရရ မျပည့္ဝ<br />ေလာဘ ေၾကာက္စရာ<br />ေရႊခ်ိန္ခြင္မွာ တုယူခါ<br />သူဌာ က်င့္သုံးရာ<br />သူ႕ဘက္ကုိယ့္ဘက္ ညီမွ်ခ်က္<br />ေလးနက္လုိက္နာပါ<br />ေရႊခ်ိန္ခြင္ထုံး ကုိယ္စီသုံး<br />ရႊင္ျပဳံး နဳိင္ေစရာ<br />ညီကာမွ်မွ တူတကြ<br />ရႊင္ျပနဳိင္ၾကမွာ<br />ေျခလွမ္းတုိင္းမွာ သိရွိရာ<br />သတိနွင့္သာ သြားရမွာ<br />အခြန္းတုိင္းမွာ သိရွိရာ<br />သတိနွင့္သာ ေျပာဆုိရာ<br />စိတ္ေပၚတုိင္းမွာ ဆုံးမပါ<br />သတိနွင့္သာ ၾကံစည္ရာ<br />ဘဝ တ(ေလွ်ာက္)ေထာက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလွ်ာက္<br />ေပါက္ေရာက္နဳိင္တာ အရာရာ<br />စိတ္တလုံးပုိင္ အျပီးတုိင္<br />နဳိင္နဳိင္ ဆုံးမရာ<br />စိတ္ကုိမေနွး သိသိေပး(ဆုံးမေပး)<br />ပူေဆြး ကင္းကြာ ခ်မ္းသာရာ။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-427253112670974818?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-64821377903614274292008-11-13T18:07:00.003-05:002008-11-13T18:23:50.147-05:00ေလာ က အား လုံး<br />မဂၤလာ ထုံး<br />နွလုံး မူ ၾက ေစ။<br />ဓမၼ အား လုံး<br />အနတၱ ထုံး<br />နွလုံး မူ ၾက ေစ။<br />ခ်မ္းသာ အား လုံး<br />ဓမၼ ထုံး<br />နွလုံး မူ ၾက ေစ။<br />ေဖာက္ ျပန္ ရင္း ခ်ဳပ္<br />ငါ မ ဟုတ္<br />ေရ ျမဳပ္ ရုပ္ မွာ တူ လွ သည္။<br />ခံ စား ရင္း ခ်ဳပ္<br />ငါ မ ဟုတ္<br />ေဝ ဒ နာ ေရ ပြတ္ တူ လွ သည္။<br />မွတ္ သား ရင္း ခ်ဳပ္<br />ငါ မ ဟုတ္<br />စိတ္ မွာ သံ လွ်ပ္ တူ လွ သည္။<br />ျပဳ ျပင္ ရင္း ခ်ဳပ္<br />ငါ မ ဟုတ္<br />ေစ တ နာ ငွက္ ေပ်ာ တူ လွ သည္။<br />ၾကံသိ ရင္း ခ်ဳပ္<br />ငါ မ ဟုတ္<br />ဝိ ဥာဏ္ မ်က္ လွည့္ တူ လွ သည္။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6482137790361427429?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-89612130569574946702008-11-12T03:55:00.007-05:002008-11-12T13:15:58.935-05:00က်ြန္ ေတာ္ ငယ္ ငယ္ တုန္း က ေတာ့ ဒီ လုိ ည ဆုိ က်ြန္ ေတာ့္ ျမဳိ႕ ေလး (မုိးကုတ္) မွာ(ေရႊတံခါး ၾကီး ဖြင့္ပါအုံး၊ ေငြတံခါး ၾကီးဖြင့္ပါအုံး၊ .........မိသားစု ၾကီး က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ) <<< ဒီ လုိ ေအာ္ ဟစ္ ျပီး တ အိမ္ ဝင္ တ အိမ္ ထြက္ သူငယ္ခ်င္း အုပ္ စုလုိက္ ၾကီး နဲ႕ ပုိက္ဆန္ လုိက္ ေတာင္း ေန ၾက ပါ။ လူ ၾကီး ေတြ က ေတာ့ မီး ပုံ ဖုိ ျပီး သူခုိးၾကီး ည ဟင္း လား ၊ဘာ လား မ သိ ပါ ဘူး ခ်က္ စား ေန ၾက ေပါ့။ ျပီးေတာ့ လည္း ဘဲ မ နက္ အ ေစာ ၾကီး ထ ျပီး ခဲ လုံး ေတြ မွ ေရႊ႕ ခဲလုံး ေအာက္ တုိ႕ ၊ဓာတ္ တုိင္ ေအာက္ တုိ႕ မွာ (ပန္႕တကူ) လုိက္ ရွာ ေန ၾက ပါ။ အ ခု ေတာ့ ဒီ လုိ လုပ္ လုိ႕ မ ရ ေတာ့ ပါ ဘူး။ ၂၉ နွစ္ ရွိ ေန ျပီ ျဖစ္ တဲ့ က်ြန္ ေတာ့္ အ သက္ အ ရြယ္ ေၾကာင့္ တ ေၾကာင္း၊ ျမဳိ႕ နဲ႕ ၁၁ နွစ္ ေက်ာ္ အ ေန ေဝး သြား တာ က တ ေၾကာင္း အ ေၾကာင္း ေၾကာင္း ေတြ ေၾကာင့္ ဒီ လုိ ေပ်ာ္ ရႊင္ မႈ႔ ေတြ နဲ႕ အ ေန ေဝး ခဲ့ ရ ပါ ျပီ။ ဘာ ဘဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ေပါ့ ဒီ လုိ ည ေလး ေရာက္ တုိင္း တ ခ်ိန္ က အ တိတ္ ေတြ ဆီ ျပန္ ေျပာင္း သတိ ရ ေန မိ ပါ တယ္။ မိဘ နွစ္ ပါး အား ဦး ထိပ္ ထား ၍ က်ြန္ ေတာ့္ ျမဳိ႕ သူ ျမဳိ႕ သား မ်ား၊ စာဖတ္ သူမ်ား၊သက္ ရွိ သတၱဝါ မ်ား အား လုံး စိတ္၏ ခ်မ္း သာ ျခင္း၊ ကုိယ္၏ က်န္း မာ ျခင္း နွင့္ ျပည့္ စုံ ၾက ပါ ေစ လုိ႕ ဆႏၵ ျပဳ ဆုေတာင္း မိ ပါ သည္။<br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8961213056957494670?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-29292393243948203272008-11-11T08:50:00.006-05:002008-11-12T16:24:56.642-05:00လူ သိ မ်ား တဲ့ လူ ၾကီး တ ေယာက္ ဟာ လူ အ ေယာက္ ၂၀၀ ေလာက္ ရွိ တဲ့ အ စည္း အ ေဝး ပြဲ တ ခု ကုိ ျပဳ လုပ္ခဲ့ တယ္။ အဲဒီ ပြဲ မွာ သူ ဟာ အသစ္ စက္ စက္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ကုိ ကုိင္ ထား ျပီး ေျမွာက္ ျပ လုိက္ တယ္။ “ ဒီ ေဒၚလာ ၁၀၀ ကုိ အ လား ကား ေပး မယ္။ဘယ္ သူ ရခ်င္ ပါ သ လဲ။ ”<br />အ စည္း အ ေဝး နား ေထာင္ သူ ေတြ ရဲ႕ လက္ ေတြ ဟာ တန္း စီ ျပီး ေျမွာက္ ျပ ေန တာ အ မ်ား ၾကီး ပါ ဘဲ။ အဲဒီ ေနာက္ သူ က ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။“ က်ြန္ ေတာ္ ခင္ ဗ်ား တုိ႕ ထဲ က တ ေယာက္ ကုိ ဘဲ ေပး မွာ ပါ။ မ ေပး ခင္ မွာ ဒါ ေလး ကုိ အ ရင္ ဆုံး ဒီ လုိ လုပ္ မယ္ ဗ်ာ။ ” သူ ဟာ ေဒၚလာ ကုိ လက္ ထဲ မွာ တြန္႕ ေၾက သြား ေအာင္ စုပ္ နယ္ လုိက္ ျပီး ထပ္ တ ဖန္ ေမး လုိက္ တယ္။ “ အ ခု ေကာ ဘယ္ သူ ရ ခ်င္ ေသး လဲ ဗ်။ ဒီ ေဒၚလာ ကုိ ” ေျမွာက္ ထား တ့ဲလက္ ေတြ က ေတာ့ ခ် သြား ခ်င္ မ ရွိ ပါ ဘူး။ ဆက္ ေျမွာက္ ထား ဆဲ ပါ ဘဲ။“ ေကာင္း ျပီ ေလ။” သူ က ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ “ က်ြန္ ေတာ္ ဒီ လုိ လုပ္ ရင္ ေကာ ဗ်ာ။ ” အဲဒီ လုိ ေျပာ ျပီး သူ ဟာ ေဒၚလာ ကုိ ၾကမ္း ျပင္ ေပၚ ပစ္ ခ် လုိက္ ျပီး သူ႕ ရဲ႕ ဖိနပ္ နဲ႕ တက္ နွင္း လုိက္ ပါ တယ္။၁၀၀ တန္ ေဒၚ လာ ဟာ အ ခု အ ခါ မွာ ေတာ့ တြန္႕ ေၾက ေပ တူး ျပီး ညစ္ ပတ္ ေန ပါ တယ္။ အဲဒီ ေနာက္ သူ ဟာ ေဒၚလာ ကုိ ျပန္ ေကာက္ လုိက္ ပါ တယ္။ “ အခု ေကာ ဘယ္ သူ ရ ခ်င္ ေသး လဲ ဗ်။ ” အခုထိ လက္ ေတြ ဟာ ေလ ထဲ မွာ ေျမွာက္ ထား ဆဲ ပါ ဘဲ။ အဲဒီေနာက္ မွာ သူ ဟာ ဒီ လုိ ဆက္ ေျပာ လုိက္ ပါ တယ္။ " မိတ္ ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း တုိ႕ …. ခင္ဗ်ား တုိ႕အား လုံး ဒီ ေန႕ မွာ တန္ဖုိး ရွိ တဲ့ သင္ ခန္း စာ တ ခု ကုိ ေလ့ လာ လုိက္ ရ ပါ ျပီ။ က်ြန္ ေတာ္ ဒီ ေဒၚလာ ေလး ကုိ ဘာ ဘဲ လုပ္ လုပ္ ခင္ဗ်ား တုိ႕ ဒီ ေဒၚလာ ကုိ ရ ခ်င္ ေန တုန္း ပါ ဘဲ။ ဘာ လုိ႕ လဲ ဆုိ ေတာ့ ဒီ ေဒၚ လာ ရဲ႕ တန္ ဖုိး က က် သြား ျခင္း မ ရွိ လုိ႕ ပါ ဘဲ။ ဒီ ေဒၚ လာ ကု္ိ ဘာ ဘဲ လုပ္ လုပ္ ေဒၚလာ ဟာ ၁၀၀ တန္ပါ ေသး တယ္။ ”<br /><br /><br />က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘဝေတြ ရဲ႕ အ ခ်ိန္ ေတာ္ ေတာ္ မ်ား မ်ား မွာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ၁၀၀ တန္ ေလး လုိ ပါ ဘဲ။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘဝ ခရီး လမ္း ေပၚ မွာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ အ ေျခ အ ေန ေတြ ေပၚ မူ တည္ တဲ့ ဆုံး ျဖတ္ ခ်က္ အ မွား ေတြ ရဲ႕ ေအာက္ မွာ က် ရွဴံး ခဲ့ ရ ဖူး တယ္။ ေၾက မြ ခံ ခဲ့ ရ ဖူး တယ္။ တ ကုိယ္ ေကာင္ ဆန္ သမား ေတြ ရဲ႕ နွင္း ေခ် ဖ်က္ ဆီး မႈ႕ ေၾကာင့္ တြန္႕ လိမ္ ေကာက္ ေကြး တဲ့ ဘဝ မွာ စုတ္ ျပတ္ သတ္ ခံ ခဲ့ ရ ဖူး တယ္။ ဒီ လုိ အ ျဖစ္ ေတြ ေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ကုိယ့္ ကုိ ကုိယ္ အ သုံး မက် လွ ပါ ဘူး၊ တန္ ဖုိး မရွိ လွ ပါ ဘူး ဆုိျပီး ထင္ တတ္ ၾက ပါ တယ္။ အ မွန္ တ ကယ္ ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘာ ဘဲ ျဖစ္ ခဲ့ ျဖစ္ ခဲ့၊ ဘာ ေတြ ဘဲ ျဖစ္ လာ ျဖစ္ လာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႔ ရဲ႕ တန္ ဖုိး၊ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ အ ရည္ အခ်င္း ဟာ က် သြား ျခင္း မရွိ ပါ ဘူး။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေတြ ဟာ အ ျမဲ လုိ လုိ ကုိယ့္ ကုိ ကုိယ္ သ တိ ေပး ေန ရ မွာ က က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ သာ လ်င္ ထူး ခ်ြန္ သူ မ်ား ျဖစ္ ၾက ပါ တယ္။ <br /><br /><br />(မွန္မာန ေထာင္ လႊား ျပီး ငါ ဆုိ ေသာ အ တၱ စြဲ အား ရည္ ရြယ္ ျခင္း မ ဟုတ္ ပါ။ အားေပးျခင္း မွ် သာ ျဖစ္၏။)<br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/inspiring_stories.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2929239324394820327?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-32870612751685195472008-11-09T05:15:00.007-05:002008-11-10T16:45:31.494-05:00လယ္ သ မား ၾကီး တ ဦး ဟာ အိမ္ မွာ ေမြး ထား တဲ့ ေခြး မ်ား လွ တာ ေၾကာင့္ ေမြး ကင္း စ ေခြး ေလး ေတြ ကုိ ေရာင္း ဖုိ႕ ရွိ လာ တယ္။ ဒီ အ တြက္ ေၾကာင့္ သူ ဟာ ေခြး ေရာင္း ရန္ ဆုိ တဲ့ ဆုိင္း ပုဒ္ ေလး ကုိ ေရး ျပီး လူ ေတြ႕ ျမင္ နဳိင္ ဘုိ႕ အ တြက္ ျခံ စည္း ရုိး ရဲ႕ အ ျမင့္ တ ေန ရာ မွာ ဆုိင္း ဘုတ္ ေလး ခ်ိတ္ ဖုိ႕ ဆုိင္း ဘုတ္ ေလး ကုိ သံ နဲ႕ ရုိက္ ထု ေန ခဲ့ တယ္။ ေနာက္ ဆုံး သံ ရုိက္ ထု အ ျပီး မွာ ေတာ့ သူ႕ ေဘာင္း ဘီ စ ကုိ တ စုံ တ ေယာက္ က ဆြဲ ေန သ လုိ ခံ စာ း ရ တာ ေၾကာင့္ သူ ေအာက္ ကုိ ငုံ ၾကည့္ လုိက္ တယ္။ ဝုိင္း စက္ ၾကည္ လင္ တဲ့ မ်က္ လုံး ေလး ေတြ နဲ႕ သူ႕ ကုိ ၾကည့္ ေန တဲ့ ေကာင္ ေလး တ ေယာက္ ကုိ ေတြ႕ လုိက္ တယ္။ " ဦး ေလး " ေကာင္း ေလး က လွမ္း ေျပာ လုိက္ တယ္။ " က်ြန္ ေတာ္ ဦး ေလး ဆီ က ေခြး တ ေကာင္ ေလာက္ ဝယ္ ခ်င္ လုိ႕ ပါ " လယ္ သ မား ၾကီး က န ဖူး ေပၚ က ေခ်ြး ေတြ ကုိ လက္ နဲ႕ လွမ္း သုတ္ ရင္း " လူေလး ေရ ဒီ ေခြး ေလး ေတြ က ေစ်း နဲနဲ ေတာ့ ၾကီး တယ္။ လူ ေလး တတ္ နဳိင္ ပါ့ မလား။ " ေကာင္း ေလး ဟာ ေခါင္း ငုံ ျပီး သူ႕ ရဲ႕ အိပ္ ကပ္ ထဲ ကုိ လွမ္း နဳိက္ လုိက္ တယ္။ သူ႕ လက္ ေလး အိပ္ ကပ္ ထဲ က ေန အ ေၾကြ ေစ့ တ ခ်ဳိ႕ နဲ႕ အ တူ ထြက္ လာ ျပီး လယ္ သ မား ၾကီး ကုိ လွမ္း ေပး လုိက္ တယ္။ " ဦး ေလး ေရာ့ သား ဆီ မွာ ၃၉ ျပား ရွိ ပါ တယ္။ ဒီ ပုိက္ ဆန္ နဲ႔ ေလာက္ ပါ တယ္ ေနာ္ ဦး ေလး။ " " ေကာင္း ျပီ လူ ေလး " လယ္ သ မား ၾကီး က ေျပာ လုိက္ တယ္။ အဲဒီ ေနာက္ မွာ လယ္ သမား ၾကီး ဟာ သူ႕ ေခြး ေလး ေတြ ကုိ ေလ ခ်ြန္ ျပီး ေခၚ လုိက္ တယ္။ ေခြး ငယ္ ေလး ၄ ေကာင္ ဟာ လယ္ သ မား ၾကီး ေလ ခ်ြန္ သံ ၾကား တဲ့ ေနာက္ မွာ ေခြး အိမ္ က ေလး ထဲ က ထြက္ လာ ျပီး ေျပး လႊား ေဆာ့ က စား ေန ၾက ေတာ့ တယ္။ ေကာင္ ေလး ဟာ ေခြး ေလး ေတြ ကုိ ေသေသ ခ်ာ ခ်ာ စူး စုိက္ ၾကည့္ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ႕ ရဲ႕ မ်က္ လုံး မွာ ေတာ့ ေပ်ာ္ ရႊင္ မႈ႕ ေတြ အ ျပည့္ နဲ႕ ေပါ့။ ေခြး ေလး ေတြ ဟာ လယ္ သ မား ၾကီး ရွိ ရာ ျခံ စည္း ရုိး ကုိ သူ႕ ထက္ ငါ အ လု အ ယွက္ အ ေျပး အ လႊား ကစား ေန တဲ့ ၾကား က ေကာင္း ေလး ဟာ တ ခု ကုိ သြား သ တိ ထား မိ လုိက္ တယ္။ ေကာင္ ေလး ဟာ ေခြး အိမ္ ထဲ ကုိ ေသေသ ခ်ာ ခ်ာ မ်က္ ေတာင္ မ ခတ္ ၾကည့္ ေန ခဲ့ တယ္။ ေခြး ငယ္ ေလး ေနာက္ တ ေကာင္ ေနွး ေကြး စြာ ေထာ့ နဲ႕ ေထာ့ နဲ႕ျဖင့္ ေခြး အိမ္ ေလး ထဲ က ထြက္ လာ ဖုိ႕ ၾကဳိး စာ း ေန တာ ကုိ ေတြ႕ လုိက္ ရ တယ္။ အဲ ဒီ ေခြး ေလး ဟာ တ ျခား ေခြး ေလး ေတြ ထက္ ပုိ ျပီး ပိန္ လွီး လွ ပါ တယ္။ ေသး ေကြး ပိန္ လွီး ျပီး ေထာ့ နဲ႕ ေထာ့ နဲ႕ နွင့္ ေျခ ေထာက္ မ သန္ ေသာ္ လည္း အဲ ဒီ ေခြ ေလး ဟာ သူ႕ အ ေ ဖာ္ ေတြ ရွိ ရာ ကုိ သူတတ္ နဳိင္ တဲ့ စြမ္း အား နဲ႕ ၾကဳိး စား ျပီး သြား ေန ရွာ ပါ တယ္။ ေကာင္ ေလး ဟာ အဲ ဒီ ေခြး ေလး ကုိ လယ္ သ မား ၾကီး ကုိ လက္ ညွဳိး ထုိး ျပ ျပီး ေျပာ လုိက္ တယ္။ " က်ြန္ ေတာ္ အဲ ဒီ ေခြး ေလး ဘဲ ယူ လုိက္ ေတာ့ မယ္ ဦး ေလး " လယ္ သ မား ၾကီး ဟာ သူ႕ ဒူး နွစ္ ဘက္ ကုိ ေကြး ခ် လုိက္ ျပီး ေကာင္ ေလး နား ကုိ ကပ္ ျပီး ေျပာ လုိက္ တယ္။ " လူ ေလး ေရ ဒီ ေကာင္ ေလး ကုိ မင္း ရ ခ်င္ မွာ မ ဟုတ္ ဘူး ကြ။ အဲ ဒီ ေခြး ေလး ဟာ တ ျခား ေခြး ေတြ လုိ ဘယ္ ေတာ့ မွ အ ေျပး သန္ ျပီး ေတာ့ မင္း နဲ႕ ေဆာ့ က စား နဳိင္ မွာ မ ဟုတ္ ဘူး ကြ။" ေကာင္ ေလး ဟာ လယ္ သ မား ၾကီး စ ကား အ ဆုံး မွာ ျခံ စည္း ရုိး နား က ခြာ လုိက္ တယ္။ ျပီး ေတာ့ သူ ဟာ ခါး ကုိ ေကြး ခ် လုိက္ ျပီး သူ႕ ေျခ ေထာက္ နွစ္ ဘက္ လုံး က ေဘာင္း ဘီ ကုိ က် န စြာ ေခါက္ တင္ လုိက္ တယ္။ ေကာင္ ေလး ရဲ႕ ေဘာင္ ဘီ ဆြဲ တင္ ျပီး တဲ့ ေနာက္ မွာ သူ႕ ရဲ႕ ေျခေထာက္ ဟာ စ တီး လ္ ေခ်ာင္း ၾကီး တ ေခ်ာင္း နဲ႕ ျပဳ လုပ္ ထား တာ ကုိ လယ္ သ မား ၾကီး ျမင္ ေတြ႕ လုိက္ ရတယ္။ ေကာင္ ေလး ဟာ လယ္ သ မား ၾကီး ကုိ ျပန္ ၾကည့္ ျပီး ေျပာ လုိက္ တယ္။ " ဦး ေလး ေရ က်ြန္ ေတာ္ လည္း ပဲ ေကာင္း ေကာင္း မ ေျပး နဳိင္ ပါ ဘူး ဗ်ာ။ ျပီး ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ လုိ ခ်င္ တဲ့ ေခြး ေလး ဟာ လည္း သူ႕ ကုိ နား လည္ ေပး နဳိင္ တဲ့ က်ြန္ ေတာ္ လုိ ပုိင္ ရွင္ တ ေယာက္ လုိ အပ္ တယ္ မ ဟုတ္ လား ဗ်ာ။" <br /><br />က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကမာၻ မွာ လည္း ဒီ လုိ စာ နာ စိတ္ နဲ႕ ညာ တာ နား လည္ မႈ႕ ေတြ ေပး နဳိင္ တဲ့ လူ ေတြ လုိ အပ္ တယ္ ဆုိ တာ မ ဟုတ္ ပါ လား ဗ်ာ။<br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/puppies_for_sale.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-3287061275168519547?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-70127947002170737412008-11-08T18:16:00.001-05:002008-11-08T18:21:24.091-05:00အ လုိ မ ရွိ<br />အ လုိ ရွိ<br />သ တိ တ ခု ပါ<br />သတိ တ ခု <br />လက္ ကုိင္ ျပဳ<br />ေအာင္ မႈ႕ အ ရာ ရာ<br />ရန္ ေဘး အ ေပါင္း <br />ကင္း ေဝး ေၾကာင္း<br />ထပ္ ေလာင္း ခါ ခါ<br />ပုိ႕ ေမ တၱာ<br />သတိ တ လုံး<br />လက္ ကုိင္ သုံး<br />အ ဆုံး နိဗၺဴ တာ<br />သ တိ ဆုိ တာ<br />ဆား ပ မာ<br />ဘယ္ ခါ မ ေမ့ ရာ။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-7012794700217073741?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-62844328769667498092008-11-07T18:55:00.003-05:002008-11-07T19:13:38.030-05:00ေဝ ဒ နာ သစ္<br />ရင္ မွာ ျဖစ္ <br />ဆန္း စစ္ ေဖြ ရွာ<br />အ ေျဖ မွာ ၾကည့္<br />ဗ လာ အ တိ<br />မ ခ်ိ တင္ ကဲ<br />အ မွန္ လြဲ လွ<br />ပူ ေဆြး ရ သည္ <br />ဘယ္ မွာ ဆီ တမ္း<br />ေမွ်ာ္ ကာ မွန္း လဲ<br />အ လြမ္း မ ေျပ<br />စိတ္ ေဆြး ေဗြ လီ<br />နွင္း စက္ ရည္ ျဖန္း <br />လြန္ ေအး ခ်မ္း မုိ႕<br />ေန ျခည္ ကုိ တမ္း ေမွ်ာ္ မိ ျပီ<br />တ ေျပ သူ ကုိ လွမ္း ေခၚ မိ ျပီ<br />ဘယ္ ဆီ ကုိ လြမ္း ေနာ္ မ သိ ျပီ<br />ေၾသာ္...<br /> သံ ေယာ ဇဥ္ ၾကဳိး <br /> ခ်ည္ ေနွာင္ မ်ဳိး မုိ႕<br /> ပုိ တုိး ခါ ဆုိး<br /> မ ဆုိး ေစ ခ်င္။<br />(အ ညံ့ ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6284432876966749809?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-90671756629024062082008-11-05T18:48:00.004-05:002008-11-06T04:44:53.797-05:00အ ခု ရက္ ပုိင္း က်ြန္ ေတာ့္ ေမေမ ေရာက္ ေန လုိ႕ မ အား မ လပ္ ျဖစ္ ေန ပါ တယ္။ ေမေမ နဲ႕ မ ေတြ႕ ရ တာ ၾကာ ေန ျပီ မုိ႕ သား အ မိ နွစ္ ေယာက္ ေရွး ေဟာင္း ေနွာင္း ျဖစ္ ေလး ေတြ ေျပာ မ ကုန္ နဳိင္ ေအာင္ ပါ ဘဲ။ ဒါ ေၾကာင့္ ပု္ိ႕စ္ အ သစ္ ေလး ေတြ ကုိ ေကာင္း ေကာင္း မ ေရး နဳိင္ ခဲ့ ပါ ဘူး။ ဒီ လုိ နဲ႕ ဒီ ည မွာ ေတာ့ ေမေမ နဲ႕ စ ကား ေျပာ ရင္း ေမေမ ဆီ က စိတ္ မေကာင္း စ ရာ သ တင္း ေလး တ ခု ၾကား လုိ႕ စိတ္ မေကာင္း စြာ နဲ႕ ဘဲ ဒီ သ တင္း ကုိ ျဖန္႕ ေဝ ေပး ဖုိ႕ ဆုံး ျဖတ္ လုိက္ ပါ တယ္။ စာ ဖတ္ သူ တုိ႕ အ ေန နဲ႕ လည္း ဒီ သ တင္း ေလး ကုိ ဖတ္ ျပီး ျဖန္႕ ေဝ ေပး ပါ လုိ႕ ေမ တၱာ ရပ္ ခံ ပါ တယ္။ အ ျဖစ္ က ဒီ လုိ ပါ ခင္ ဗ်.................<br />ရခုိင္ ျပည္နယ္ ေက်ာက္ ျဖဴ ျမဳိ႕ နယ္၊ အ လယ္ ဒြိန္ အုပ္ စု၊ အ လယ္ ဒြိန္ ရြာေန<br /> (ဦး ေအာင္ က်န္ ျဖဴ + ေဒၚ မ ခ်ြန္း) တုိ႕ မွာ သားသၼီး ၉ ေယာက္ ရွိတယ္ ခင္ ဗ်။ သူ တုိ႕ ေတြ က ေတာ့<br /> (၁) ေအာင္ေဖသန္း<br /> (၂) ထြန္းတင္<br /> (၃) သန္းသန္းျမင့္<br /> (၄) ထြန္းၾကဳိင္<br /> (၅) ေမာင္သန္းဝင္း<br /> (၆) သန္းၾကည္<br /> (၇) လွေမာင္သန္း<br /> (၈) လွလွသန္း<br /> (၉) ေမာင္လွသန္း တုိ႕ ျဖစ္ ၾက ပါ တယ္။ <br />အဲဒီ ထဲ မွာ နံ ပါတ္ (၄) သား (ထြန္း ၾကဳိင္) ဟာ က ေန ဒါ(canada) ကုိ ေရာက္ ေန ပါ တယ္။ သူ ဟာ သူ တုိ႕ မိသား စု နဲ႕ အ ဆက္ အ သြယ္ ျပတ္ ေန တာ ေတာ္ ေတာ္ ေလး ကုိ ၾကာ ေန ပါ ျပီ။ နွစ္ ေတြ နဲ႕ ေရ တြက္ ရင္ ေတာင္ မ မွတ္ မိ နဳိင္ ေလာက္ ေအာင္ ပါ ဘဲ လုိ႕ နံ ပါတ္ (၇) သား ျဖစ္ တဲ့ လွ ေမာင္ သန္း က ေျပာ ပါ တယ္။ ဒါ ေပ မယ့္ သူ တုိ႕ ထဲ မွာ ေတာ့ ေအာင္ ေဖ သန္း ဆုိ တဲ့ အ ကုိ အ ၾကီး ဆုံး က ေတာ့ သူ႕ ညီ ထြန္း ၾကဳိင္ နဲ႕ အ ဆက္ အ သြယ္ ရွိ ေန တာ ထြန္း ၾကဳိင္ ကေနဒါ ကုိ ထြက္ သြား တုန္း က တည္း က ပါ ခင္ ဗ်။ ကုိ ထြန္း ၾကဳိင္ ဟာ သူ႕ မိ ဘ ေတြ ဆီ ကုိ ေငြ မ ၾကာ မၾကာ လႊဲ တယ္ လုိ႕ လွေမာင္သန္း က ေျပာ ပါ တယ္။ ဒါ ေပ မယ့္ အဲဒီ ေငြ ေတြ ဟာ ေအာင္ ေဖ သန္း လက္ ထဲ ကုိ ဒါ ရုိက္ ေရာက္ တယ္ လုိ႕ ၾကား သိ ရပါ တယ္။ ေအာင္ ေဖ သန္း ဟာ ရလာ တဲ့ ေငြ ေတြ ကု္ိ မိဘ ေတြ ကုိ မ ေပး ဘဲ သူ႕ တစ္ ကုိယ္ တည္း အ တြက္ သုံး တယ္ လုိ႕ လဲ သိ ရ ပါ တယ္။ လွ ေမာင္ သန္း ဟာ ထြန္း ၾကဳိင္ နဲ႕ ဆက္ သြယ္ ဖုိ႕ အ တြက္ ေအာင္ ေဖ သန္း ဆီက ထြန္း ၾကဳိင္ ရဲ႕ ကေနဒါ က ဖုန္း နံ ပါတ္ ကုိ ေတာင္း ပါ တယ္။ ေအာင္ ေဖ သန္း ဟာ ယုတ္ မာ စြာ နဲ႕ သူ သိ တာ ေတြ ကုိ တ ခု မွ ေျပာ ျပ ျခင္း မ ရွိ ပါ ဘူး ခင္ ဗ်။ လွေမာင္သန္း နဲ႕ ထြန္း ၾကဳိင္ အ ေမ ဟာ ထြန္း ၾကဳိင္ နဲ႕ အ ဆက္ အ သြယ္ ဘယ္ လုိ လုပ္ ရ မယ္ ဆုိ တာ မ သ္ိပါ ဘူး။ သူ တုိ႕ ဟာထြန္း ၾကဳိင္ရဲ႕ ဖုန္း နံ ပါတ္ကုိ အ ရမ္း ကုိ အ လုိ ရွိ ေန ပါ တယ္။ အ ခု ဆုိ ရင္ ထြန္း ၾကဳိင္ ရဲ႕ မိခင္ ဟာ အ သက္ အ ရြယ္ ရ ေန လုိ႕ ေတာ္ ေတာ္ ကုိ အုိ စာ ေန ပါ ျပီ။ သူမ ဟာ ဘာ ကုိ မွ မ ေမွ်ာ္ လင့္ ပါ ဘူး တဲ့။ သား ျဖစ္ တဲ့ ထြန္း ၾကဳိင္ နဲ႕ ဖုန္း ေျပာ ခြင့္ ရရင္ ျဖင့္၊ အ သံ ေလး ၾကား ခြင့္ရ ရင္ ျဖင့္ ေသ ေပ်ာ္ ပါ ျပီ လုိ႕ လွ ေမာင္ သန္း က ေျပာ ပါ တယ္။ ဒ့ါ ေၾကာင့္ ေက်း ဇူး ျပဳ ျပီး ဒီ စာ ကုိ က ေန ဒါ က ထြန္း ၾကဳိင္ ကုိ လက္ ဆင့္ ကမ္း ပုိ႕ ေပး ပါ ဗ်ာ။ ျပီး ေတာ့ ဒီ လုိ အင္ တာ နက္ က ေန တ ဆင့္ ေျပာ ျပ တာ ေလး က ထြန္း ၾကဳိင္ ဆီ ကုိ ဒီ သ တင္း ေရာက္ နဳိင္ တယ္ လုိ႕ လွ ေမာင္ သန္း နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ အ ေမ က ယုံ ၾကည္ ေန ၾက ပါ တယ္။ သူ တုိ႕ ရဲ႕ ယုံ ၾကည္ ခ်က္ ေလး ေတြ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ မ ပ်က္ ျပယ္ ေစ ဘဲ လက္ ဆင့္ ကမ္း အ ေကာင္ အ ထည္ ေဖာ္ ေပး ေစ လုိ ပါ တယ္ ခင္ ဗ်ာ။ " ထြန္း ၾကဳိင္ ေရ ဒီ စာ ကုိ ဖတ္ မိ ရင္ က်ြန္ ေတာ္ ဆီ ကုိ ဆက္ သြယ္ ပါ။ က်ြန္ ေတာ့္ အီး ေမးလ္ က ေတာ့ (mibamyittar79@gmail.com) ပါ။ က်ြန္ ေတာ့္ ဆီ မွာ အ ကုိ အ ေမ နဲ႕ လွ ေမာင္ သန္း ရဲ႕ လိပ္ စာ ရွိ ပါ တယ္။ " က်ြန္ ေတာ္ဆီ ကုိ လွ ေမာင္ သန္း ေရး လာ တဲ့ စာ က ေတာ့ ဒီ လုိ ပါ။ <br />(အကုိ က် ေနာ္ ေလး စားစြာျဖင့္ စာ ေရး လုိက္ ပါ တယ္။ က်ေနာ္ အန္ တီ နွင့္ အ တူ အ လုပ္လုပ္ တဲ့ ပန္း တ္ိမ္ ဆရာပါ။ အ ေမ အ သက္ ၾကီး ျပီ ဆုိ ေတာ့ စကား ေျပာ ခ်င္ လုိ႕ က် ေနာ္ အကုိ ထြန္းၾကဳိင္ ကုိ အ ပန္ မ ၾကီး ဘူး ဆုိ ရင္ ေက်း ဇူး ျပဳျပီး ဆက္ သြယ္ ေပး လုိ႕ ရ ရင္ ဆက္ သြယ္ ေပး ပါ။ <br />အား ကုိး စြာ ျဖင့္ <br />လွ ေမာင္ သန္း )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-9067175662902406208?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-5459002302858689592008-11-04T11:51:00.009-05:002008-11-06T18:06:04.885-05:00လမ္း ငယ္ ေလး တ ခု၊ ပုိ ျပီး ျပည့္ ျပည့္ စုံ စုံ ေျပာ ရ လွ်င္ မ က်ဥ္း မ က်ယ္ ကား တ စီး သာ သာ သြား ၍ ရ ေသာ လမ္း ၾကား ငယ္ ေလး တ ခု မွာ လူ ငယ္ ေလး တ ေယာက္ ကား အ သစ္ ေလး ကုိ တ ရ စပ္ ေမာင္း လုိ႕ လာ သည္။ည ေန က ေမွာင္ စ ျပဳ ေန ျပီ မုိ႕ လမ္း မွာ လူ တ ေယာက္ မွ် ပင္ မ ေတြ႕ ရ။ သူ ေမာင္း လာ ေသာ အ ရွိန္ မွာ မ မ်ား လွ ေပ မယ့္ လည္း ထုိ က်ဥ္း ေျမာင္း လွ တဲ့ လမ္း ၾကား ေလး မွာ ေတာ့ နည္းနည္း သိ သာ လွ သည္။ သူ ဟာ ခပ္ ၾကမ္း ၾကမ္း ေမာင္း လာ ခဲ့ ေသာ္ လည္း သည္ လုိ လမ္း ၾကား ေတြ မွာ က ေလး ေတြ ေဆာ့ က စား တာ မ်ား လွ တာ မုိ႕ သ တိ ရွိ ရွိ နွင့္ ေမာင္း နွင္း လာ ခဲ့ တယ္။ " ဘုန္း ........." ရုတ္ တရက္ ခဲ လုံး တ ခု သူ႕ရဲ႕ကား တံခါး ေဘာင္ ကုိ လာ မွန္ သံ သူ ၾကား လုိက္ ရ တယ္။ “ ေတာက္ “ ကုိ လင္း ေတာ္ ေတာ္ ေဒါသထြက္ သြား သည္။ ဘာ ရယ္ မ ဟုတ္ ဒီ ည ေန သူ႕ သူငယ္ ခ်င္း ေတြ နဲ႕ ရုပ္ရွင္ အ တူ သြား ၾကည့္ ရန္ ခ်ိန္း ထား သည္။ အခ်ိန္ က ေတာ့ ျဖင့္ ေတာ္ ေတာ္ ေလး ေစာ ေန ေသး ေသာ္ လည္း သူ က အ ျမဲ ေစာ ေစာ ေရာက္ ခ်င္ ေန သည္။ ဒါ က ေတာ့ သူ႕ အ က်င့္ တ ခု ဘဲ မဟုတ္ ပါလား။ အ ခု ေတာ့ ဘယ္ အ ရပ္ က ထြက္ လာ တဲ့ ခဲလုံး သူ႕ကား ကုိ လာ မွန္ တယ္ မသိ၊ သူ႕ ကား သစ္ ေလး ေတာ္ ေတာ္ ပိန္ သြား သ လား၊ စ သည္ ျဖင့္ ေမး ခြန္း ေပါင္း စုံ ကုိ သူ ေခါင္း ထဲ အ ေတြး ထဲ ကုိ ဝင္ ေရာက္ လာ သည္။ ဒါ ေၾကာင့္ သူ ကား ေလး ကုိ လမ္း ေဘး တ ေန ရာ မွာ ထုိး ရပ္ လုိက္ သည္။ ကား ထုိး ရပ္ ရပ္ ခ်င္း ေကာင္ ေလး တ ေယာက္ သူ႕ ဆီ ကုိ ေရး ၾကီး သုတ္ ျပာ ေျပး လာ ေန သည္ ကုိ ျမင္ လုိက္ သည္။ အနီး အ နား မွာ လည္း သည္ ေကာင္ ေလး က လႊဲ ျပီး တ ေယာက္ မွ လဲ သူ မ ျမင္ ဒီ ေတာ့ မ ဟုတ္ မွ လႊဲ ေရာ သည္ ေကာင္ ေလး လက္ ေဆာ့ လုိက္ သာ ျဖစ္ ရမည္။ ကုိ လင္း တ ေယာက္ စိတ္ တုိ တုိ နွင့္ ေအာ္ လုိက္ သည္။ " မင္း ဒါ ဘာ သ ေဘာ လဲ။ ဘယ္ လုိ လုပ္ လုိက္ တာ လဲ ကြ။ ဒါ မ ေန႕ တ ေန႕ က မွ ဝယ္ ထား တဲ့ ကား ကြ။ ခ်ာ တိတ္ မင္း အိမ္ ဘယ္ မွာ လဲ။ ေျပာ စမ္း။ မင္း အိမ္ က လူ ၾကီး ေတြ ကုိ ေျပာ ျပီး အ ေလ်ာ္ ေတာင္း မွ ရမယ္။ မင္း ဘာ လုိ႕ ဒီ လုိ လုပ္ ရတာ လဲ ကြ " အ စ ရွိ သည္ ျဖင့္ ကုိ လင္း တ ေယာက္ ေဒါ ပြ ပြ နွင့္ တ ရ စပ္ ေျပာ ခ် လုိက္ သည္။ ေကာင္ က ေလး က မ်က္ နွာ ငယ္ က ေလး ျဖင့္ ေတာင္း ပန္ ရွာ သည္။ " အစ္ ကုိ ၾကီး ရယ္ ေဆာ ရီး ပါ ဗ်ာ။ သား ေတာင္း ပန္ ပါ တယ္။ သား ဘာ လုပ္ ရမွန္း မ သိ ေတာ့ လုိ႕ ပါ။ " ေကာင္ ေလး ဟာ ေခါင္း ငုံ ျပီး ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ <br />" က်ြန္ ေတာ္ အခု လုိ မ လုပ္ ရင္ ဘယ္ သူ မွ ကား ရပ္ မ ေပး မွာ စုိး လုိ႕ ပါ။ " ေကာင္ ငယ္ ေလး ရဲ႕ ပါး ျပင္ ေပၚ မွာ မ်က္ ရည္ ေတြ တ စိမ့္ စိမ့္ တ ရ စပ္ လိမ့္ က် လာ ျပီး မ လွမ္း မ ကမ္း မွာ ရွိ တဲ့ ေန ရာ တ ခု ကုိ လက္ ညွဳိး ထုိး ျပ လုိက္ ေတာ့ တယ္။ " က်ြန္ ..... က်ြန္ ေတာ့္ အစ္ ကုိ " ေကာင္း ေလး ဟာ ငုိ ယုိ ျပီး ဆက္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " သူ ....သူ.... သူ႕ ရဲ႕.... ....ဟုိ ..…. (wheelchair) ဝီးလ္ ခ်ားရ္ ေလး ေပၚ က ျပဳတ္ က် လုိ႕ .... က်ြန္ ေတာ္.... သူ႕ ခႏၶာ ကုိယ္ ၾကီး ကုိ ျပန္ မ မွ နဳိင္ လုိ႕ ပါ " လုိ႕ ေကာင္ေလး ဟာ ရွဳိက္ ၾကီး တ ငင္ နဲ႕ ေဒါ သ တ ၾကီး ျဖစ္ ေန တဲ့ ကုိ လင္း ကုိ လွမ္း ေျပာ လုိက္ တယ္။ “ ေက်း ဇူး ျပဳျပီး က်ြန္ ေတာ္ ကုိ သူ႕ (wheelchair) ဝီးလ္ ခ်ားရ္ ေလး ေပၚ ကုိ ျပန္ ျပီး တင္ ေပး ပါ လား ဗ်ာ…..သူ (wheelchair) ဝီးလ္ ခ်ားရ္ ေပၚ ကျပဳတ္ က် ျပီး ပိ ေန လုိ႕ သူ အ ရမ္း ကုိ နာ ေန ပါ တယ္….ျပီး ေတာ့ သူ႕ ခႏၶာ ကုိယ္ က အ ရမ္း ေလး တာ ေၾကာင့္က်ြန္ ေတာ္ မ မွ နဳိင္ လုိ႕ ပါ ဗ်ာ။ ” ေကာင္း ေလး စကား ဆုံး သြား တာ နဲ႕ ကုိ လင္း ဟာ သူ ေျပာ ဆုိ ၾကိမ္း ေမာင္း ဖုိ႕ ျပင္ ေန တဲ့ သူ႕ စကား လုံး ေတြ ကုိ ေျပာ မ ထြက္ နဳိင္ ေတာ့ ဘဲနဲ႕ လဲ က် ေန တဲ့ ေကာင္ ေလး ရဲ႕အ ကုိ ဆုိ သူ ဆီ ကုိ ျမန္ ျမန္ သြား ျပီး ထူ ေပး လုိက္ တယ္။ အဲဒီ ေနာက္ ေကာင္ ေလး အစ္ကုိ ကုိ (wheelchair) ဝီးလ္ ခ်ားရ္ ေပၚ ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ တင္ ေပး လုိက္ ျပီး သူတုိ႕ အိမ္ ရွိ ရာ အ ထိ ကုိ လုိက္ ပုိ႕ ေပး လုိက္ ေတာ့ တယ္။ ေကာင္း ေလး က သူ႕ ကုိ ေက်း ဇူး အ ရမ္း တင္ ေန ခဲ့ တယ္။ ကုိ လင္း တ ေယာက္ ကား ေကာင္ ေလး နဲ႕ သူ႕ အ ကုိ ကုိ သြား ပု္ိ႕ ေပး ျပီး ကား ဆီ ကုိ ေမာ ပန္း ေနွး ေကြး စြာ နဲ႕ မ သယ္ ခ်င္ တဲ့ သူ႕ ေျခ ေထာက္ ေတြ ကုိ အား ေပး သယ္ ရင္း ျပန္ ေရာက္ လာ ခဲ့ တယ္။သူ႕ အ ေတြး ထဲ မွာ ေတာ့ ေကာင္ ေလး ကုိ ၾကိမ္ ေမာင္း မိတာ သူ ဘဲ မွား ေန လား။ ဒါ မွ မ ဟုတ္ သူ႕ ကား ေလး ကုိ ေျဖး ေျဖး သာ ေမာင္း ခဲ့ ရင္ ဒီ လုိ ျဖစ္ လာ မွာ မ ဟုတ္ ပါ ဘူး၊ အစ ရွိ သ ျဖင့္ အ ေတြး ေပါင္းစုံ နဲ႔ စဥ္း စာ းျပီး ျပန္ ေရာက္ လာ ခဲ့ သည္။ ကား နား ေရာက္ ေတာ့ သူ႕ ကား ကုိ ေသေသ ခ်ာ ခ်ာ ၾကည့္ လုိက္ သည္။ ပိန္ က်ဳံး ေန တဲ့ သူ႕ ကား သစ္ ေလး တံ ခါး ေဘာင္ ဟာ ခဲ လုံး မွန္ ထား မွန္း အ ရမ္း ကုိ သိ သာ ပါ သည္။ သူ ဟာ အဲ ဒီ တံ ခါး ကုိ ျပန္ ျပီး ျပင္ ဆင္ မႈ႕ မ လုပ္ ခဲ့ ဘဲ နဲ႕ ဒီ အ တုိင္း ထား ခဲ့ ပါ တယ္။ ပိန္ က်ဳံး ေန တဲ့ တံ ခါး ေဘာင္ ေလး ကုိ ေတြ႕ တုိင္း အ ခု လုိ အ သိ တ ရား ရ ေစ တဲ့ အ ေတြး ေလး ေတြ ကုိ သူ႕ ကုိယ္ သူ ျပန္ ျပီး သတိ ေပး ေစ ခ်င္ လုိ႕ ဘဲ ျဖစ္ တယ္။ အဲ ဒါ က ေတာ့ ျဖင့္<br /> “ မင္း ဘဝ ခရီး ၾကီး ရဲ႕ အခ်ိန္ ေတြ ကုိ အ ရမ္း ျမန္ ျမန္ ၾကီး မ ျဖတ္ သန္း ခ်င္ ပါ နဲ႕။ တ စုံ တ ေယာက္ က ေကာင္း တာ၊ မ ေကာင္း တာ၊ ျဖစ္ တာ ၊ ပ်က္ တာ တုိ႕ ကုိ ေျပာ ခြင့္ရ ဘုိ႕ အ တြက္ သူ႕ တုိ႕ ကုိ သတိ ထား မိ ေစ ဖုိ႕ ၊ ခဲ လုံး နဲ႕ မင္း ကုိ ေပၚက္ ျပီး မွ ေခၚ ရ ေလာက္ ေအာင္၊ အ နာ တ ရ ျဖစ္ ျပီး မွ သိ ေစ ရ ေလာက္ ေအာင္ မ ျဖစ္ ေစ ပါ နဲ႕ ” ဟူ ၍ ပင္ ျဖစ္ သည္။<br /><br /><br />(တခါ တ ေလ အ ျမဲ တမ္း လုိ လုိ မွာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ တ စုံတခု အ ျဖစ္ အ ပ်က္ ေလး ေတြ ကုိ နား ေထာင္ ဖုိ႕ အ ခ်ိန္ မ ရွိ ျဖစ္ ျပီး အ လ်င္ စ လုိ လုပ္ တတ္ ၾက တယ္။ အဲဒီ လုိ အ လ်င္ စ လုိ လုပ္ ရင္ မ လုိ အပ္ တဲ့ အ မွား ေတြ ခဏခဏ ျဖစ္ တတ္ ၾက ပါ တယ္။ဒီ လုိ အ မွား ေတြ ျဖစ္ ျပီး မွ ေနာင္ တ ရ တတ္ တဲ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေတြ ဟာ အ မွား မ ျဖစ္ ခင္ မွာ ၾကဳိ တင္ ကာ ကြယ္ ၾက မယ္ ဆုိ ရင္ ျဖင့္ ဘဝ ၾကီး ဟာ ပုိျပီး ေပ်ာ္ စရာ အ တိ ျဖစ္ ေန မွာ မ ဟုတ္ ပါ လား ဗ်ာ။ မွား တာ ကုိ သိ ရက္ နဲ႕ မုိက္ တဲ႕ လူ က တ ခ်ိန္ မွာ ေထာင္ နန္း စံ ရ ျပီး ၊ ေထာင္ ထဲ မွာ အ သိ တ ရား ေလး ေတြ ယူ ျပီး မွ ျပန္ ထြက္ လာ ၾက ရ တယ္။ တ ကယ္ လုိ႕ အဲ ဒီ မွား တာ ကုိ သိ ရင္ အဲ ဒီ အ မွား ေတြ ကုိ မ လုပ္ မိ ေစ ဖုိ႕ ဆင္ ျခင္ လုိက္ ရင္ ေထာင္ ထဲ ကုိ သြား ဖုိ႕ ဆုိ တာ အ ေဝး ၾကီး ဘဲ မ ဟုတ္ ပါ လား။ ဒီ အ ရာ ေတြ အား လုံး ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ ကုိယ္ ပုိင္ ေရြး ခ်ယ္ မႈ႕ ဘဲ ျဖစ္ ပါ တယ္။)<br /><br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/wait_for_the_brick.htm <br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-545900230285868959?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-54616580061639884382008-11-04T11:51:00.006-05:002008-11-06T08:15:05.783-05:00ေၾကာင္ ပန္း ေတာ ရ <br />ခါ ခါ တ<br />စိတ္ မွ ေအာက္ ေမ့ ျပီ။<br />လ ျပာ သုိ ပြဲ<br />ခါ ခါ ႏြဲ<br />အ ျမဲ သြား လုိ သည္။<br />သုိ႕ ပါ ေသာ္ လည္း<br />အ ျမဲ လြဲ<br />စိတ္ ထဲ လြမ္း ရ သည္။<br />လြမ္း ၍ မ ေျပ<br />ၾကဳိး စား ေျဖ<br />အေျခ မ လွ<br />မ ဆုံ ရ<br />ကံ က ေခ လြန္း ျပီ<br />ရင္ ထဲ က လြမ္း <br />ျပင္ ဘက္ ျခမ္း <br />ေမွ်ာ္ မွန္း ဘယ္ ဆီ<br />တမ္း တ သည္။<br />ရင္ ထဲ မွာ ေဆြး <br />နဳတ္ ဆုိ ေတး<br />လက္ ေရး မ ညီ<br />ကဗ်ာ သီ<br />စာ စီ မိ ပါ ျပီ။<br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-5461658006163988438?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-38956145802396742502008-11-04T08:33:00.004-05:002008-11-05T01:34:49.605-05:00<blockquote><blockquote><blockquote></blockquote></blockquote></blockquote><br />ေကာင္း ကင္ ျပာ ထဲ တိမ္ တုိက္ ဝဲ<br /><br />ေလ ထဲ မွာ ဝဲ လိပ္ ျပာ ဘဲ<br /><br />ျမက္ ခင္း ေတြလဲ စိမ္း ေန ျမဲ<br /><br />ငွက္ က ေလး လဲ ေတး ဆုိ ဆဲ<br /><br />ကန္ ေရ ျပာ လဲ ၾကည္ လင္ ဆဲ<br /><br />ငါး က ေလး လဲ ေပ်ာ္ျမဴး ဆဲ<br /><br />ပန္း ေလး ေတြလဲ ပြင့္ ေန ဆဲ<br /><br />ငွက္ က ေလး လဲ ပ်ံ ကာ ဝဲ<br /><br />သက္ ရွိ ေတြ လဲ ေပ်ာ္ ျမဴး ဆဲ<br /><br />သက္ မဲ့ ေတြ လဲ လွ ပ ျမဲ<br /><br />သ ဘာ ဝ ေပး ပန္ ခ်ီ ေလး<br /><br />ဘယ္ ေဆး မ မွီ ေဆြး ဘုိ႕ ရည္<br /><br />ေရး သီ မိ ခဲ့ ျပီ။<br /><br />(အညံ့ပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-3895614580239674250?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-84110916060811665222008-11-03T05:04:00.005-05:002008-11-04T05:08:36.166-05:00ကမာၻ ေပၚ မွာ အ ထူး အ ျမတ္ ေန႕ ေတာ္ ေတာ္မ်ား မ်ား ရွိ လွ ပါ တယ္။အဲဒီ ေန႕ ေတြ ထဲ က အ ခု အ ေမ မ်ား ေန႕ ကုိ နီး ကပ္ လာ ခဲ့ ျပီ။ ကုိ ဟိန္း လတ္ တ ေယာက္ က ေတာ့ ျဖင့္ အေမ တုိ႕ နဲ႕ ခြဲ ေန ျပီး ေနာက္ မွာ အ ျမဲ အ လုပ္ မ်ား ေန ခဲ့ တယ္္။ အခု လည္း အ ေမ မ်ား ေန႕ မွာ ၄ နာ ရီ ေလာက္ အေမ့ အိမ္ ျပန္ ဖုိ႕ ကုိ ကား ေမာင္း မ သြား ဘဲ သူ ငယ္ ခ်င္း တ ေယာက္ ရဲ႕ ပါ တီ တ ခု ကုိ သြား ဖုိ႕ ကုိ ျပင္ ဆင္ ေန ခဲ့ တယ္။ အ ေမ ဆီ ကုိ ေတာ့ လက္ ေဆာင္ ေပး ဖုိ႕ အ တြက္ အိမ္ အ ေရာက္ ပုိ႕ ေပး တဲ့ စ နစ္ ေလး ကုိ ပုိက္ ဆန္ ေပး ျပီး လုပ္ ခုိင္း မယ္ လုိ႕ စဥ္း စား ျပီး သူ႕ အိ္မ္ အ နီး မွာ ရွိ တဲ့ ပန္း ဆုိင္ ေလး ကုိ အ ေမ့ အ တြက္ ပန္း ဝယ္ ျပီး ပုိ႕ ခုိင္း ဖုိ႕ သူ႕ ကား ေလး နဲ႕ ေရာက္ လာ ခဲ့ တယ္။ ပန္း ဆုိင္ နား ကုိ ေရာက္တဲ့ အ ခါ မွာ သူ ဟာကား ေပၚ က ဆင္း လုိက္ တယ္။ ဆုိင္ ထဲ ကုိ မ ဝင္ ခင္ မွာ ၁၂ နွစ္ အ ရြယ္ ေကာင္ မ ေလး တ ေယာက္ ပ လပ္ ေဖာင္း ေပၚ မွာ ရွဴိက္ ငုိ ေန တာ ကုိ သူ ေတြ႕ လုိက္ ရတယ္။ သူ က လဲ မ ဆုိင္ မ တြ နဲ႕ ေကာင္ မ ေလး ကုိ ေမး လုိက္ တယ္။ " အ မိ ဘာ ျဖစ္ ေန တာ လဲ ဗ် " ေကာင္မေလး က " က်ြန္ မ နွင္း ဆီပန္း ေလး ဝယ္ ခ်င္ လုိ႕ ပါ။ ဒါ ေပ မယ့္ လက္ ထဲ မွာ ျပား ၅၀ ဘဲ က်ြန္ မ ရွိ တယ္။ ဒါ ေပမယ့္ ပန္း က ၂ က်ပ္ က် တယ္ ရွင့္ " လုိ႕ ေျဖ လုိက္ တယ္။ ကုိ ဟိန္း လတ္ ဟာ တခ်က္ မွ် ျပဳံး လုိက္ ျပီး ေကာင္ မ ေလး ကုိ ျပန္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " လာ လာ တူ မ ေလး က်ြန္ ေတာ္ နဲ႕ လုိက္ ခဲ့ ။ က်ြန္ ေတာ္ အမိ အ တြက္ ပန္း တန္ ဖုိး ကုိ ျဖည့္ ျပီး ဝယ္ ေပး မယ္။" ေကာင္ မ ေလး နဲ႔ အ တူ ဆုိင္ ထဲ ကုိ ေရာက္ လာ ျပီး ေကာင္မေလး ကုိ ပန္း ဝယ္ ေပး လုိက္ တယ္။ ျပီး ေတာ့ သူ ကုိယ္ တုိင္ လည္း သူ႕ အ ေမ အ တြက္ ပန္း ဝယ္ လုိက္ ျပီး အိမ္ အ ေ၇ာက္ ပုိ႕ ခုိင္း ဖုိ႕ အ တြက္ လွမ္း ေျပာ လုိက္ ျပီး က်သင့္ ေငြ ရွင္း ကာ ထြက္ လာ ခဲ့ တယ္။ ေကာင္ မ ေလး ကုိ သူ က လုိက္ ပုိ႕ ေပး ဖုိ႕ လွမ္း ေျပာ လုိက္ တဲ့ အ ခါ မွာ "ဟုတ္ ကဲ့ ရွင့္ က်ြန္ မ အ ေမ ဆီ ကုိ လုိက္ ပုိ႕ ေပး ပါ ေနာ္ " လုိ႕ ေကာင္ မ ေလး က ျပန္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ ကား ေပၚ ေရာက္ တဲ့ အ ခါ မွာ သခၤ်ဴိင္း ရွိ ရာ လမ္း ကုိ ေကာင္ မ ေလး က လွမ္း ျပ လုိက္ တယ္။ ေကာင္ မ ေလး ဟာ သခၤ်ဴိင္း ကုိ ေရာက္ တဲ့ အ ခါ မွာ သူ႕ မ ရဲ႕ မိခင္ ရွိ ရာ အုပ္ ဂူ ေလး ကုိ ေျပး သြား ျပီး အုပ္ဂူ ေလး ေရွ႕ မွာ ထုိင္ ခ် ျပီး စကား ေတြ ေျပာ ေန ေတာ့ တယ္။ ကုိ ဟိန္း လတ္ ဟာ ဒါ ကုိၾကည့္ ျပီး ေတာ့ ပန္း ဆုိင္ ေလး ဆီ ကုိ အ ေလာ တ ၾကီး ျပန္ ေမာင္း လာ ခဲ့ တယ္။ သူ ဟာ အိမ္ အ ေရာက္ ပုိ႕ ခုိင္း ထား တဲ့ ပန္း စည္း ေလး ကုိ ျပန္ ယူ လုိက္ ျပီး ၄ နာ ရီ ကား ေမာင္း ရမဲ့ အ ေမ့ အိမ္ ရွိ ရာ ဖက္ ကုိ ဦး တည္ ျပီး အ တင္း ေမာင္း ထြက္ သြား ခဲ့ တယ္။ သူ မ်က္ နွာ မွာ ေတာ့ တ ခု ခု ကုိ စုိး ရိမ္ ေန သ လုိ လုိ၊ဝမ္း နည္း ေန သ လုိ လုိ ေဖာ္ ျပ လုိ မ ရ တဲ့ အ ေတြး ေတြ နဲ႕...............................<br /><br /><br />(အမွန္ တ ကယ္ ေတာ့ လက္ ရွိ အ သက္ ရွင္ လ်က္ ရွိ ေန တဲ့ ဘုရား ေလာက္ ဘယ္ အ ရာ မွ ပုိ အ ေရး မ ၾကီး နုိင္ ပါ ဘူး။ ဒါ ေၾကာင့္ ရွင္ လ်က္ ရွိ ေန ေသး တဲ့ ဘုရား ကုိ ဂ ရု စုိက္ ပါ။ ရုိ ေသပါ။ တန္ဘုိး ထား ပါ။ ျမတ္ နဳိး ပါ။)<br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)<br />ဘာသာျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/mothers_day.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8411091606081166522?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-33567362727041726082008-11-01T07:23:00.007-04:002008-11-02T10:19:03.891-05:00အသက္ အရြယ္ ၾကီး ျပီး ခ်ိ နဲ႕ ေန ေသာ အ ဖုိး အုိ တစ္ ေယာက္ ဟာ သူ႕ သား၊ ေခ်ြး မ နဲ႔ သူ ရဲ႕ ေျမး ေလး တုိ႕ နဲ႕ အ တူ သြား ေရာက္ ေန ထုိင္ ခဲ့ တယ္။ အ ဖုိး အုိ ဟာ အ ရြယ္ ေထာက္ လာ တာ ေၾကာင့္ သူ႕ လက္ ေတြ ဟာ တုန္ ရီ ေန တယ္။အ ျမင္ အာ ရုံ ေတြ ဟာ ေဝ ဝါး ေန တယ္။ ေျခ လွမ္း တုိင္း ဟာ လဲ ေနွး ေကြး လွ ပါ တယ္။ သူ တုိ႕ မိ သား စု ဟာ ညစာ ကုိ အ တူတူ စား ေလ့ ရွိ ၾက ပါ တယ္။ ဒါ ေပမယ့္ အ သက္ အ ရြယ္ အုိ စာ ေန တဲ့ အ ဖုိး အုိ ဟာ လက္ တုန္ ရီ ေန တာ က တ ေၾကာင္း၊ အ ျမင္ အာ ရုံ ေဝ ဝါး ေန တာ က တ ေၾကာင္း ေၾကာင့္ ထ မင္း စား ရာ မွာ အ ေ တာ္ ကုိ အ ခက္ အ ခဲ ေတြ နဲ႕ ၾကဳံ ေတြ႕ ေန ရ ပါ တယ္။ ပဲ တုိ႕ ေျပာင္း ဖူး တုိ႕ က သူ႕ ဇြန္း ထဲ က ေန လိမ့္ ဆင္း ကုန္ ျပီး ထ မင္း စား စား ပြဲ ေပၚ မွာ ေပ ၾကံ့ ရွဳပ္ ပြ ေန ျခင္း၊ ႏြား နဳိ႕ ေသာက္ ဖုိ႕ ႏြား နဳိ႕ ခြက္ အား လွမ္း ယူ ရာ မွာ တုန္ ခ်ိ ေန ေသာ သူ႕ ၏ လက္ ေၾကာင့္ ႏြား နဳိ႕ မ်ား မွာ စား ပြဲ ေပၚ တြင္ အုိင္ ေန ျခင္း အစ ရွိ ေသာ ျပ ႆနာ မ်ား ေၾကာင့္ သား ျဖစ္ သူ နွင့္ ေခ်ြး မ ျဖစ္ သူ ကုိ ေဒါ သ ခဏ ခဏ ထြက္ ေစ ခဲ့ တယ္။ “ ငါ တုိ႕ တ ခုခု ေတာ့ ဒီ အ ဘုိး ၾကီး ကုိ လုပ္ သင့္ ျပီး။ ငါ ဆက္ ျပီး ၾကည့္ မ ေန ခ်င္ ေတာ့ ဘူး ဒီ လုိ ႏြား နဳိ႕ ဖိတ္ က် တာ တုိ႕၊ ထမင္း ဟင္း ေတြ ပြ က်ဲ ေန တာ တုိ႕၊ ဆူဆူညံ ညံ ပန္း ကန္ နဲ႕ ဇြန္း သံ တုိ႕ ကုိ မ ၾကား ခ်င္ ေတာ့ ဘူး ဒီ ထ မင္ း ဝုိင္း မွာ ” လုိ႕ သား ျဖစ္ သူ က ေျပာ လုိက္ တယ္။ အဲ ဒီ ေနာက္ မွာ သူ တုိ႕ လင္ မ ယား နွစ္ ေယာက္ ဟာ စားပြဲ အ ေသး ေလး တ လုံး ကုိ ေထာင့္ တ ခု မွာ ဆင္ ထား လုိက္ ၾက တယ္။ သူ တုိ႕ မိ သား စု သုံး ေယာက္ ည စာ ကုိ ညစာ စား ထ မင္း စား ပြဲ မွာ အ တူ တ ကြ ေပ်ာ္ ရႊင္ စြာ စား ေန တုန္း မွာ အ ဖုိး အုိ ကုိ ေတာ့ တ ေယာက္ တည္း အဲ ဒီ ေထာင့္ ေ န ရာ ေလး မွာ ဘဲ စား ေစ ခဲ့ တယ္။ အဖုိး အုိ ဟာ ေၾကြ ပန္း ကန္ ကုိ အ ခန္႕ မ သင့္ စြာ နဲ႕ တ ေခါက္ နွစ္ ေခါက္ က် ကြဲ ျပီး တဲ့ ေနာက္ ပုိင္း မွာ သူ႕ ကုိ သစ္ သား ပန္း ကန္ ေလး ကုိ သာ အ သုံး ျပဳ ေစ ေတာ့ တယ္။ အဖုိး အုိ ဟာ တ ေယာက္ တည္း အ ထီး က်န္ စြာ စား ရ တာ ေၾကာင့္ သူ႕ ရဲ႕ မ်က္ လုံး မွာ မ်က္ ရည္ ေတြ ဝုိင္း ျပီး ရွိ ေန တာ ကုိ တခါ တ ရံ မွာ သူ႕ မိသား စု ဝင္ ေတြ ေတြ႕ ေန ရ မွာ ပါ။ သုိ႕ ေပ မယ့္ လည္း ဇြန္း ခရင္း ေလး ေတြ ၊ စား စ ၇ာ ေလး ေတြ က် သြား တုိင္း သူ ဆီ ကုိ စူး ရွ ျငင္ သာ တဲ့ စ ကား လုံး ေလး ေတြ ေရာက္ လာ စ ျမဲ ပါ ဘဲ။ အဲဒီ လုိ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ တုိင္း ကုိ ေတာ့ ၅ နွစ္ သား ရွိ ျပီး ျဖစ္ တဲ့ ေျမး ျဖစ္ သူ က ေတာ့ ျငိမ္ သက္ စြာ ၾကည့္ ေန ခဲ့ ေတာ့ တာ ပါ။ ညစာ မ စား မီ ည ေန ခင္း တ ခု မွာ သား ျဖစ္ သူ ဟာ သစ္ သား အ တုိ အ စ ေတြ နဲ႕ က စား ေန တာ ကုိ ေတြ႕ လုိက္ တဲ့ အ ေဖ ျဖစ္ သူ က ခ်ဳိ သာ စြာ ေမး လုိက္ တယ္။ " သား ေရ ဘာ ေတြ လုပ္ ေန တာ လဲ ကြ " ။ သား ျဖစ္ သူ က ခ်က္ ခ်င္း ျပန္ေျဖ လုိက္ တယ္။ " အုိ... ေဖေဖ ေရ သား ေဖေဖ ေမေမ တုိ႕ကုိ သား ၾကီး လာ တဲ့ အ ခါ က် ရင္ ေက်ြး ဖုိ႕ အ တြက္ သစ္ သား ပန္း ကန္ ေလး ေတြ ကုိ လုပ္ ေန တာ ပါ " ။ သား ျဖစ္ သူ ဟာ ျပဳံး ရႊင္ စြာ နဲ႕ အ ေျဖ ေပး လုိက္ ျပီး သူ လုပ္ စ ၇ာ ရွိ တာ ကုိ ဆက္ လုပ္ ေန ခဲ့ တယ္။ သား ျဖစ္ သူ ရဲ႕ စကား ေၾကာင့္္ လင္ မ ယား နွစ္ ဦး ဟာ ဆြံ႕ အ သြား သ လုိ ေၾက ကြဲ စုိး နွစ္ စြာ ခံ စား လုိက္ ရ တယ္။သူ တုိ႕ ရဲ႕ ပါး ျပင္ ေပၚ မွာ လဲ မ်က္ ရည္ ေတြ စုိ ရႊဲ လုိ႕ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ တုိ႕ နွစ္ ေယာက္ ဟာ စ ကား တ ခြန္း မွ ဆက္ မ ေျပာ ၾက ေတာ့ ဘူး။ သူ တုိ႕ ဘာ ကုိိ လုပ္ သင့္ တယ္ ဆုိ တာ ကုိ သူ တုိ႕ ဖာ သာ သိ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ တုိ႕ နွစ္ ယာက္ ဟာ အ ဖုိး အုိ ရွိ ရာ ကုိ ေျပး လာ ျပီး သူ တုိ႕ ကုိ ခႊင့္ လႊတ္ ေပး ဖုိ႕ ဝန္ ခ် ေတာင္း ပန္ လုိက္ ၾက ေတာ့ တယ္။ အဲဒီ ည ရဲ႕ ည စာ စား တဲ႕ အ ခိ်န္ မွာ ေတာ့ ေယာက်ၤား ျဖစ္ သူ ဟာ အ ဖုိး အုိ ကုိ ညင္ သာ စြာ တြဲ ေခၚ ျပီး ည စာ စား ပြဲ ေလး ကုိ ေခၚ သြား ခဲ့ ေတာ့ တယ္။ အဲဒီ ေန႕ က စ ျပီး အ ဖုိး အုိ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ ေနာက္ ဆုံး အ ခ်ိန္ ေလး အ ထိ သူ႕ မိ သား စု နဲ႕ အ တူတူ ထ မင္း စား ခ်ိန္ တုိင္း အ တူတူ စား ခြင့္ ရခဲ့ တယ္။တစုံ တ ရာ ေၾကာင့္ အ ဖုိး အုိ ဟာ ခရင္း လႊတ္ က် သြား တာ တုိ႕၊ နဳိ႕ ဖိတ္ က် သြား တာ တုိ႕ ျဖစ္ လာ ရင္ သူ တုိ႕ လင္ မ ယား နွစ္ ေယာက္ ဟာ အ ဖုိး အုိ ကုိ ဂရု တ စုိက္ စ နစ္ တ က် ျပဳစု ေပး မႈ႕ ေတြ ကုိ လုပ္ ေပး ခဲ့ တယ္။<br />က ေလး ေတြ ဟာ ဘယ္ အရာ ကုိ္ မဆုိ အ မွတ္ အ သား ၾကီး ၾက တယ္။ အရာ ရာ ေတာ္ ေတာ္ မ်ား မ်ား ကုိ သိ ျမင္ တတ္ လြယ္ ၾက သူ ေတြ ျဖစ္ တယ္။ သူ တုိ႕ ေလး ေတြ ရဲ႕ ဦး ေနွာက္ ဟာ အ ခ်ိန္ ေတာ္ ေတာ္ မ်ား မ်ား အ လုပ္ လုပ္ ေန ၾက တယ္။ သူ တုိ႕ ေလး ေတြ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ေျပာ ပုံ ဆုိ ပုံ၊ လုပ္ပုံ ကုိင္ ပုံ ေတြ ကုိ ငယ္ ရာ မွ ၾကီး လာ သည္ အ ထိ သူ တုိ႕ ဘဝ သက္ တမ္း တ ေလွ်ာက္ လုံး အ တု ယူ တတ္ ၾက တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ လဲ ဒီ ေန႕ က စျပီး ေန႕ တုိင္း ေန႕ တုိင္း မွာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ခ်စ္ တဲ့ သူ ေတြ ကုိ ဂ ရု တ စုိက္ နဲ႕ အ ေလး ထား ဆက္ ဆံ ၾက ပါ စုိ႕ လား။<br /><br />အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္)<br />ဘာသာျပန္ <br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/wooden_bowl.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-3356736272704172608?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-26875170046207818402008-10-31T16:48:00.003-04:002008-10-31T17:32:05.160-04:00အသက္ အ ရြယ္ ၾကီး ရင့္ လွ တဲ့ လက္သမား ဆရာ တ ေယာက္ ဟာ သူ႕ အ လုပ္ ကုိ စြန္႕ လႊတ္ အ နား ယူ ဖုိ႕ အခ်ိန္ ေရာက္ ရွိ လာ ခဲ့ တယ္။ သူ ဟာ ဒီ လက္ သ မား အ လုပ္ ကုိ စြန္႕ ျပီး လြတ္ လြတ္ လပ္လပ္ ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ ပါး ပါး အ တုိး ခ် ျပီး မိ သား စု ေတြ နဲ႔ ဘဝ ကုိ အ ခ်ိန္ ကုန္ ျဖတ္ သန္း ဖုိ႕ အ ေၾကာင္း၊ ပင္ စင္ ယူ စီ မံ ကိန္း ေတြ ကုိ သူ႕ ရဲ႕ ကန္ ထရုိက္ တာ ကုိ ေျပာ ျပ ခဲ့ တယ္။ သူ ဟာ အ နား ယူ ေတာ့ မွာ ျဖစ္ တဲ့ အ တြက္ ေၾကာင့္ သူ ရဲ႕ အ ပတ္ စဥ္ လ စာ ေလး ကုိ လႊမ္း တမ္း တ ေန ရေတာ့ မယ္ ဆုိ တာ ေတြ ကုိ ရင္ ဖြင့္ လုိ႕ ေန ခဲ့ တယ္။ သုိ႕ ေသာ္ လည္း ကန္ ထ ရုိက္ တာ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ အား ကုိး ရတဲ့ အ လုပ္ သမား တ ေယာက္ ဆုံး ရွဴံး ရ မွာ ကုိ စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ ေန ခဲ့ တယ္။အဲ ဒီ ေနာက္ မွာ ေတာ့ လက္ သ မား ဆ ရာ ကုိ သူ႕ အ တြက္ ေနာက္ ဆုံး အ ေန နဲ႕ အိမ္ တ လုံး ထပ္ ေဆာက္ ေပး ဖုိ႕ ေတာင္း ေတာင္း ပန္ပန္ နဲ႔ သူ ကုိ မ်က္ နွာ သာ ေပး ရန္ ခြင့္ ေတာင္း လာ လုိက္ ေတာ့ တယ္။ လက္ သမား ဆရာ ဟာ သူ မ လုပ္ ေပး ရင္ လဲ မ ေကာင္း တတ္ လုိ႕ လုတ္ ေပး ဖုိ႕ ကုိ ဂတိ ေပး လုိက္ ရ တယ္။ ဒါ ေပ မယ့္ အ လုပ္ ခ်ိန္ တုိင္း မွာ သူ ဟာ စိတ္ ပါ လက္ ပါ လုပ္ ကုိင္ မႈ မ ရွိ ခဲ့ ပါ ဘူး။ အဲဒီ အ ျပင္ သူ ဟာ သစ္ သား အ ေဟာင္း ေတြ၊ ပစၥည္း အေဟာင္း ေတြ နဲ႕ အ ဆင့္ အ တန္း နွိမ့္ က် တဲ့ ပုံ စံ ဒီ ဇုိင္း ေတြ ကုိ အ ဓိ က ထား ၍ အ သုံး ျပဳ ကာ အိမ္ ကုိ ျပီး လ်င္ ျပီး ေရာ ဆုိ တဲ့ သ ေဘာ နဲ႕ ျဖစ္ သ လုိ ေဆာက္ခဲ့ တယ္။ သူ ရဲ႕ အ သက္ ေမြး ဝမ္း ေၾကာင္း ပ ညာ ကုိ ဒီ လုိ ျပဳ လုပ္ ျခင္း ျခင့္ အ ဆုံး သတ္ တာ ဟာ စိတ္ မ ေကာင္း စ ရာ ဘဲ ျဖစ္ တယ္။လက္ သ မား ဆရာ ဟာ အ ခ်ိန္ တန္ လုိ႕ ေဆာက္ ျပီး သြား တဲ့ အ ခါ မွာ ကန္ ထ ရုိက္ တာ ဟာ အိမ္ ကုိ ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ လာ ၾကည့္ ခဲ့ တယ္။ အဲ ဒီ ေနာက္ မွာ သူ ဟာ လက္ သမား ဆရာ ၾကီး ကုိ အိမ္ ေသာ့ လွမ္း ေပး ျပီး ေျပာ လုိက္ တယ္။<br />" ေရာ့ အိမ္ ေသာ့ ဒီ အိမ္ က ခင္ ဗ်ား အ တြက္ က်ြန္ ေတာ္ ရဲ႕ လက္ ေဆာင္ ေပါ့ "<br />လက္ သမား ဆရာ ဟာ ကုိ အ ေတာ္ ကုိ အံ့ အား သင့္ သြား တယ္။ သိပ္ ကုိ ရွက္ စ ရာ ေကာင္း တဲ့ အ ရာ ပါဗ်ာ။ သူ ကုိယ္ သူ ရွက္ ျပီး ေနာင္ တ မ်ား စြာ လဲ ရ ေန ခဲ့ တယ္။ သူ ျပီး ျပီး ေရာ ဆုိ ျပီး ေဆာက္ ခဲ့ တဲ့ အိမ္ ေလး ဟာ သူ ကုိယ္ တုိင္ ေန ရမယ့္ အိမ္ ျဖစ္ တယ္ ဆုိ တာ အ စ က တည္း က သာ သူ သိ ခဲ့ ရင္ သူ ဒီ ထက္ ပုိျပီး ေ ကာင္း ေအာင္ ေဆာက္ မွာ ေသ ခ်ာ ပါ တယ္။<br /><br />က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ တ ေတြ လက္ သ မား ဆရာ ဘက္ ကုိ ဝင္ ၾကည့္ ၾက ရ ေအာင္ လာ း ဗ်ာ။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေန ထုိင္ ရ မယ့္ အိမ္ မွန္း မ သိ ဘဲ အိမ္ ထဲ မွာ ထည့္ ရ မယ့္ အ ေကာင္း ဆုံး ဆုိ တာ ေတြ ကုိ လ်စ္ လ်ဴ ရွဴ ျပီး ေန႕ ရွိ သ ၍ ျဖစ္ သ လုိ ေဆာက္ လုပ္ လာ ခဲ့ မိ တာ ေနာက္ ဆုံး တ ေန႕ မွာ အဲဒီ အိမ္ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေန ရ မွန္း လည္း သိ ေရာ အ စ က ေန ျပန္ ျပင္ ျပီး ဒီ ထက္ ေကာင္း ေအာင္ ျပန္ လုပ္ ဖုိ႕ ဆုိ တာ မ ျဖစ္ နဳိင္ ေတာ့ ပါ ဘူး။ အ စ က သာ သိ ရင္ ရင္ ဒီ ထက္ ကုိ အ ဆ ေထာင္ နဲ႔ ေသာင္း နဲ႕ ခ်ီ ျပီး ေကာင္း ေအာင္ ေဆာက္ ျဖစ္ မွာ ေသ ခ်ာ ပါ တယ္။ အ ခု ေတာ့ အ ေနာက္ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ျပန္ သြား လုိ႕ လဲ မ ရဘူး။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ လက္ သ မား ေတြ ဘဲ ျဖစ္ ၾက တယ္။ ေန႕ စဥ္ ေန႕ တုိင္း သံ ရုိက္ ရ တယ္။ ပ်ဥ္ ခင္း ရ တယ္။ အကာ အ ရံ ေတြ ေဆာက္ ရ တယ္။ အ စ ရွ္ိ က သ ျဖင့္ ေပါ့ ဗ်ာ။ " ဘ ဝ ဆုိ တာ ကုိယ္ ေန႕ တုိင္း လုတ္ ေဆာင္ ရ တဲ့ စီ မွန္ ကိန္း ဘဲ ျဖစ္ တယ္ " လုိ႕ ပညာ ရွိ တ ဦး က လည္း အ ဆုိ ရွိ ဖူး ပါ တယ္။ ယ ေန႕ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘာ ကုိ ေဆာင္ရြက္ ရ မည္ ဆုိ တဲ့ သေဘာ ထား ကုိ သိ ရွိ ရ မယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ မ နက္ ျဖန္ မွာ ေန ရ မယ့္ အိမ္ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကုိယ္ တုိင္း စ နစ္ တ က် ပ ညာ ရွိ စြာ ကူ ညီ ျပီး ေဆာက္ လုပ္ နဳိင္ ရ မယ္။ <br /><br />အညၾတ (ေခတၱ န ယူး ေယာက္)<br />ဘာ သာ ျပန္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/building_your_house.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2687517004620781840?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-8785417838626136062008-10-31T10:02:00.008-04:002008-10-31T17:51:15.482-04:00၁၃၇ဝ(ျမန္ မာ သ ကၠ ရာဇ္)<br />2008(ခရစ္ သကၠ ရာဇ္)<br />4706(တ ရုတ္ သကၠ ရာဇ္)<br /><br />တ ရုတ္ နွစ္ အ လုိက္ အ ေကာင္ မ်ား<br /><br /> Ox Tiger Hare Dragon Snake Horse Sheep Monkey Rooster Dog Pig Rat<br />2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2004 2005 2006 2007 2008 <br /> ႏြား က်ား ယုန္ န ဂါး ေျမြ ျမင္း ဆိတ္ ေမ်ာက္ ၾကက္ ေခြး ဝက္ ၾကြက္<br />၂၀၀၉ ၂၀၁၀ ၂၀၁၁ ၂၀၁၂ ၂၀၁၃ ၂၀၁၄ ၂၀၁၅ ၂၀၀၄ ၂၀၀၅ ၂၀၀၆ ၂၀၀၇ ၂၀၀၈<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-878541783862613606?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-29822606888425425732008-10-30T04:49:00.014-04:002008-10-30T18:40:25.253-04:00ရုိး သား ေျဖာင့္ မတ္ တဲ့ လူ တစ္ ေယာက္ ဟာ တေန႕ မွာ နွင္းဆီ ပန္း မ်ဳိး ေလး တစ္ ပင္ ကုိ စုိက္ ပ်ဴိး ဘုိ႕ အိမ္ ကုိ သယ္ လာ ခဲ့ ျပီး ပန္း မ ပြင့္ ခင္ မွာ ပန္း ပင္ ကုိ ဂရု တ စိုတ္ ေန႕ စဥ္ အ ခ်ိန္ မွန္ ေရ ေလာင္း ျခင္း ျဖင့္ ေသ ေသ ခ်ာ ခ်ာစနွစ္ တ က် ၾကည့္ ရွဳ ျပီး ေန ခဲ့ တယ္။ အ ခ်ိန္ တန္ ၾကာ လာ တဲ့ အ ခါ မွာ ပန္း ပင္ ေလး ဟာ မၾကာ ခင္ မွာ ပြင့္ ေတာ့ မယ့္ ပန္း ဖူး ေလး အ ျဖစ္ ကုိ ေရာက္ ရွိ လာ ခဲ့ တယ္။သုိ႕ ေပ မယ့္ လည္း ပန္း ပုိင္ ရွင္ ဟာ ပင္စည္ ေပၚ က အဆူး ေတြ ကုိ ေတြ႕ လုိက္ ရ တဲ့ အ ခါ မွာ တခု ေတြး မိ သြား ေတာ့ တယ္။ " အ ရမ္း လွ ပ ျပီး ေမႊး ၾကဳိင္ တဲ့ ပန္း တ ပြင့္ ဟာ ဘယ္ လုိ မွ ဒီ လုိ ခ်ြန္ ထက္ ျပီး အ ဆူး ေတြ မ်ား တဲ့ အ ပင္ က ေန ျဖစ္ လာ နဳိင္ မွာ မ ဟုတ္ ဘူး " လုိ႕ သူ ဟာ ေၾက ကြဲ ဝမ္း နည္း စြာ ေတြး ေတာ ေန လုိက္ တယ္။ အဲ ဒီ အ တြက္ ေၾကာင့္ သူ ဟာ ပန္း ကုိ အ မႈ မဲ့ ထား ျပီး ဂ ရု တ စုိက္ ေရ ေလာင္း ျခင္း ကုိ ရပ္ ဆဲ လုိက္ ေတာ့ တယ္။ အဲ ဒီ အ တြက္ ေၾကာင့္ ဘဲ သိပ္ မ ၾကာ ခင္ မွာ ပြင့္ ေတာ့ မယ့္ နွင္း ဆီ ပန္း ေလး ဟာ ေသ ဆုံး သြား ခဲ့ ရတယ္။<br /><br />ဒီ အရာ ကုိက်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘ ဝ တ ေတြ နဲ႕ ယွဥ္ ၾကည့္ ၾက ရ ေအာင္ လား ဗ်ာ။ လူတုိင္း လူ တုိင္း မွာ နွင္းဆီ ေလး တ ပင္ ဆီ ရွိ ၾက ပါ တယ္။ လူ ေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ား မ်ား ဟာ ကုိယ့္ ကုိ ကုိယ္ ျပန္ ၾကည့္ ၾက ျပီး ေတာ့ အဆူး ေတြနဲ႕ အျပစ္ အ နာ အဆာ ေတြ ဘဲ ရွိတယ္ လုိ႕ ျမင္ ၾက တယ္။<br />ဘယ္ လုိ ေကာင္း တဲ့ အရာ မွ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ေတြ လုပ္ ေဆာင္ နဳိင္ မွာ မ ဟုတ္ ပါ ဘူး လုိ႕ စိတ္ အား ငယ္ တတ္ ၾက တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ကုိယ့္ ကုိ ကုိယ္ အ ထင္ ေသး စိတ္ နဲ႕ ဘယ္ အ ရာ ကုိ မ ဆုိ ျဖစ္ မ လာ နဳိင္ ဘူး၊ ရွိ မ လာ နဳိင္ ဘူး၊ ျပီး ေျမာက္ မ ေအာင္ ျမင္နဳိင္ ဘူး အ စ ရွိ သ ျဖင့္ သုိ႕ ေလာ သုိ႕ေလာ နဲ႕ လက္ ေလ်ာ႔ တတ္ၾက တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ မွာ ရွိ တဲ့ ေကာင္း တဲ့ အ ရည္ အ ခ်င္း ေတြ ကုိ သ တိ မ မူ မိ ဘဲ ေရေလာင္း ဖုိ႕ ကုိ အ ျမဲ ေတြ ေဝ ေန တတ္ ၾက တယ္။ ဒီ လုိ အ က်ဳိး ဆက္ ေတြ ေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဆီ မွာ ရွ္ိ တဲ့ ပန္း ပင္ ေလး ေတြ ဟာ ပန္း ဖူး ေလး ဘဝ (သုိ႕) ပန္း ဖူး ဘဝ မ ေရာက္ ခင္ မွာ ဘဲ ျငဳိး ႏြမ္း ျပီး ေသ သြား တတ္ၾက တယ္။ ျပီး ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ စြမ္း ေဆာင္နဳိင္ တဲ့ အ ရာ ေတြ ကုိ အ မွန္ တ ကယ္ ရွိ ေန တာ ကုိ လစ္ လ်ဴ ရွဴ လုိက္ ၾက ေတာ့ တာ ပါ ဘဲ။ <br />တခ်ဳိ႕ေသာ သူ ေတြ က ေတာ့ သူ တုိ႕ မွာ နွင္း ဆီ ပန္း ေလး ေတြ ရွိ တာ မ သိ ၾက ပါ ဘူး။လူ တ ေယာက္ အ တြက္ လက္ ဝယ္ ထား ရွိ သင့္ တဲ့ အေကာင္းဆုံး လက္ ေဆာင္ က ေတာ့ အဲ ဒီ လုိ နွင္းဆီ ပန္း ရွိ ေၾကာင္း မ သိ တဲ့ သူ ကုိ ကူ ညီ ေဖး မ သင့္ တဲ့ အ ရာ ဘဲ ျဖစ္ တယ္။ အျခား တ ေယာက္ရဲ႕ အ နာ ဂတ္ ပင္ စည္ ေပၚ က ဆူး ေတြ ကုိ သိမ္း ယူ ေပး ျပီး ေတာ့ သူ တုိ႕ရဲ႕ နွင္း ဆီ ပန္း ေလး ေတြ ကုိ သူ တုိ႕ ၾကား မွာ လွ ပ မႈ ရွိ ေအာင္ ရွာ ေဖြ ေပး သင့္ တယ္။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ တာ သူ တုိ႕ မွာ ရွိ တဲ့ နွင္း ဆီ ကုိ ေဖာ္ ျပ ခဲ့ မယ္ ဆုိရင္သူ တုိ႕ ဟာ သူတုိ႕ ေတြ ရဲ႕ ဆူး ေတြ ကုိ ေအာင္ ျမင္ စြာ နွိမ္း နွင္း နဳိင္ လိမ့္ မယ္။ အဲဒီ ေနာက္ မွာ သူတုိ႕ ေတြ ရဲ႕ ပန္း ေတြ ဟာ အ ခ်ိန္ တုိင္း မွာ စြင့္ ကား ဖြင့္ ထား လာ မွာ မု ခ် ေသ ခ်ာ ပါ တယ္။က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘဝ ထဲ ကုိ အဲ ဒီ လုိ အ မွား အ မွန္ ေတြ ကုိ သိ ရွိ ျပီး စိတ္ ထား ျမင့္ ျမတ္ တဲ့ လူ မ်ဴိး ေတြ ကုိ အသိ အ မွတ္ ျပဳ ျပီး ၾကဳိ ဆုိ အား ေပး လက္ ခံ သင့္ တယ္။ဒီ အ ရာ က ေတာ့ လူ တေယာက္ ကုိ ၾကည့္ ရွဴ ေစာင့္ ေရွာက္ ဖုိ႕ အ တြက္ အ က်င့္ ေကာင္း ေလး တ ခု ပါ ဘဲ။ <br /><br />(အဓိက က ေတာ့ ဘယ္ အ ရာ မ်ဳိး မ ဆုိ ဘာ ဘဲ လုတ္ ခဲ့ လုတ္ ခဲ့ အဲ ဒီ အ ရာ ကုိ ျပီး ေျမာက္ ေအာင္ လုတ္ သင့္ တယ္။ ကုိယ္ မွာ ရွိ ေန တဲ့ အ ရည္ အ ခ်င္း ကုိ မ ျမင္ တာ ေၾကာင့္ ေတြ ေဝ တြန္႔ ဆုတ္ ေန မယ့္ အ စား အ နည္း ဆုံး ၾကဳိး စား ျပီး လုတ္ ေဆာင္ ျခင္း ဟာ ဘာ မွ မ လုတ္ ဘဲ ထုိင္ ေန တာ ထက္ ကုိ ပုိ ျပီး ေကာင္း မွာ အ ေသ အ ခ်ာ ဘဲ မ ဟုတ္ ပါ လား ဗ်ာ။)<br /><br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူး ေယာက္ <br />ဘာ သာ ျပန္ <br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/rose_within.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2982260688842542573?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-69324358794243700762008-10-29T08:09:00.008-04:002008-10-29T17:45:31.172-04:00ခဲတန္ ျပဳ လုပ္ သူ တစ္ ေယာက္ ဟာ ကုိခဲတန္ ကုိ ခဲတန္ ဗူး ထဲ မ ထည့္ ခင္ မွာ စား ပြဲ ေပၚ မွာ တင္ ျပီး အ မွာ စကား ေလး ေတြ မွာ ေန ပါ တယ္။ <br />" ကုိခဲတန္ ေရ မင္း ခဲ တန္ ေကာင္း ျဖစ္ ဘုိ႕ အ ခ်က္ ငါး ခ်က္ ကုိ သိဖုိ႕ လုိ အပ္ တယ္။" သူ က ကုိ ခဲတန္ ကု္ိ လွမ္း ေျပာ လုိက္ တယ္။ <br /> " မင္း ကုိ ကမာၻ ၾကီး ထဲ ကုိ မ ပုိ႕ ခင္ ဒီ အခု ေျပာ မဲ့ အ ရာ ကုိ အ ျမဲ သတိ ရ ေန ျပီး ဘယ္ ေတာ့ မွ မ ေမ့ ပါ နဲ႕။ ဒါ ဆုိ ရင္ မင္း ဟာ အ ေတာ္ ဆုံး အေကာင္းဆုံး ခဲ တန္ ျဖစ္ လိမ့္မယ္။<br />တစ္ အ ခ်က္။ ။မင္း ဟာ အေ ကာင္း ဆုံး အ ရာ ေတြ ကုိ စြမ္း ေဆာင္ နဳိင္ ဖုိ႕ မင္း ခြင့္ျပဳ ထား တဲ့ တစုံ တေယာက္ ရဲ႕ လက္ ကုိ မင္း ျမဲျမဲ ဆုပ္ ကုိင္း နဳိင္ ရ မယ္။<br />နွစ္ အ ခ်က္။ ။အ ခ်ိန္း တုိင္း အ ခ်ိန္း တုိင္းမွာ မင္း ဟာ ပုိ ျပီး ေကာင္း မြန္ ခ်ြန္ ထက္ တဲ့ ကုိခဲတန္ ျဖစ္လာဘုိ႕လုိအပ္တာ ေၾကာင့္ နာက်င္မႈ ဗဟုသုတ အေတြ႕အၾကဳံ ေပါင္း မ်ဳိး စုံ ေတြ႕ ရ မယ္္။<br />သုံး အ ခ်က္။ ။မင္္း ဟာ အ မွား တစုံ တရာ မွား ေရး မိတဲ့ အခါ မွာ အဲ ဒီ အမွား ေတြ ကုိ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ နဳိင္ ရမယ္။ <br />ေလး အ ခ်က္။ ။အ ေရး ၾကီး ဆုံး အ ရာ က ေတာ့ မင္း ရဲ႕ ရင္ ထဲ က စိတ္ရင္း အ မွန္ စိတ္ ဓာတ္ ေတြ ဘဲျဖစ္ တယ္။<br />ငါး အ ခ်က္။ ။မင္း အ သုံး ျပဳတဲ့ စာ မ်က္ နွာ တုိင္း မွာ မွတ္ ရာ ေလး ေတြ မင္း ထား သင့္ တယ္။ ဘယ္ လုိ အ ေျခ ေ န မ်ဳိး မွာ ဘဲ ျဖစ္ ျဖစ္ မင္း ေနာက္ မ ဆုတ္ ဘဲ ေရွ႕ ဆက္ ေရး ခ် သင့္ တယ္။"<br />ကုိခဲတန္ ဟာ သေဘာ ေပါက္ သြြား ျပီးသူ႕ရင္ မွာ အဲဒီ အ ခ်က္ ေတြ ကုိ ေသ ေသ ခ်ာခ်ာ လုိက္ နာ ဖုိ႕ သံ ႏၷိ ဌာန္ ခ် ထား ျပီး ျဖစ္ ေၾကာင္း၊နဲ႕ အျမဲ သ တိ တ ရရွိ ေန မယ္ ဆုိ တဲ့ အ ေၾကာင္း ကုိ ဂတိ ေပး ခဲ့ ျပီး ခဲတန္ဗူး ထဲကုိ ဝင္ သြား ခဲ့တယ္။<br /><br />အ ခု ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႔ (ကုိခဲတန္) ေန ရာ က ဝင္ ျပီး ေန ရေအာင္။<br />တတ္ နဳိင္ သ ေလာက္ အေတာ္ ဆုံး လူ ျဖစ္ ေအာင္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ၾကဳိး စား တဲ့ အ ခါ မွာ ကုိ ခဲ တန္ ရဲ႕ ဥပမာ ေလး ကုိ အ ျမဲသ တိ ရ က်င့္ သုံး သင့္ တယ္။<br />တစ္။ ။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ တ ေတြ ဟာ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး အ စ ရွိ တဲ့ အလုပ္ၾကီး အ ကုိင္ ၾကီး ေတြ ကုိ လုတ္ ေဆာင္ တဲ့ အခါ မွာ ဗုဒၶ ဘုရား ရွင္ ေတာ္ ျမတ္ ရဲ႕ အ ဆုံး အ မ ေအာက္ မွာ ဆုံး မ ထား ရွိ ခဲ့ တဲ့ ျမင့္ ျမတ္ တဲ့ စိတ္ ထား ကေလး ေတြ နဲ႕ ေဆာင္ ရြက္ လွ်င္ဘယ္ အ ရာ ကုိ မ ဆုိ ျပီး ေျမာက္ ္ေအာင္ ျမင္ နဳိင္ မွာ ျဖစ္ တယ္။ <br />နွစ္။ ။ အ ခ်ိန္း တုိင္း အ ခ်ိန္း တုိင္းမွာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ထက္ ျမက္ ေန ဖုိ႕ အ တြက္ လုိ အပ္ တာ ေၾကာင့္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ ဘဝ မွာ နာက်င္မႈ ေဝဒနာ အ ခက္ အ ခဲ ေပါင္း မ်ဳိး စုံ ဗဟုသုတ အေတြ႕အၾကဳံ ေတြ ကုိ ေက်ာ္ ျဖတ္ ဖုိ႕ အ တြက္ စိတ္ ဓာတ္ ျမင့္ မား သန္ မာ ေန ဖုိ႕ လုိ အပ္ တယ္ ။<br />သုံး။ ။ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ဘာ အ မွား ဘဲ လုပ္ ခဲ့ လုပ္ ခဲ့ ကုိယ္ လုပ္ မိ တဲ့ အမွား ေတြ ကုိ ျပဳျပင္နဳိင္ တဲ့ အ စြမ္း ရွိ ရမယ္။<br />ေလး။ ။ အ ေရး ၾကီး ဆုံး အ ပုိင္း က ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ ရင္ ထဲ က စိတ္ ရင္း ေကာင္း ေစ တ နာ အ မွန္ ေတြ ထား တတ္ ဖုိ႕ ဘဲ ျဖစ္ တယ္။<br />ငါး။ ။ဘယ္ အ ရပ္ မ်က္ နွာ မွာ ဘဲ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘ ဝ တုိး တက္ မႈ႕ အ တြက္ ေလွ်ာက္ လွမ္း၊ ေလွ်ာက္ လွမ္း ေရာက္ ရာ အ ရပ္ မွာ မိတ္ ေဆြ ေကာင္း ထာ း ရ မယ္။ ဘယ္ လုိ အ ေျခ အ ေ န အ ထား မ်ဳိး မွာ ဘဲ ျဖစ္ ျဖစ္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ဆုံး ျဖတ္ ခ်က္ ခ် ျပီး ရင္ ေနာက္ မ ဆုတ္ ဘဲ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ အ လုတ္ ကုိ ျပီး ဆုံး ေအာင္ လုတ္ သင့္ တယ္။<br /><br />ဒီ (ကုိခဲတန္) ဥပမာ ဟာ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဦး တည္ ခ်က္ ကုိ ျပီး ေျမာက္ လံႈ႕ေဆာ္ ေစ တဲ့ အ ျပင္ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကုိ ထူး ျခား တဲ့ လူေတာ္ လူ ေကာင္း ေတြ ျဖစ္ ေစ ပါ တယ္။ <br /> ျခဳံငုံ ေျပာ ရရင္ ေတာ့ ဘဝ ၾကီး ဟာ အ ဓိပၸာယ္ ျပည့္ စုံ မႈ မရွိ ဘူး၊ ဘာ တစ္ ခု မွ ကုိယ့္ အစြမ္း အစ နဲ႔ ျဖစ္ ေအာင္ မ လုပ္ နဳိင္ ဘူး အစ ရွိ တဲ့ အ ေတြး ေတြ ကုိ စိတ္ ပ်က္ လက္ ပ်က္ နွင့္ ေတြး ေတာ ေစ တဲ့ အရာ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ဘယ္ ေသာ အ ခါ မွ ခြင့္ မ ျပဳ သင့္ ဘူး။<br /><br />(အညၾတ)ဘာသာျပန္<br />ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/parable_of_the_pencil.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6932435879424370076?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-88260547685317089542008-10-28T18:29:00.012-04:002008-10-29T08:01:17.399-04:00သိပ္မၾကာ ေသး ခင္ ကာ လ တုန္း ကေပါ့ ဖ ခင္ တေယာက္ ဟာ ငါး နွစ္ အရြယ္ သမီး ေလး တေယာက္ ကုိ အိမ္ မွာ ရွိ တဲ့ လက္ ေဆာင္ ပစၥည္း ထုပ္ တဲ့ ေရႊ ေရာင္ စကၠဴ ေလး ေတြ နဲ႕ ထုတ္ ျပီး ေမြး ေန႕လက္ေဆာင္ တ ခု ကုိ သူမ ေမြး ေန႕ မွာ ေပး ခဲ့ တယ္။ ေကာင္ မေလး ဟာ သူမ ရဲ႕ အ ေဖ ေပး တဲ့ လက္ ေဆာင္ ဗူး ကုိ ဖြင့္ ၾကည့္ လုိက္ တဲ့ အ ခါ မွာ ေတာ့ သူမ ကုိ ေဒါ သ အ မ်က္ ေျခာင္း ေျခာင္း ထြက္ ေစ ခဲ့ တယ္။ သူမ က ဖခင္ ျဖစ္ သူကုိ ေအာ္ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " အေဖ မ သိ ဘူး လား အေဖ သူမ်ား တ ကာ ကုိ လက္ ေဆာင္ ေပး မယ္ ဆုိ တ စုံ တ ခု ေတာ့ ဗူး ထဲ မွာ ရွိသင့္ တာ ေပါ့ အခု ေတာ့ ဘာ မွ လည္း မ ရွိဘူး" ။ ဖခင္ ျဖစ္ သူ ဟာ သမီး ျဖစ္ သူ ကုိ အား ငယ္စြာ နဲ႕ ၾကည့္ လုိက္ ျပီး " အုိ သမီး ရယ္...အဲဒီ ဗူး ထဲ မွာ ဗလာ မ ဟုတ္ ပါ ဘူး သမီး ရာ။ ေဖေဖ့ နဳတ္ ခမ္း နဲ႕ အ နွမ္း ေတြ အ မ်ား ၾကီး ထည့္ ထား ပါ တယ္ သမီး ရယ္။ အဲဒီ အ နွမ္း ေတြ အား လုံး က သမီး အ တြက္ ၾကီး ပါ ဘဲ သမီး။ " သမီး ျဖစ္ သူ ဟာ အ ရမ္း ကုိ စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ သြား ျပီး သူမရဲ႕ လက္ ကုိ သူ မ အ ေဖ ပ ခုန္း ေပၚ ကုိ တြဲခုိ ျပီး ဖခင္ ကုိ အ သာ တ ၾကည္ နွမ္း ရွဴိက္ လုိက္ တယ္။ ျပီး ေတာ့ ဖခင္ ရဲ႕ နား နား ကုိ ကပ္ လုိက္ ျပီး သမီး ေလး ကုိ ခြင့္လႊတ္ ဖုိ႕ ေတာင္္း ပန္စ ကားတုိး တုိး ေလး ကပ္ေျပာ လုိက္ တယ္။ ဒီ အ ျဖစ္ အ ပ်က္ က ေတာ့ သမီး ျဖစ္ သူ ဟာသူ မ တ သက္ စိတ္ မ ေကာင္း ျဖစ္ ေစ ခဲ့ တယ္။ သမီး ျဖစ္ သူ ဟာ သူ႕ ဖခင္ အ နွမ္း ေတြ ပါ တဲ့ ဗူး ေလး ကုိ သူ႕ ကု တင္ ေခါင္း ရင္း က ဗီ ဒုိ ေပၚ မွာ တ သက္ လုံး သိမ္း ထား ခဲ့ တယ္။ သူ မ ဟာ ျပ ႆနာ တခုခု ၾကဳံတုိင္း သူ႕ ဖ ခင္ ရဲ႕ အ နွမ္း ေတြ ပါ တဲ့ ဗူး ေလး ကု္ိ ထုတ္ ျပီး အား အင္ အ သစ္ ေတြ ရယူ ခဲ့ တယ္။<br /><br /><br />အ မွန္ တကယ္ ေတာ့ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ အ ေယာက္ ဆီ တုိင္း မွာ ဒီ လုိ အ ဖုိး မ ျပတ္ နဳိင္ တဲ့ အာရုံ ခံ စား မႈ႕ လက္ ေဆာင္ ဗူး မ်ဳိး ကုိ က်ြန္ ေတာ္ တုိ႕ ရဲ႕ မိဘ၊ ေဆြမ်ဳိး၊ ညီ အစ္ ကုိ ေမာင္ နွ မ၊ နဲ႕ သူ ငယ္ခ်င္း ဆီ တုိင္း က ရ ျပီး သား ဘဲ ျဖစ္ တယ္။ ဒီ လုိ ရုိးရွင္း ျပီး တန္ဘုိး မ ျဖတ္ နဳိင္ တဲ့ အရာ မ်ဳိး ကုိ လက္ ရွိ မကြာ ကုိယ္ နဲ႕ အ တူ အျမဲ ဆုတ္ ကုိင္ ထား ျပီး ျပႆနာ အ ခက္ အ ခဲ ေတြ နဲ႕ၾကဳံတုိင္း အား အ င္ အ သစ္ ေတြ ရယူၾက ပါ စုိ႕လား ။<br /><br />္<br /><br />(ဤဘာ သာ ျပန္ အား မမမြန္း ၏ အ ၾကံ ျပဳခ်က္ အရ ဇာတ္ ေကာင္ အ ေန အ ထား အား စာ ဖတ္ ရာ ၌ အ ဆင္ ေျပ ေစ ရန္ ေရႊ႕ ေျပာင္း ထား သည္။ ကုိ ေဝ မင္း ဆီ မွ လည္း အၾကံ ရယူရာ ဤ အ ခု စာ မူ မွာ စာ ဖတ္ သူ တုိ႕ အား ပုိ ၍ အ ဆင္ ေျပ ေၾကာင္း သိ ရ ၍ ဤ ဘာ သာ ျပန္ အား မွ်ေဝလုိက္ သည္။ မမ မြန္း နွင့္ ကုိ ေဝ မင္း အား ေက်း ဇူး အ ထူး တင္ ရွိ ပါ သည္။)<br /> (အညၾတ)ေခတၱ နယူး ေယာက္ <br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။ ဇာတ္ ေကာင္ အ ေန အ ထား ျပန္လည္ ျပဳျပင္ ထား သည္။ <br />http://www.indianchild.com/a_box_full_of_kisses.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8826054768531708954?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-9426318841512235132008-10-27T07:50:00.009-04:002008-10-28T13:27:23.991-04:00တခါတုန္းက သား အဖ နွစ္္ ေယာက္ ဟာ ေတာင္ေတြ နဲ႕ဝန္း ရံ ေန တဲ့ ေတာင္ ၾကား လမ္း တစ္ခု ကေန အတူ တကြ လွမ္း ေလွ်ာက္ ထြက္လာ ခဲ့ ၾကတယ္။ တေန ရာ အ ေရာက္ မွာ သား ျဖစ္ သူ က ကုန္း ဘု ေလး တ ခုကုိ နွင္း မိျပီး ေခ်ာ္ လဲ သြား တယ္။ သူဟာ နာ က်င္ လြန္း တာ ေၾကာင့္ ရုတ္ တ ရက္ ေအာ္ လုိက္ မိတယ္။ "အား...."<br />အဲဒီ အခါ မွာ သူဟာ ေတာင္ ၾကား တေန ရာ က ေန အ သံ တ သံ ကုိ ထပ္ ခါ ထပ္ ခါ ၾကား လုိက္ ရ တယ္။ "အား...." သူဟာ အံ့ၾသ စြာ နဲ႕ ထပ္ တ ဖန္ ေအာ္ လုိက္ ျပန္တယ္။" မင္း ဘယ္ သူ လဲ " သူ ဟာ ထပ္ ေျဖ သံ ကုိ ၾကား ရ ျပန္ တယ္။ " မင္း ဘယ္သူလဲ " အဲ ဒီ ေနာက္ သူ ဟာ ငယ္သံ ပါ ေအာင္ ေအာ္ လုိက္ ျပန္ တယ္။ " ငါ မင္း ကုိ ေလး စား ပါ တယ္ " ေနာက္ ထပ္ ေျဖ သံ ထပ္ၾကား ရျပန္တယ္။ " ငါ မင္း ကုိ ေလး စား ပါ တယ္ " သား ျဖစ္ သူ ဟာ ေဒါ သ ထြက္ သြား ျပီး ေနာက္ တခါ ငယ္သံ ပါ ေအာင္ ေအာ္ လုိက္ ျပန္ တယ္။ <br />" အ ရဴး " ေနာက္ ထပ္ ေျဖ သံ ထပ္ ၾကား ရျပန္ တယ္။ " အရဴး " သူ ဟာ အ ေဖ ျဖစ္ သူ ဖက္ ကုိ လွည့္ ျပီး ေမး လုိက္ တယ္။ " အေဖ ဘာ ေတြ ျဖစ္ ေန တာ လဲ ဗ်။ က်ြန္ေတာ့္ ကုိ လုိက္ ေျပာင္ ေန တယ္ တ ေယာက္ ေယာက္ ေတာ့ " အ ေဖ ျဖစ္ သူ က ျပဳံး လုိက္ ျပီး သူ႕ သား ကုိ ေျပာ လုိက္ တယ္။ " သား ေရ ဒီ မွာ ၾကည့္ ေသေသ ခ်ာခ်ာ နား ေထာင္ ေနာ္ သား " လူၾကီး ျဖစ္ သူ က ထပ္ တ ဖန္ ေအာ္ လုိက္ တယ္။ " မင္း အ ေတာ္ ဆုံး ဘဲ " ထပ္ ေျဖ သံ ကုိ ၾကား လုိက္ ျပန္ တယ္။ " မင္း အ ေတာ္ ဆုံး ဘဲ " လူ ငယ္ ေလး ဟာ အံ့ ၾသ သြား တယ္။ ျပီး ေတာ့ လဲ သူ ဟာ ဘာ ေၾကာင့္ ဒီ လုိ ျဖစ္ ရ တယ္ ဆုိ တာ ကုိ နား မ လည္ ခဲ့ ဘူး။ အဲဒီ ေနာက္ မွာ အ ေဖ ျဖစ္ သူ က ဒီလုိ ရွင္း ျပ လုိက္ တယ္။ " သား လူေတြ အား လုံး က ဒီ အ ရာ ကုိ ပဲ့ တင္ သံ လုိ႕ေခၚ ၾက တယ္။ သက္ ေရာက္ မႈ႕ တုိင္း မွာ တန္ျပန္ သက္ ေရာက္မႈ႕ ရွိတယ္ ဆုိတဲ့ သေဘာ ေပါ့။ အမွန္ တကယ္ ေတာ့ ဒီ အရာ က လူ ေတြ ရဲ႕ ဘဝကုိ ရည္ ညႊန္း တာ ပါ။ မင္း ဘာ ဘဲ ေျပာ ေျပာ မင္း ေျပာ သ လုိ အ တိ အ က် တန္ျပန္ တုန္႕ျပန္မႈ႕ ေတြ ေပး တယ္။ လူေတြ ရဲ႕ ဘဝဟာ လည္း ဘဲ အမွန္ တကယ္ ေတာ့ ေရာင္ ျပန္ ဟတ္ တဲ့ ၾကည့္ မွန္ တခ်ပ္ လုိ ပါဘဲ။ ကုိယ္ က ျပဳံး ျပ ရင္ မွန္ ထဲက ပုံရိပ္ က ျပန္ ျပီး ျပဳံး ျပ သလုိ၊ ကုိယ္ က မဲ့ ျပ ရင္ အဲဒီ ပုံရိပ္ က ျပန္ျပီး မဲ့ ျပ ေလ့ ရွိတယ္။ အဲဒီ ေတာ့ သား ေရ မင္း အ ရည္ အခ်င္း ျပည့္စုံတဲ့ လူ ေတာ္ တေယာက္ ျဖစ္ ခ်င္ တယ္ ဆုိ ရင္ မင္း မွာ အဲဒီ အ ရည္ အခ်င္း ေတြ နဲ႕ ျပည့္ စုံ ေန မွ ရ မယ္ သား။ ျပီး ေတာ့လည္း ဘဲ မင္း ကမာၻ ၾကီး ထဲ က တေယာက္ ေယာက္ ကုိ ခ်စ္ တယ္ ဆုိ ရင္၊ မင္း ရင္ ထဲ မွာ အဲဒီ အ ခ်စ္ ေတြ က ကိန္း ေအာင္း ေန မွ ရမယ္။ အဲလုိ ဆက္စပ္ ေတြး ေတာ ၾကည့္ျခင္း အား ျဖင့္ လူ႕ ဘဝ ရဲ႕ ပုံပန္း သဏၭာန္ ေတြဟာ မင္း လုတ္ ေဆာင္ ထား တာ အား လုံး ကုိ တ ခ်ိန္ ၾက ရင္ အ ကုန္ ျပန္ ရ မယ္ ဆုိ တဲ့ သ ေဘာ ဘဲ သား။ "<br /> <br />က်ြန္ေတာ္တုိ႔ ရဲ႕ ဘဝေတြ ဟာ မေတာ္ တဆ အ မႈ႕ မဲ့၊ အမွတ္ မဲ့ အခါ အား ေလ်ာ္ စြာ ျဖစ္ တတ္ တဲ့ အ ရာ မဟုတ္ ပါ ဘူး ဗ်ာ။ အမွန္ တကယ္ ေတာ့ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ လုပ္ ေဆာင္ မႈ႕ ရဲ႕ ေရာင္ ျပန္ထ င္ ဟပ္ မႈ႔ ဘဲ ျဖစ္တယ္။<br /><br />ေရာင္ ျပန္ ဟပ္ မႈ႕ကုိ ေမွ်ာ္ လင့္ လ်က္<br />(အညၾတ)ဘာသာျပန္<br />ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/mountain_story.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-942631884151223513?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-89301593472487362492008-10-25T18:19:00.009-04:002008-10-27T17:39:02.873-04:00တေန႕ေသာအခါ လူငယ္ေလး သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ ဟာ သဲကႏၱာရ တခုကုိ ျဖတ္ျပီး လွမ္း ေလွ်ာက္ ခရီး ထြက္လာၾက တယ္။ ခရီး တေနရာ အေရာက္ မွာ သူတုိ႕နွစ္ေယာက္ ဟာ စကားမ်ား ျပီး ရန္ထျဖစ္ ၾကေတာ့ တယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ ၾက တဲ့အခါမွာ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေနာက္တေယာက္ရဲ႕ ပါး ကုိ ထ ထုိး လုိက္ တယ္။ အထုိးခံ ရတဲ့ လူငယ္ေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး နာသြား ျပီး စကားဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူဟာ သဲျပင္ေပၚမွာ ဒီ လုိ ေရး ခ် လုိက္ တယ္။ " ယေန႔ ငါ့အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း င့ါကုိထုိး၏။ "<br />အဲလုိနဲ႔ သူတုိ႕နွစ္ေယာက္ဟာ သဲကႏၱာရ မွာ ရွိ တဲ့ စိမ္း လန္း စုိေျပျပီး ေျမၾသဇာ ေကာင္း တဲ့ ေန ရာ ကုိ ေရာက္တဲ့အထိလွမ္း ဆက္ ေလွ်ာက္ လာ က် ျပီး၊ အဲဒီမွာ ေျခ လက္ သန္႕ စင္ တ ေထာက္ နားဘုိ႕ ဆုံးျဖတ္ လုိက္ ၾကတယ္။ အဲဒီ မွာ အထုိး ခံရ တဲ့ လူငယ္ ေလး ဟာ အခန္႕ မ သင့္ ဘဲ ႏြံ နွစ္ျပီး ႏြံထဲ က ရုန္း မထြက္နဳိင္ဘဲ ေသလုေျမာပါး ျဖစ္ ေနခဲ့ တယ္။ ထုိး လုိက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေသမယ့္ ေဘး က ကယ္လုိက္ျပန္တယ္။ ေသေဘး ကလႊတ္လာျပီး ပုံမွန္ အေန အထား ကုိေရာက္လာတဲ့ အခါ မွာ၊ သူဟာ ေက်ာက္တုံး ၾကီး တစ္ခု ေပၚမွာ ေနာက္တ ဖန္ ေရး လုိက္ ျပန္တယ္။ " ယေန႕ ငါ့ အခင္ဆုံး သူ ငယ္ ခ်င္း ငါ့ အသက္ ကုိ ကယ္ခဲ့၏။ "<br />အဲဒီလက္ သီး နဲ႕ ထုိး လဲ ထုိး၊ ကယ္လဲကယ္ ခဲ့ တဲ့ သူငယ္ခ်င္း က ေမး လုိက္တယ္။" ငါ မင္း ကုိ နာက်င္ေအာင္ လုတ္တဲ့ အခါတုန္း က မင္း ဟာ သဲျပင္ေပၚမွာ ေရး ခဲ့တယ္။ အခု လဲ မင္း ေရး ေက်ာက္ တုန္း ေပၚမွာ ေရး ျပန္ျပီး။ ဒါ ေတြဟာ ဘာ ေၾကာင့္လဲ။"<br />သူ႕ သူငယ္ခ်င္း က သူ႕ကုိ ဒီလုိ ျပန္ ေျဖ ခဲ့တယ္။ " သူငယ္ခ်င္း ေရ... တစုံတေယာက္ က မင္း ကုိ နာက်င္ ေအာင္ ျပဳလုပ္တဲ့ အခါမွာ၊ မင္း ရဲ႕ တုန္႕ျပန္ မႈေတြက ခြင့္လႊတ္ျခင္း ေတြ ပါတဲ့ ေလ ရဲ႕ပယ္ဖ်က္ျခင္း ကုိခံရမယ့္ သဲျပင္ ေပၚမွာ ေရး ထား တဲ့ စာ သား ေတြ လုိ မင္း လဲ ဘဲ သူတုိ႕ မေကာင္း တာ ေတြ ကုိ ေလ ေတြ လုိ အ လြယ္ တ ကူ ျပယ္ ဖ်က္ သင့္တယ္။ ဒါေပ မယ့္ တစုံတေယာက္ က မင္း ကုိ ေကာင္း တာ ေတြ လုပ္ ေပး တဲ့ အခါမွာ ေတာ့ ေလ ေတြ အ လြယ္ တကူ မ ဖ်က္နဳိင္တဲ့ ေက်ာက္တုံး ေပၚမွာ မင္း မွတ္တမ္း တင္ ေရး သား ထား သင့္တယ္။" <br /> <br />(အဲဒီလုိ ဘဲ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲ႕ နာက်င္မႈ႕ေတြ နဲ႕ နာ က်ည္း မႈ႕ေတြ ကုိ သဲ ေပၚမွာ ေရး ထား တဲ့ စာ ေတြ လုိ ဘဲ ေရး တတ္ေအာင္ ၾကဳိး စား သင့္သလုိ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ အတြက္ေကာင္း က်ဳိး ျဖစ္ ေစမယ့္ အ ရာေတြကုိ ေတာ့ ေက်ာက္တုံး ေတြေပၚမွာ မွတ္တမ္း တင္ ၾကရေအာင္ လား ဗ်ာ။ )<br /><br />ဒီအေၾကာင္း ေလး ကုိ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ား သိၾက ဖတ္ဖူးၾက မယ္လုိ႔ထင္ ပါ တယ္။ အနွစ္သာရ အရမ္း ရွိတဲ့အေၾကာင္း ပါ။ ဒါေၾကာင့္ဘာသာျပန္ျပီး ေဝမွ် ျခင္း သက္သက္ တာျဖစ္ ပါတယ္။<br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.indianchild.com/sand_and_stone.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8930159347248736249?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-24961716809617025472008-10-25T08:00:00.001-04:002008-10-27T17:40:02.255-04:00တခါတုန္းက အလြန္ခ်မ္းသာတဲ့ ကုန္သည္ သူေဌးၾကီး တေယာက္ ဆီမွာ မိန္းမ ေလးေယာက္ ရွိခဲ့တယ္။ သူဟာ သူ႕ မိန္းမ ေတြ ထဲ က စတုတၳ ၾကင္ရာေတာ္ ကုိ အခ်စ္ဆုံး ျဖစ္ျပီး သူမကုိ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆုံး အဝတ္အစားေတြ နဲ႕လက္ဝတ္ ရတနာ ေတြကုိ ဆင္ျမန္းေပးတဲ့ အျပင္၊ သူမကုိ သူက နဳ ညံ့ သိမ္ေမႊ႕ စြာ ဆက္ဆံေလ့ ရွိတယ္။ သူဟာ သူမ ကုိ အရမ္းကုိ ဂရုတစုိက္ ရွိျပီး အျမဲ လုိ လုိ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ရွိ ေနတတ္တယ္။ သူေဌးၾကီး ဟာ တတိယ မိန္းမ ကုိလဲဘဲ အရမ္း ကုိ ခ်စ္္ခင္ ျမတ္နဳိး ပါတယ္။ သူဟာ သူမကုိ သူ႕ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း အေဖာ္ ေတြ ၾကားထဲ ေခၚသြား ေလ့ရွိျပီး သူမ နဲ႕ အခုလုိ သြား လာ ေနရတာ ကုိ အျမဲ ဂုဏ္ယူ ေလ့ရွိတယ္။ ျပီး ေတာ့ လဲ သူမ ဟာသူ႕ကုိ ျပစ္ ျပီး တျခား လူ ေနာက္ လုိက္ သြားမွာ ကုိ အျမဲ စုိးရိမ္ ေန တတ္ ပါတယ္။ ဒုတိယ မိန္းမ ကုိ လဲ ကုန္သည္ ၾကီးဟာ ခ်စ္ပါတယ္။ သူမ ဟာ သူရဲ႕ မိန္းမ ေတြထဲမွာ ေတာ့ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ဥာဏ္ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ တယ္။ သူမဟာ သူ အေပၚ မွာ စိတ္ရွည္ ေလ့ရွိ ပါ တယ္။ ဒီ အတြက္ ေၾကာင့္ သူမ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ေကာင္း တ ေယာက္ ဆုိရင္ လဲ မွား မယ္ မထင္ ပါ ဘူး။ ဘယ္ အခ်ိန္ ဘယ္ အ ခါ ျဖစ္ျဖစ္ သူေဌးၾကီး ဟာ ျပ ႆ နာ အခက္ အခဲ ေတြၾကဳံ တုိင္း သူမ နဲ႕ တုိင္ ပင္ေလ့ ရွိတယ္။ သူမ ကလဲ သူ႕ရဲ႕ ျပႆနာ တုိင္း ကုိ အျမဲလုိလုိ ကူညီ ေျဖရွင္း နဳိင္ခဲ့ပါတယ္။ သူေဌးၾကီး ရဲ႕ ပထမ ဆုံး မိန္းမ ဟာ အိမ္ေထာင္စု ကိစၥ မွန္သမွ် နဲ႕သူရဲ႕ ခ်မ္းသာမႈ မွန္သမွ်ကုိ ထိန္း သိမ္း ရတဲ့ အျပင္၊ သူမ ဟာ သူ႕ရဲ႕ သစၥာ ရွိတဲ႕ အေပါင္း အေဖာ္ တ ေယာက္ ဘဲ ျဖစ္တယ္။ သူမ က သူေဌး ၾကီး ကုိ ဘယ္ေလာက္ ဘဲ ေလးေလး နက္ နက္ခ်စ္ခ်စ္ သူေဌးၾကီး က ဒီ အခု အ ခါ မွာေတာ့ သူမကုိ မခ်စ္ေတာ့ပါဘူး။ သူေဌးၾကီး ဟာ သူမကုိ အျမဲလုိလုိ လ်စ္လွ်ဴ ရွဴေန တတ္တယ္။<br />တေန႔မွာေတာ့ အဲဒီ ခ်မ္း သာတဲ့ သူေဌးၾကီး ဟာ အျပင္း အထန္ ဖ်ားျပီး ေသလု ေမ်ာပါး ျဖစ္ ေနခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာ ခင္မွာ သူဟာ ေသ ရေတာ့ မယ္ ဆုိတာ ကုိ သူ႕ ဟာ သူ သိ ေန ခဲ့တယ္။ "အင္း... ငါ့မွာ မိန္းမ ေလး ေယာက္ ေတာင္ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ ေသ ရင္ ငါ့ တေယာက္တည္း ျဖစ္ ေန ေတာ့ မယ္။ ဘယ္ ေလာက္မ်ား ပ်င္း စရာ ေကာင္း တဲ့ ဘဝ ျဖစ္ ေန မ လဲ ေနာ္။" လုိ႕ သူေဌးၾကီး ဟာ အဲဒီလုိ တေယာက္တည္း စဥ္းစား ေန မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လဲ သူဟာ သူ႕ ရဲ႕စတုတၳ မိန္းမ ကုိ ေမး လုိက္တယ္။ " မင္း ကုိ ငါ အခ်စ္ဆုံး ျဖစ္ တယ္။ မင္း ဟာ ငါရဲ႕ သံ ေယာ ဇဥ္ အရွိဆုံး ဆုိ ရင္လဲ မ မွား ပါ ဘူး။ မင္း ကုိ အ ေကာင္း ဆုံး ဆုိ တာ ေတြ ကုိ ဘဲ ငါ အ ကုန္ ေပး ခဲ့တယ္။ အခု ငါ ေသ ရေတာ့ မယ္။ မင္း ငါနဲ႕ အတူတူ ေသမင္း ဆီ ကုိ အ ေဖာ္ အ ျဖစ္ လုိက္ ေပး ပါလား ဟင္။ " " လုံး ဝ မ ျဖစ္ နဳိင္ ဘူး " လုိ႕ ေျပာ ျပီး သူမဟာ သူ႕ကုိ ေနာက္ထပ္ စကား တခြန္း မွ် မေျပာဘဲ ေက်ာ ခုိင္း ထြက္ ခြာ သြားခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ အေျဖ ဟာ သူေဌး ၾကီး ရဲ႕ ရင္ ဘတ္ ကုိ အသြား ထက္တဲ႕ ဓား တေခ်ာင္း က လွမ္း ထုိး လုိက္ သလုိ တ ဆစ္ ဆစ္ နာက်င္ ေန ေအာင္ ခံစား လုိက္ ရတယ္။ ဝမ္းနည္း ေန တဲ့ သူေဌးၾကီး ဟာ ေနာက္ ထပ္ တခါ တတိယ မိန္း မ ကုိ ေမး လုိက္ ျပန္တယ္။" ငါ့ ဘဝ တ ေလွ်ာက္ လုံး ငါ မင္း ကုိ အ ရမ္း ခ်စ္ခဲ့ တယ္။အခု ငါ ေသ ရေတာ့မယ္။ မင္း ငါနဲ႕ အ တူ တူ ေသ မင္း ဆီကုိ အေဖာ္ လုိက္ ခဲ့ ေပး ပါ လား ဟာ။" " မလုိက္ နဳိင္ ပါဘူး။ လူ႕ဘဝ ၾကီး က အ ရမ္း ေပ်ာ္ဖုိ႕ ေကာင္း တယ္။ ရွင္ ေသ သြား ရင္ က်ြန္ မ ေနာက္ တေယာက္ ကုိ လက္ထပ္ လုိက္မယ္။" လုိ႕ သူမက ဒီလုိ ျပန္ေျပာျပီး ထြက္ ခြာ သြား ခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိ အျပဳ အမူ ေတြ ေၾကာင့္ သူေဌးၾကီး ဟာ ပုိျပီး စိတ္ မေကာင္းျဖစ္သြား ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ မွာ ေတာ့ သူက ဒုတိယ မိန္း မ ကုိေမး ျပန္တယ္။ " ငါ အကူ အညီ လုိ တုိင္း မင္း က ငါ့ ကုိ ကူညီ မႈ႕ေတြ ေပး ခဲ့တယ္။ အခု ငါမင္း အကူ အ ညီ ကုိ လုိျပန္ ျပီ။ ငါ နဲ႕ အတူ ေသ မင္း ဆီ ကုိ အေဖာ္ အျဖစ္ လုိက္ ေပး ပါ လား။" " က်ြန္မစိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါ ကုိ ေတာ့ မကူညီ နဳိင္ ပါဘူး ရွင္။ ဒါ ေပ မယ့္ ရွင္ ေသသြား ရင္ ရွင့္ ကုိ အုတ္ဂဴ နား ထိ ေတာ့ အ ေရာက္လုိက္ပုိ႕ ေပး ပါ့မယ္။ " လုိ႕သူမ ျပန္ေျပာ လုိက္တယ္။ သူ႕မိန္းမ ေတြရဲ႕ အေျဖေတြဟာ သူေဌးၾကီး ရဲ႕ ဦးေခါင္း နဲ႕ ရင္ဘတ္ ကုိ မုိးၾကဳိးသြား ေတြနဲ႕ျပစ္ ခ်လုိက္သလုိ ခံစား သြား ရတယ္။ အခု အခါမွာ ေတာ့ သူေဌးၾကီး ဟာ ကူညီသူကင္း မဲ့ ခဲ့ ျပီ မ ဟုတ္ပါ လား။ အဲဒီ လုိ အခ်ိန္ မွာ အသံ တ ခု ထြက္လာပါတယ္။ " က်ြန္မ ရွင္ နဲ႕ အတူတူ ေသ မင္း ဆီကုိ အေဖာ္ အျဖစ္ လုိက္ခဲ့ ပါ ရေစ။" သူေဌးၾကီးဟာ အသံ လာ ရာ ဘက္ ကုိ္ လွည့္ ၾကည့္ လုိက္ တဲ့ အ ခါ မွာ သူ႕ ျပစ္ ပယ္ ထား တဲ့ သူ႕ ရဲ႕ ပထမဆုံး ဇ နီး ျဖစ္ ေန တာ ကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ သူမဟာ အရင္ က လုိ မဟုတ္ေတာ့ ပါ ဘူး။ အ ရမ္း ကုိ ပိန္လွီ လြန္း လွ ပါတယ္။ သူမ ဟာ သူ႕ဒုကၡ ေတြကုိ အနွစ္နာခံ ရွင္း ေပး ရတာ မ်ား လုိ႕ ဒီ လုိျဖစ္ သြား ပုံပါ။ သူေဌးၾကီး ဟာ သူမ ကုိ စိတ္ မ ေကာင္း စြာ ၾကည့္ ျပီး သူ႕ ကုိယ္ သူ စိတ္ နာ သြား ပါ တယ္။ ျပီးေတာ့" ငါဟာ မင္း ကုိ အစ တုန္း က ရင္း ဂရုတစုိက္ ပုိျပီး ဆက္ဆံ သင့္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ငါမွား ျပီ။ ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ ေပး ပါ ကြာ" လုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူေဌးၾကီး ရဲ႕ ရင္ ထဲမွာ လဲ ေနာင္တ ေတြ အ ျပည့္နဲ႕ သူမကုိ သူရဲ႕ ခ်ိနဲ႕ ေန ေသာလက္ နဲ႕ ၾကင္ နာစြာ သုိင္း ဖက္ ထား လုိက္ တယ္။ မျပဳံး တာ ၾကာ ျပီး ျဖစ္ တဲ့သူမ ဟာ ေႏြး ေထြး စြာ ျပဳံး လွ်က္ သူ႕ ရဲ႕ ရင္ ခြင္ ထဲ မွာ သူမ ရဲ႕ ေခါင္း ကုိ မွီ လွ်က္ ေပါ့။သူတုိ႕ အခန္း ေလး ထဲမွာ လဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္၊ ျပဳတင္းေပါက္ ကေန လွမ္း ျမင္ ေန ရတဲ့ လမင္း ေလး လဲ သူတုိ႕နွစ္ဦးကုိ ျပဳံး ျပီး ၾကည့္ ေန သ ေယာင္ေယာင္။ အခန္း ထဲမွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ေတြ နဲ႕ျပည့္နက္လွ်က္ေပါ့။<br />(ဟုိး ဟုိး ခဏေလး စာ ဖတ္ သူ တုိ႕၊ ဇာတ္လမ္း က မ ျပီး ေသး ဘူးဗ်။ စာထဲကုိ အညၾတ ေရာက္လာ လုိ႕ ဟာ ဒီ ေကာင္ ေလး ေတာ္ေတာ္ ရွဴပ္တယ္လုိ႔ မေျပာ ၾက နဲ႕ ေနာ္။ ဇာတ္လမ္း က အခုမွ စတာဗ်။ဒီ ထဲက မိန္းမ ေလး ေယာက္ဆု္ိတာ ရည္ ညြန္း ျပီးမွ ေရး ထားတာ ပါ။)<br />အမွန္ တယ္ေတာ့ လူ တုိင္း လူ တုိင္း ရဲ႕ ဘဝ မွာ မိန္းမ ေလးေယာက္ ရွိပါတယ္။<br />စတုတၳ မိန္းမ ဆုိတာ ကေတာ့ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲ႕ ခႏၶာ ကုိယ္ ပါ။ ဒီ ခႏၶာကုိယ္ ၾကီး ကုိ အခ်ိန္ ေပး ျပီး ေတာ့ လွပ ေအာင္ ဘယ္ ေလာက္ဘဲ အားထုတ္ အား ထုတ္ တေန႕က်ရင္ (က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ေသတဲ့ အခါက် ရင္)<br />ဒီ ခႏၶာကုိယ္ ၾကီး က က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ကုိ စြန္႕ခြာ သြား မွာ ဆုိ တာ ပါ ဘဲ။<br />တတိယ မိန္း မ လား ? က်ြန္ေတာ့္တုိ႕ ရဲ႕ ပုိင္ဆုိင္မွဳ႕ေတြပါ။ခ်မ္း သာ ၾကြယ္ဝမႈေတြပါ။ ဥပမာ။ ။ေနအိမ္၊ တုိက္တာ၊ ျခံ၊ ေျမ ၊ ကား...အစရွိသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေတြကက်ြန္ေတာ္ တုိ႕ ေသ တဲ့အခါ က်ရင္ တပါး သူ လက္ထဲ<br />ေရာက္သြားက်တာ မဟုတ္လားဗ်ာ။<br />ဒုတိယ မိန္းမ ဆုိတာ ကေတာ့ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲ႕ မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိး ေတြနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ဘဲျဖစ္ပါတယ္။<br /> သူတုိ႕တေတြကေတာ့ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ သက္ရွိ ထင္ရွား ရွိေနစဥ္က ဘယ္ေလာက္ ထိဘဲ နီးနီး ကပ္ကပ္ ခင္ခဲ့ ေနခဲ့၊ အေဝး ဆုံးမွာ က်ြန္ေတာ္ တုိ႕ နဲ႕ ေန တဲ့ တေန႕ကေတာ့၊ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ ရဲ႕ အုပ္ဂဴ အထက္မွာ သာျဖစ္ တယ္။<br />ပထမ မိန္းမ ဆုိတာကေတာ့ က်ြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ဝိဥာဏ္ သာျဖစ္တယ္။ က်ြန္ေတာ္ တုိ႕ ဟာ ခ်မ္း သာၾကြယ္ဝမႈ႕<br />ေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ ျပီး၊ ဝိဥာဏ္ ကုိ ဘယ္ေလာက္ဘဲ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ထားထား၊ သူဟာ က်ြန္ ေတာ္တုိ႕ နဲ႕ တစ္ဖဝါး မွ မကြာ ထပ္ ၾကပ္ လုိက္ပါ ရ စျမဲ ပါဘဲ။ တခ်ိန္က်ရင္ (ေသဆုံးတဲ့ အခါ က် ရင္) က်ြန္ေတာ္ တုိ႕ နဲ႕ အတူတူ ဝိဥာဏ္ က ေသ မင္း ဆီ ကုိ အ လည္ လုိက္ ရ စျမဲပါဘဲ။ ဒါေတြ အား လုံး က ဓမၼာတာ ၾကီး ပါဘဲ ဗ်ာ။<br />့................................................................ျပီးပါျပီး......................................................................<br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br />http://www.indianchild.com/4_wives.htm<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2496171680961702547?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-64717032823747963402008-10-22T18:03:00.010-04:002008-10-27T17:41:01.433-04:00တခါတုန္းက လူငယ္ေလး တဦးမွာ အရမ္းကုိ ေဒါသၾကီးတဲ့ အက်င့္ဆုိးေလး တခု ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီ လူငယ္ေလး ရဲ႕အေဖ ဟာ တေန႕မွာ အၾကံတခု ရလာတာနဲ႕ ထုိ လူငယ္ေလး ကုိ သံထုပ္ တထုပ္ ကုိ ေပးခဲ့တယ္။ အေဖ ျဖစ္သူက သား ေရ မင္း ေဒါသ ထြက္တဲ့ အခါတုိင္း မင္း ဒီသံထုပ္ကုိ သယ္ျပီး အိမ္ ေနာက္ေဖးက သစ္သား ျခံစည္းရုိး မွာ ရုိက္ထည့္ပါ။ ဒီလုိ ရုိက္ထည့္ရင္ မင္း ေဒါသ ေတြကုိ မင္း ထိန္းခ်ဳပ္ နဳိင္ လိမ့္မယ္လုိ႕ ေျပာခဲ႔တယ္။ သား ျဖစ္သူ က အေဖ့ စကား ကုိ နားေထာင္ျပီး သူ ေဒါသ ထြက္တုိင္း အိမ္ ေနာက္ ေဖး ကုိ သြားျပီး သံေခ်ာင္း ေတြကုိ ပထမဆုံး ေန႔မွာ ဘဲ ၃၇ ေခ်ာင္း မွ် ရုိက္ ထည့္ ခဲ့တယ္။ ရက္ အနည္းငယ္ ၾကာေသာအခါ သံေခ်ာင္း ေတြက တျဖည္းျဖည္း ျခင္း ျခံစည္းရုိး ေပၚမွာ မ်ား သထက္မ်ား လာခဲ့ေသာ္လည္း သူ႕ ေဒါသ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ႕ ေတြက ေလ်ာ့ပါး မလာ ခဲ့ပါဘူး။ လူငယ္ ေလး အဖုိ႕ ကေတာ့ သံေခ်ာင္း ေတြကုိ သစ္သား ျခံစည္းရုိး ေပၚမွာ ရုိက္ရ တာ ဟာ သူ႕ ေဒါသ ထြက္တာ ကုိ ပုိျပီး လြယ္ကူ ေစခဲ့ တယ္လုိ႕ ျမင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး သစ္သား ေပၚကုိ သံ အ ေခ်ာင္း (၅၀၀)ဝင္သြား တဲ့ အထိ သူ႕ ေဒါသ ေတြကုိ မထိန္းခ်ဳပ္ နဳိင္တဲ့ အျပင္ ေဒါသ ထြက္တာ ေတြက ရပ္မသြား ခဲ့ပါဘူး။ လူငယ္ေလး က သူ႕အေဖ ကုိ သံေခ်ာင္း ေတြ ကုန္သြားေၾကာင္း ေျပာျပတဲ့ အခါ အေဖ ျဖစ္သူက သားကုိ ဒီလုိ ျပန္ေျပာ ခဲ့ပါတယ္။ သား ေရ ဒီတခါ သံေခ်ာင္း ေတြ မရွိေတာ့လုိ႕ မရုိက္နဲ႕ေတာ့။ သား ရုိက္ထားတဲ့ သံေခ်ာင္း ေတြကုိ သား ေဒါသ ထြက္ တုိင္း တေခ်ာင္းျခင္း ဆီျပန္နဳတ္ ပါ သား၊ အဲလုိ ျပန္နဳတ္ရင္ မင္း ေဒါသ ေတြ ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ နဳိင္လိမ့္မယ္ လုိ႕ အၾကံ ျပဳခဲ ့ျပန္တယ္။ အခ်ိန္ ေတြတာ ကုန္ လာခဲ့တယ္။ လူငယ္ေလး သံ ျပန္နဳတ္တာ ကုန္သြားျပီး ျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕ အေဖ ကုိ ေျပာျပမဲ့ ရက္ ေရာက္လာ ခဲ့ေသာ္ လည္း သူ႕ေဒါသထြက္တာေတြကုိမထိန္းခ်ဳပ္နဳိင္ခဲ့ပါဘူး။ အေဖျဖစ္သူေရာက္ရွိလာတဲ့အခါမွာ အေဖ ျဖစ္သူက သား လက္ ကုိ ဆြဲျပီး သစ္သား ျခံစည္းရုိး ရွိရာ ကုိ ဦးေဆာင္ ေခၚလာ ခဲ့တယ္။ ျပီး ေနာက္ အေဖ ျဖစ္သူက သား ကုိ ဆုံးမ စကား ဒီလုိ ေျပာျပ လုိက္ပါတယ္။ သား မင္း အရမ္း ေတာ္တယ္ ငါ့သား။ မင္း ၾကည့္ၾကည့္စမ္း ဒီ ျခံစည္းရုိး ေပၚက သံေပၚက္ေတြ ဒီဟာေတြ အားလုံး ဟာ မင္းရဲ႕ ေဒါသ ရိပ္ ေတြ ပါဘဲ သား။ ဒီ ျခံစည္းရုိး ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အရင္ ကလုိ အေကာင္း အတုိင္း ျပန္ ျဖစ္ မလာ ေတာ့ပါဘူး သား။ မင္း ေဒါသနဲ႕ ေျပာတာ ေတြ အားလုံးဟာ မင္း ေျပာလုိက္ တဲ့ အေျပာခံရ သူရဲ႕ ရင္မွာ ဒီ သံေပၚက္ေတြ လုိမ်ဳိး အမာရြက္ ေတြ က်န္ထင္ ေနေစ ခဲ့တယ္သား။ မင္း ဓါး တေခ်ာင္း ယူျပီးေတာ့ သူတုိ႕ ရင္ဘတ္ ေပၚမွာ အေပၚက္ေလး ေတြ သြား ထြင္းသလုိ မ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္ ။ မင္းေဒါသနဲ႕ ေျပာလုိက္တဲ့ သူကုိ ဘယ္လုိဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္နွစ္ခါ ပဲ သြား ေတာင္းပန္ ေတာင္းပန္ သူ တုိ႕ကုိ စိတ္ ကုိ ထိခုိက္ နာက်င္ ေစတဲ့ အရာကေတာ့ သူတုိ႕ ရင္ထဲမွာ က်န္ ေနေစခဲ့တယ္ သား။ တခါတခါမွာ မင္း ေဒါသနဲ႕ စိတ္လုိက္ မာန္ပါ သူတပါး ဂုဏ္သိကၡာ နဲ႕ စိတ္နွလုံး ထိခုိက္ နာက်င္ ေအာင္ ေျပာတာ ဟာ သူတပါး ကုိ ကုိယ္ထိ လက္ေရာက္ ေစာ္ကား တာနဲ႕အတူတူ ဘဲ သား။<br />...........................................................၀၀၀.......................................................................<br /><br />ေဒါသၾကီး တဲ့ သူတုိင္း က်ြန္ေတာ့္ လုိ ဒီသံေဝဂ ေလး ရေစခ်င္လုိ႕ ဒီ ဘာသာျပန္ ေရး ျဖစ္သြားျခင္းပါ။<br />ေစတနာျဖင့္<br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br /><br />ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br />http://www.maneesh.co.in/ss34.html<br />မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-6471703282374796340?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-6901478427861842372008-10-21T18:58:00.015-04:002008-10-27T17:41:55.638-04:00သား။ ။ေဖေဖ သား ေမးခြန္း တခု ေလာက္ ေမးလုိ႕ ရမလား<br />အေဖ။ ။ရတယ္ ေမးေလ ဘာ ေမးခ်င္လုိ႕လဲ<br />သား။ ။ေဖေဖ တစ္နာရီ ကုိေဖေဖ ဘယ္ေလာက္ရလဲ ေဖေဖ့ အလုပ္မွာ<br />အေဖ။ ။ဒါမင္းနဲ႕မဆုိင္ပါဘူး မင္းဘာေၾကာင့္ ဒီေမးခြန္း မ်ဳိးေမး ရတာလဲ<br />သား။ ။က်ြန္ေတာ္ ဒီလုိဘဲ သိခ်င္လုိ႕ပါ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေဖေဖ ေျပာျပပါလားဗ်ာ...ေနာ္ ေဖၾကီး<br />အေဖ။ ။အင္း ငါတစ္နာရီ ကု္ိ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေလာက္ ရတယ္<br />အုိ....ဆုိတဲ့ အသံနဲ႕ အတူ သားျဖစ္သူ က သူ႕အေဖ ကုိ ဒီလုိ ျပန္ေျပာ လုိက္ပါတယ္။<br />သား။ ။ေဖေဖ သား ကုိ ၆၀ ေလာက္ ခ်ီးေပး ပါလားဗ်ာ။<br />ဒီလုိ ေမးခြန္းမ်ဳိး ကုိလဲ ၾကားေရာ အေဖျဖစ္သူ က ေဒါသ မထိန္းခ်ဳပ္ နဳိင္ေတာ့သလုိ သူ၏ ပါးစပ္မွ လဲ ေဒါသ သံျဖင့္ ဤသုိ႕ ေျပာခ်လုိက္ သည္။<br />အေဖ။ ။မင္း ဘာတခုမွ အလုိက္ကန္း ဆုိးမသိဘူး။ ငါ အခု ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေနတာ အားလုံးက မင္း တုိ႕ အတြက္ၾကီးဘဲ။ အဲဒါကုိ ေရာ မင္းသိလား။ ကုိယ့္ဘုိ႕ ကုိဘဲ ၾကည့္ျပီး တကုိယ္ေကာင္း ဆန္တဲ့ေကာင္။ မင္း အသက္အရြယ္လဲ နည္းနည္း ၾကည့္အုံး။ ဒီအခ်ိန္ထိ ဘာမဟုတ္တဲ့ အရုပ္ေတြ ဝယ္ျပီး ကစား အုံး မလုိ႕လား။ သြား မင္းငါ့ေရွ႕ကအခု ခ်က္ျခင္း ထြက္သြားစမ္း။<br />သား ျဖစ္သူဟာ အေဖ ေဒါသကုိ အားငယ္ေသာ မ်က္လုံးမ်ားနဲ႕ ၾကည့္လုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ အေဖ အေရွ႕က ေနအသာ တၾကည္ထြက္ခဲ့ျပီး အိပ္ခန္း တံခါးကုိ ညွင္သာစြာ ပိတ္၍ အခန္းထဲမွာ စိတ္မေကာင္းစြာ နဲ႕ လဲေနခဲ့တယ္။ အေဖျဖစ္သူ ဟာ ဧည့္ခန္းထဲ ရွိ ကုလားထုိင္မွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ၾကီး ထုိင္၍ သူ၏ သား အေၾကာင္း ေဒါသၾကီးစြာနဲ႕ေတြးရင္း က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ဒီေကာင္ ငါ အလုိလုိက္လုိ႕ ေတာ္ေတာ ္ဆုိးေနျပီ။ ငါ ဘယ္လုိ ဆုံးမ ရင္ေကာင္းမလဲ၊ အစ ရွိသျဖင့္ အေဖ ျဖစ္သူက ေတြးရင္း ေနမိတယ္။ တစ္နာရီ ေက်ာ္ၾကာတဲ့ အခါမွာ အေဖ ျဖစ္သူက ေဒါသေျပသြားျပီး သူ႕ သား အေၾကာင္းကုိ စဥ္းစား ေနမိတယ္။ အင္းေလ သူ ဒီေငြ ၆၀ ကုိ တခုခု ဝယ္ဖုိ႕ ငါ့ဆီ က ေတာင္းတာ ျဖစ္မယ္။ သူလဲ င့ါကုိ ပုိက္ဆန္ ခဏခဏ ေတာင္းဖူး တာလဲ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ငါ ဒီေကာင္ကုိ ေသခ်ာ ေျပာလုိက္ ပါ အုံးမယ္။အေဖ ျဖစ္သူဟာ သားျဖစ္သူရဲ႕ အခန္းေရွ႕ သြားျပီး တံခါး ေခါက္လုိက္တယ္။ သား မင္းအိပ္ေနျပီလား လုိ႕အေဖ ျဖစ္သူ က လွမ္းေျပာ လုိက္တယ္။ မအိပ္ေသးဘူး ေဖေဖ သား နဳိးေနပါတယ္ လုိ႕ သား ျဖစ္သူက ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ငါ အခုဘဲ စဥ္းစားေနတာ ခဏ ေနတုန္းက ေျပာတာ လြန္သြားလား မသိဘူး လုိ႕ အေဖျဖစ္သူ က ေျပာရင္း အခန္းထဲကုိ လွမ္းဝင္လုိက္တယ္။ ငါလဲ တေနကုန္ အရမ္း ပင္ပန္းလာလုိ႕ မင္းကုိ ေျပာတာနဲနဲဲ ပုိဆုိးသြားတယ္။ ေရာ႕ကြာ ဒီမွာ မင္း ေတာင္းတဲ့ ၆၀ ယူလုိက္ေတာ့။ သားငယ္ေလး ဟာ ဝမ္းသာ အားရေသာ အျပဳံးေလးနဲ႕ အတူ အေဖရာ အရမ္း ေက်းဇူး တင္တယ္ဗ်ာလုိ႕ ေျပာျပီး ေခါင္းအုံး ေအာက္ ကုိ သူ႕လက္ကေလး ေရာက္သြားတယ္။ မွတ္စု စာအုပ္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးနဲ႕ အတူ သူ႕ လက္ကုိ ေခါင္းအုံး ေအာက္က ျပန္ထုတ္ လုိက္တယ္။ အေဖ ျဖစ္သူက ျပန္လည္ စိတ္တုိ သြားတယ္။ ဒီေကာင္ မွတ္စု စာအုပ္ ၾကားထဲမွာ ေတာင္ ပုိက္ဆန္ အမ်ားၾကီး ရွိ ေနတာ ငါ့ ဆီက ထပ္ျပီး ေတာင္းေနေသးတယ္လုိ႕ အေဖ ျဖစ္သူက စိတ္ ထဲကေန ေရရြတ္ေျပာေနမိတယ္။ သား ျဖစ္သူ က အေဖ ေပးတဲ့ ပုိက္ဆန္ ကုိ ေဘးမွာ ခ်ျပီး သူ႕ မွတ္စု ၾကားက ပုိက္ဆန္ ကုိ ေရေနလုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ အေဖ ျဖစ္သူကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္။ မင္း ဘာေၾကာင့္ ထပ္ျပီး ပုိက္ဆန္ ေတာင္းတာလဲ မင္းမွာ လဲ ပုိက္ဆန္ အမ်ားၾကီး ရွိ ေနေသးတာဘဲ လုိ႕ အေဖ ျဖစ္သူက စိတ္ပ်က္ေသာ အမူအရာနဲ႕ လွမ္းေျပာ လုိက္တယ္။ သား ျဖစ္သူက ဒီလုိ ျပန္ေျပာ လုိက္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာ့္ မွာ လုံလုံေလာက္ေလာက္ မရွိလုိ႕ေပါ ့ ေဖၾကီး ရာ။ အခုေတာ့ လုံေလာက္ သြားပါျပီ ဗ်ာ။ ေဖေဖ သားမွာ အခု ၁၀၀ ရွိ သြားျပီ ဗ်။သား ေဖေဖရဲ႕တစ္နာရီ အခ်ိန္ ကုိ ဝယ္ခြင့္ ျပဳပါေနာ္။ မနက္ျဖန္ အိမ္ကုိ ေစာေစာ ျပန္ခဲ့ ေပးပါေဖေဖ။ သားတုိ႕ ေတြေဖေဖနဲ႕ ညစာ အတူတူ စားပါရေစ။ သားတုိ႕ မိသားစုေတြ စုံစုံလင္လင္နဲ႕ ထမင္းမစား ရတာ ဘယ္ေလာက္ ရွိ သြားျပီလဲ ဗ်ာ။ေစာေစာ ျပန္ခဲ့ေပးပါ ေဖေဖရာ .......ေနာ္ ။<br />-----------------------------------------------------0000-------------------------------------------------------<br /><br />ဒီစာေလးကုိဖတ္ျပီးေဖေဖ ေမေမ တုိ႕ကုိသတိရသြားတယ္ဗ်ာ။ေဖေဖတုိ႕နဲ႕ထမင္းလက္ဆုံမစားရတာ၇နွစ္နွစ္<br />ေက်ာ္ခဲ့ျပီး။ဒါေၾကာင့္ဒီစာကုိဘာသာျပန္ျဖစ္သြားတယ္။က်ြန္ေတာ္စာအေရးအသားညံ့ခဲ့မယ္ဆုိရင္စာဖတ္သူကုိ<br />က်ြန္ေတာ့္ကုိအျပစ္မျမင္ပါနဲ႕လုိ႕ဆုေတာင္းရင္....<br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br /><br />ီဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။<br /> http://www.maneesh.co.in/ss9.html<br /> မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-690147842786184237?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-26100240198973232552008-10-20T11:46:00.016-04:002008-10-27T17:42:40.895-04:00သူ႕ ရင္ေတြ ခုန္ေနသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ အဲဒီေန႕ကပါ။ သူ သူမကုိ ပါတီတစ္ခုမွာ သူ စေတြ႕ခဲ့တာပါ။ သူမ ဟာအရမ္း ကုိ ေခ်ာေမႊ႕ လွပလြန္းပါသည္။ သူမ အလွမွာ ျမင္သူတုိင္း နွစ္ခါျပန္းေငး ရေလာက္ေအာင္ လွခ်င္တုိင္း လွေနသူပါ။ ျပီးေတာ့ ေဘးမွာ အေဖာ္ ပါပုံလည္း မရတာေၾကာင့္ ပါတီက ေယာက်ၤားေလး ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သူမဆီ ခ်ည္းကပ္ၾက ပါတယ္။ သူကေတာ့ သူမကုိ အေဝး တေနရာကေနဘဲ ၾကည့္ ေနခဲ့ မိပါတယ္။ သူ႕ကုိလဲ မည္သူမွ် သတိထား မည့္ ပုံ မေပၚပါဘူး။ ပါတီ အျပီးမွာေတာ့ သူက သူမအနား အရဲစြန္႕ သြားျပီး သူနဲ႕ အတူ ေကာ္ဖီ ေသာက္ဖုိ႕ ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ သူမကလည္း သူနဲ႕ အတူတူ ေကာ္ဖီ ေသာက္ဖို႕ ဂတိ ေပးျပီး ေကာ္ဖီဆုိင္ ကုိ လုိက္ခဲ့တယ္။ သူမက သူကုိ အကဲခတ္ျပီး ေလ့လာ ေနခဲ့မိတယ္။ သူၾကည့္ရတာ အရမ္းကုိ ရွက္သလုိလုိ၊ ေၾကာက္ေနသလုိလုိ ျဖစ္ေနပုံပါ။ သူကုိ ၾကည့္ျပီး သူမေကာ ဘဲ အေနအထုိင္ ၾကပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမ စိတ္ထဲ မွာေတာ့ ေက်းဇူးျပဳျပီး အိမ္ျပန္ပါရေစရွင္လုိ႕ သူမ ေျပာေနမိခဲ့တယ္။ သူနဲ႕ သူမတုိ႕ အၾကား စကားသံ ေတြ တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့ ခဏအၾကာမွာ သူဟာ စားပြဲထုိး တေယာက္ ကုိ လွမ္းေခၚလုိက္တယ္။ စားပြဲထုိးေလး အနားေရာက္လာ တဲ့ ခဏမွာေတာ့ ေက်းဇူးျပဳျပီး က်ြန္ေတာ့္ကုိ ဆားဗူးေလး ေပးပါလား ေကာ္ဖီထဲကုိ ထည့္ဖို႕လုိ႕ သူက လွမ္းမွာလုိက္တယ္။ သူမက သူအား အ့ံအားသင့္စြာနဲ႕ ၾကည့္ျပီး သူ႕ရဲ႕ ထူးဆန္းေသာ အက်င့္ေလးေၾကာင့္ သူမ စကား စလုိက္တယ္။<br />ဘာလုိ႕ ေကာ္ဖီထဲ ကုိ သၾကား မထည့္ဘဲ ဆား ထည့္သုံးတာလဲ။ သူမ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူက က်ြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ပင္လယ္ေဘး မွာေနတာပါ။ က်ြန္ေတာ္က ပင္လယ္ ေပ်ာ္ေလးေပါ့ က်ြန္ေတာ့္ အေဖ အေမနဲ႕ ေမာင္နွမေတြ အားလုံး အခုထိ အဲဒီ ပင္လယ္ေဘးက ရြာကေလး တရြာ မွာေပါ့။ က်ြန္ေတာ္ ဒီ အက်င့္ေလး ကလဲ အဲဒီ ကေန ရခဲ့တာပါ။ သူက အဲဒီက တဆင့္ သူငယ္ငယ္တုန္းက ေနထုိင္ပုံအေၾကာင္း၊ ကေလးဘဝတုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြနဲ႕ အိမ္ကုိ လႊမ္းဆြတ္ မိေနေၾကာင္း ေတြကုိ ေဝမွ်ပါတယ္။ သူမကလည္း သူမ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္လည္ ေဝမွ်ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႕ သူတုိ႕ စကားဝုိင္းေလး ဟာစုိေျပမႈ႕ ရွိလာတဲ့ အျပင္ တေယာက္ အေၾကာင္း တေယာက္သိျပီး ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း ေတြလုိ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပုိင္းမွာ သူတုိ႕ေတြ မၾကာခဏ ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ ၾကတယ္။ တေယာက္ေပၚ တေယာက္ သံေယာဇဥ္ေလးေတြ တြယ္ခဲ့ၾကျပီး ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ခ်စ္သူ ဘဝကေန တဆင့္ ၂နွစ္အၾကာမွာ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လက္ထက္ျပီးမွာ သူမဟာ မနက္တုိင္း သူ အလုပ္ မသြားမွီ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ တဲ့ အခါတိုင္း ကာ္ဖီေလး ထဲကုိ သူ အရမ္းနွစ္သက္တဲ့ ဆားေတြထည့္ ေဖ်ာ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႕ သူတုိ႕ေတြ ေနလာခဲ့ၾကတာ နွစ္၄၀ေက်ာ္ ၾကာတဲ့ေနာက္မွာ သူဟာ နွလုံးေသြးတုိး ေရာဂ ါ နဲ႕ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ မကြယ္လြန္ခင္မွာ သူဟာ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္ ဆုိတဲ့ စာကေလး တေဆာင္က ုိ သူမ အတြက္ထားခဲ့တယ္။ စာထဲမွာေတာ့ ...... <br /> " သုိ႕ အခ်စ္ဆုံး ခ်စ္သူေလးရယ္..<br />ငါ့ကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ငါ့ဘဝ တခုလုံး က မင္းကုိ လိမ္ခဲ့ မိတဲ့ င့ါအမွား တခုကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ ငါ မင္းကုိ တခု လိမ္ခဲ့မိ ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆားေကာ္ဖီ ကိစၥပါဘဲ။ မင္း မွတ္မိအုံးမွာပါ။ မင္းနဲ႕ ပထမဆုံး ငါ စေတြ႕တဲ့ ေန႕ကေပါ့။ ငါဟာ အဲဒီေန႕က အရမ္းကုိ ရွက္ ေၾကာက္ ေနခဲ့မိတာပါ။ အဲဒါနဲ႕ စားပြဲထုိးေလး ကုိ သၾကား လွမ္းမွာတာ သၾကားလုိ႕ မေျပာမိ ဘဲ ဆား လုိ႕ ေယာင္ရမ္းျပီး ေျပာလုိက္မိတာပါ။ အမွန္ တကယ္ေတာ့ ငါသၾကားလုိ႕ ျပန္ျပီး ေျပာင္းေျပာခ်င္ေပမယ့့့္ ့အခြင့္ မသာခဲ့ပါဘူးဟာ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ ေလးဟာလဲ ငါတုိ႕ နွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ အေၾကာင္းေလး ေတြ စေျပာ ေစခ့ဲ့ ့မိတာ မဟုတ္လား ဟာ။ ငါ မင္းကုိ အမွန္အတုိင္း ရွင္းျပဖုိ႕ အၾကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကဳိးစား ခဲ့ ပါေသးတယ္။ မင္း မွတ္မိမွာပါ။ ငါ မင္းကုိ လုံးဝ မလိမ္ဘူး ဆုိတဲ့ ငါရဲ႕ဂတိ စကားေလး ကုိ ငါ ခ်ဳိးေဖာက္တယ္လုိ႕ မင္းစြပ္စြဲမွာ၊ မင္းအထင္ေသးမွာ၊<br />မင္း င့ါက ုိ မုန္းသြားမွာ ငါ အ ရမ္း စုိးေၾကာက္ မိလုိ႕ပါ။ မင္း အဲလုိ စြပ္စြဲမႈေတြနဲ႕ ငါ့ကုိ ခြဲသြားမွာ ကု္ိလည္း ငါ လုံးဝ မလုုိလား ဘူး ခ်စ္သူရာ။ အခုေတာ့ ငါလည္း ေသဆုံးခဲ့ပါျပီ။ ငါ ဘာတခုမွ မေၾကာက္ေတာ့ လုိ႕ မင္းကုိ အမွန္ေတြ ငါဖြင့္ေျပာ ပါရေစ။ အမွန္တကယ္ေတာ ့ငါ ဆားေကာ္ဖီ ကုိ လုံးဝ မၾကဳိက္ပါဘူး။ ေကာ္ဖီက ငန္ၾကိၾကိနဲ႕ အရသာ ကုိ မရွိလွ ပါဘူးဟာ။ ဒါေပမယ္ ့ခ်စ္သူ ငါ မင္းကုိ သိတဲ့ ေန႕ကစျပီး အဲဒီ ေကာ္ဖီငန္ငန္ၾကီး ကုိ အခု ငါ ေသတဲ့အထိ မညီးမညွဴ ေသာက္ ခဲ့ရပါတယ္။ ငါ မင္းကုိ ခ်စ္လြန္းလုိ႕ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဒီအရာကုိ ငါဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တ မရပါဘူး။ မင္း ငါ့ ေဘးမွာ မင္း အျမဲ ရိွေနခဲ့တာ ကုိက ငါ့အတြက္ အၾကီးမားဆုံး ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ ပါခ်စ္သူ။ ငါ ေနာက္တခါ အသက္ ျပန္ ရွင္ခြင့္ ရခဲ့မယ္ ဆုိရင္ မင္းနဲ႕ ျပန္ဆုံ ခ်င္ပါတယ္။ မင္း ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီငန္ငန္ေလး ကုိ ထပ္ေသာက္ပါ ဆုိရင္ေတာင္ မွ ငါ မညီးမညီဴဘဲ မင္းနဲ႕ တသက္တာ လက္တြဲ ခြင့္ ေလးကုိ ျပန္ရခ်င္ ပါေသး တယ္ ခ်စ္သူ။"<br />သူမ မ်က္ရည္စ ေတြက စာေပၚမွာ တေပၚက္ေပၚက္ က်ေနခဲ့တယ္။ တစုံတေယာက္က သာ သူမကုိ ဆားေကာ္ဖီ ေလး ဘာ အရသာ ရွိလဲလုိ႕ လွမ္းေမး ခဲ့ရင္ သူမ ရင္ထဲ ေျဖဖုိ႕ စကား ကေတာ့ အသင့္ရိွေနမွာပါ။ သူမ အတြက္ေတာ့ဆားေကာ္ဖီေလး ဟာ အရမ္းကုိ ခ်ဳိျမိန္ လြန္း ေနမွာ အေသအခ်ာ ပါဘဲ။<br />အခ်စ္ဟာ ေမ့စရာ ေကာင္းတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး ခြင့္လႊတ္ ေစတဲ့ အရာပါ။<br />အခ်စ္ဟာ ျမင္ရတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး နားလည္မႈ႕ ေပးေစတဲ့ အရာပါ။<br />အခ်စ္ဟာ ၾကားရတဲ့ အရာ မဟုတ္ပါဘူး နားေထာင္ ေစတဲ့ အရာပါ။<br /><br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br />ဘာသာျပန္<br />မွတ္ခ်က္။ ။ပထမဆုံး ဘာသာျပန္ ေရးသားတာပါ။ စာဖတ္သူတုိင္း ေပ်ာ္ရႊင္ဝမ္းေျမာက္မႈ႕ ရွိပါေစ။ ဤဘာသာျပန္ အားေအာက္ပါ ဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွ ျပန္ဆုိထား၏။ အနည္းအက်င္း ျပန္လည္ ျပဳျပင္ထားသည္။<br /><a href="http://www.maneesh.co.in/ss7.html">http://www.maneesh.co.in/ss7.html</a> မူရင္းအား ဤ ေနရာတြင္ ျပန္လည္ ၾကည့္ရွဳပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2610024019897323255?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-24113262806352213302008-10-20T00:09:00.006-04:002008-10-27T17:43:46.419-04:00ဂ်ီေတာ့ကေန cf ဆုိတဲ့ confrence ေလးေျပာရေအာင္သူငယ္ခ်င္းတု္ိ႕။<br />၁။ပထမဆုံး သင့္ရဲ႕ဂီ်ေတာ့မွာ service@gtalk2voip.com ကုိရုိးရုိးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိadd သလုိ<br /> addလုိက္ပါ။အဲဒီလုိ add ျပီးရင္ confrence အသုံးျပဳပုံကုိသင့္ရဲ႕ဂ်ီေတာ့မွာauto ရွင္းျပေပးထားမွာပါ။<br />၂။အဲဒီservice@gtalk2voip.com ေလးကုိသင္ click လုပ္လုိက္ပါ။<br />၃။service@gtalk2voip.com ရဲ႕window message ရုိက္မဲ့ေနရာမွာ CONF ဆုိျပီး type ျပီးရင္ enter ေခၚက္ခ်လုိက္ပါ။(CONF ကအၾကီး ပါ။conf ဆုိျပီး အေသးမရုိက္ပါနွင့္)<br />၄။သင့္ရဲ႕ဂ်ီေတာ့ကုိservice က auto ေခၚေနတာသင္ေတြ႕ရၾကားရမွာပါ။သင့္ ဂ်ီေတာ့ေခၚတာကုိ accept လုပ္လုိက္ပါ။ အဲဒီေနာက္မွာ ဂ်ီေတာ့ကေျပာပါလိမ့္မယ္<br />(confrence room has created.you are the master of the confrence)ဆုိတဲ့စကားသံေလးကုိသင္ၾကားရပါ<br />လိမ့္မယ္။<br />၅။အဲဒီေနာက္မွာသင္ဒီစာကုိရွာၾကည့္ပါ။>>>Conference cookie is: EOQKGPGZLDQM4F3Y ကုိလုိက္ရွာၾကည့္ပါ။<br />၆။cookie ရတာနဲ႕သင္ေခၚလုိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ cookie ဒီလုိလွမ္းေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /> ( / ကုိအရင္ေရးပါ။ျပီးရင္ join ဆုိတာေရးပါ။ ျပီးရင္ space ေလးတခုျခား<br />ပါ။ေနာက္ျပီး EOQKGPGZLDQM4F3Y ဒီလုိ cookie ေလးေရးလုိက္ပါ။)ဥပမာ။ ။<br /> /join EOQKGPGZLDQM4F3Y<br />/join(space)EOQKGPGZLDQM4F3Y <br />၇။သင္ cf ေျပာလုိတဲ့သင့္မိတ္ေဆြဆီမွာလဲ service@gtalk2voip.com ေလးရွိရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />၈။သင္မိတ္ေဆြကသင္ေပးလုိက္တဲ့ cookie (/join EOQKGPGZLDQM4F3Y) ကုိcopy လုပ္ျပီးသူရဲ႕ service@gtalk2voipရဲ႕message ေရးတဲ့ေနရာမွာ paste လုပ္ရမွာပါ။ျပီးရင္သူကုိenterေခၚက္ခုိင္းလုိက္ပါ။<br />၉။အဲဒီေနာက္မွာသင့္မိတ္ေဆြဟာဂ်ီေတာ့ကautoေခၚေနတာကုိျမင္ေနရမွာပါ။accept ကုိ click လုိက္ရင္<br />cf room ထဲကု္ိ auto သူေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။ဒီလုိဘဲသင္ေခၚလုိတဲ့သူငယ္ခ်င္း၂၀ ေလာက္ကုိေခၚျပီး<br />room တခုထဲမွာ အတူတူေျပာနဳိင္ပါျပီး ။<br />မွတ္ခ်က္မ်ား။ ။အကယ္၍သင့္ရဲ႕cookie ကရွည္ေနတယ္လုိ႕ သင္ယူဆရင္ေတာ့ဒီလုိထပ္လုပ္နဳိင္ပါ ေသးတယ္။<br /><br />၁။service@gtalk2voip.com ရဲ႕window message ရုိက္မဲ့ေနရာမွာ CONF NNN or သင္ေပးလုိတဲ့အမည္တခုကုိရုိက္ရမွာပါ။ ဥပမာ။ ။ CONFspaceBURMA (CONF နဲ႕ BURMAတုိ႕ရဲ႕ၾကားမွာ space ေလးတခုျခားေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။)အဲလုိ type ျပီးရင္ enter ေခၚက္ခ်လုိက္ပါ။<br />၂။ဂ်ီေတာ့ကုိservice က auto ေခၚေနတာသင္ေတြ႕ရၾကားရမွာပါ။သင့္ ဂ်ီေတာ့ေခၚတာကုိ accept လုပ္လုိက္ပါ။ အဲဒီေနာက္မွာ ဂ်ီေတာ့ကေျပာပါလိမ့္မယ္<br />(confrence room has created.you are the master of the confrence)ဆုိတဲ့စကားသံေလးကုိသင္ၾကားရပါ<br />လိမ့္မယ္။<br />၃။အဲဒီေနာက္မွာသင္ဒီစာကုိလုိက္ရွာရမွာပါျဖစ္တယ္။>>>Conference cookie is:BURMA ၄။အဲလုိျမင္တာနဲ႕သင္ေခၚလုိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ cookie ဒီလုိလွမ္းေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /> ( / ကုိအရင္ေရးပါ။ျပီးရင္ join ဆုိတာေရးပါ။ ျပီးရင္ space ေလးတခုျခား<br />ပါ။ေနာက္ျပီး BURMA လုိ္႕ဒီလုိ cookie ေလးေရးလုိက္ပါ။)ဥပမာ။ ။<br /> /join BURMA<br />/join(space)BURMA<br /> ဒီဟာကေတာ့cookieအတုိေကာက္လုပ္တဲ့နည္းကေလးပါ။<br /><br />အထူးမွတ္ခ်က္။ ။<br />cookie ကအျမဲတူမေနပါဘူး။သင္cf အသစ္လုပ္တုိင္းcookieအသစ္အျမဲရွိေနမွာပါ။တခါတခါမွာသင္တုိ႕<br />cf room ဟာconnection ေၾကာင့္ server down သြားတာမ်ဳိး၊cf အသံမၾကားေတာ့တာမ်ဳိးသင္ၾကဳံေတြ႕ရမွာပါ။<br />အဲဒီအခါၾကရင္ေတာ့သင္service@gtalk2voip.com ဆုိ္တဲ့window ေလးကုိပိတ္ပါ။ သင့္ရဲ႕ဂ်ီေတာ့ကေန<br />sign out လုပ္လုိက္ပါ။ျပီးလွ်င္ျပန္ sing in လုပ္ျပီး cf room ko အစကျပန္လုပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။သင္ဒီစာကုိ<br />ဖတ္ျပီး ေနာက္သင့္ရဲ႕မိတ္ေဆြေတြရဲ႕အသံကုိနားေထာင္ျပီးသင္တုိ႕ရဲ႕ခင္မင္မႈ႕ေတြပုိျပီးတုိးပြားနဳိင္ပါေစ။<br /><br /><br />မရွင္းရင္ comments မွာmessage ခ်န္ျပီးေမးျမန္နဳိင္ပါတယ္။<br />(အညၾတ)ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္<br /><br />(ဒီcfလုပ္ပုံကုိ ဒီ http://gtalk2voip.com/ ဝက္ဖ္ဆုိဒ္ကေနေလ့လာျပီး ၊ကုိယ္တုိင္အသုံးျပဳျပီးမွရွင္းျပထား<br />ုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-2411326280635221330?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-17403163638546245902008-10-19T08:53:00.006-04:002008-10-25T08:06:20.639-04:00ယူးအက္စ္၌ေက်ာင္းေရွာက္ရာတြင္သင္သိလုိေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားအားဤေနရာတြင္ေဆြးေႏြးနုိင္ပါသည္။<br />သင္သိလုိေသာေမးခြန္းမ်ားကုိcommentsကုိclick နွိပ္၍ေမးျမန္းနဳိင္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-1740316363854624590?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္)http://www.blogger.com/profile/08804971659037841570noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4952954145191018402.post-87241560584721678052008-10-19T03:40:00.003-04:002008-10-25T08:10:23.120-04:00သစ္ပင္မ်ားထက္ ေရာ္ရြက္ဝါလုိ<br />ေၾကြသက္ေျမခ ေၾကြခ်ိန္က်က<br />ေၾကြရမည္မွာ ဓမၼတာတည္း။<br />ထုိ႕နည္းတူစြာ လူ႕ဘဝလည္း<br />ေသၾကေနာက္ဆုံး ခႏၶာတုံးလိမ့္<br />ေၾကာက္လွလြန္ကဲ ရြံ႕ေသာ္လည္းကြယ္<br />မျမဲဇီဝိန္ ပ်က္ျပန္းခ်ိန္၌<br />ကဝိန္အေမာ္ သမားေက်ာ္တုိ႕<br />ကုေသာ္ေပမင့္ ေသခ်ိန္လင့္က<br />ေၾကြရြက္ဝါလုိ ထက္ပမာတည္း<br />ေၾသာ္... သစ္ရြက္ေၾကြက်<br /> လူ႕ ဘဝ ...သုိ႕...<br />(အည့ံပန္း)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4952954145191018402-8724156058472167805?l=mibamyittar.blogspot.com' alt='' /></div>