ဘဝမလွတဲ့ အညၾတ ရဲ႕ အခ်စ္

အခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲ။

အခ်စ္ဆုိတာ လူတုိင္းေျပာၾကတဲ့ အေရ အ ခေကြးရပင့္စ တတ္ခ်စ္ အခ်စ္ လုိ႕ အမည္ရတာ ကုိ ေခၚတာလား။

အခ်စ္ဆုိတာ အရာဝတၳဳ တခုလား။

အခ်စ္ဆုိတာ မ်က္စိနဲ႕ ျမင္လုိ႕ ရသလား။

အခ်စ္ဆုိတာ မုိးေတြ သည္းသည္း မည္းမည္း ရြာ သြန္းလုိ႕ ခ်မ္းေအး လွတဲ့ဒဏ္ ကုိ ခံျပီး မုိက္ ရွဴးရဲစြာ ဦးတည့္

ရာမဲ့ ေလွ်ာက္ေန တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ ကုိ ေခၚသလား။

အခ်စ္ဆုိတာ နွလုံး သားတည့္တည့္ ကုိ ခ်ြန္ထက္တဲ့ မုိးၾကဴိး သြားနဲ႕ ျပစ္ ခတ္ခံစားလုိက္ရတာမ်ဳိ္းလား။

အခ်စ္ဆုိတာ မိႈင္ရီမႈန္ေငးစြာနဲ႕ အဓိပၸာယ္မဲ့ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းမ်ဳိးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ေနပူျပင္းလွတဲ့ သဲကႏၲာရ အလယ္ မွာအားအင္ ေတြျပတ္လတ္ျပီး ပူေလာင္မႈ ေဝဒနာ ကုိ

ခံစားေနရ တဲ့ အရာလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ဘာဘဲ လုပ္လုပ္ အားလုံးမွာ သူကုိသာ သတိရေနပါတယ္ ဆုိတာမ်ဳိ္းလား။

အခ်စ္ဆုိတာ နားေထာင္ လုိက္တဲ့ သီခ်င္းတုိင္းမွာ ထြက္ေပၚ လာတဲ့ စကားလုံး တုိင္းရဲ႕ တုိင္ဆုိင္မႈမ်ဴိးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ပုလဲေလးေတြဆီက စီးက် ေနတဲ႕ ျမစ္ငယ္သစ္ လား။

အခ်စ္ဆုိတာ အသည္းနွလုံး ကုိ ေဖာက္ထုတ္ျပီး အစိမ္းသက္သက္ ဝါးမ်ဳိ ခံရမႈ႕မ်ဳိးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ဆုံးရွဴံး မႈ႕ ေတြရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံရာေနရာလား။

အခ်စ္ဆုိတာ တစုံတေယာက္ ကုိ ဖြင့္ဟဝန္ခံ ေျပာဆုိျခင္းသက္သက္လား။

အခ်စ္ဆုိတာ တည္ျငိမ္ေနတဲ့ ဘဝ ကုိတုန္လႈပ္ေစတဲ့ အရာလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေအး လွတဲ့ နွင္းေတာ ထဲက မီးဖုိငယ္ေလးတခုလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ေမတၲာ တရားေတြ ကိန္းေအာင္းရာ သီးသန္႕ ေနရာေလး တခုလား။

အခ်စ္ဆုိတာ အၾကင္နား တရားေတြ ျဖစ္တည္ရာ ကမာၻငယ္ကေလးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ သစၥာ တရား ေတြျဖစ္ေပၚရာ က်ြန္းကေလးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ဆုံစည္းရာ အိမ္ငယ္ေလးလား။

အခ်စ္ဆုိတာ ၾကည္နဴးျခင္းေတြ ေပၚေပါက္ရာ ထူးဆန္းတဲ့ ေဒသတခုလား။


အခ်စ္ ဆုိ တာ တေယာက္ကုိ တေယာက္ ဂရုတစုိက္ ရွိတတ္မႈ႕မ်ဳိးလား။

အခ်စ္ ဆုိတာ သူ႕အၾကဳိက္ ကုိယ့္အၾကဳိက္ညွိယူတတ္ျခင္းမ်ဳိးလား။

အခ်စ္ဆုိ တာ ေမတၲာ ရဲ႕သား အၾကင္နာရဲ႕ ညီ သစၥာ ရဲ႕ အစ္ကုိ မုဒိတာရဲ႕ ဦးေလး ဥေပကၡာ ရဲ႕ အစ္ဖုိးလား။

ေဝသံႆရာ လုိ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံတတ္လြန္းတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႕ေခၚမွာလား၊

က်န္စစ္မင္း လုိ သတၲိရွိျပီး သစၥာတရား ၾကီးမားလြန္းတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႔ေခၚမွာလား၊

ဆဒၵန္ ဆင္မင္းလုိ ေမတၲာ တရားၾကီးမားတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႕ေခၚမွာလား။

ဒႆ လုိ အတၱၾကီးတဲ့အခ်စ္မွ အခ်စ္လုိ႔ေခၚမွာလား။

ရုိမီယုိ နဲ႕ ဂ်ဴးလိယက္ လုိ ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ အခ်စ္မွ အခ်စ္လား၊

ရွင္ေမြးလြန္း မင္းနႏၵာလုိ ေသမွေပါင္းဖက္တဲ့ အခ်စ္မွ အခ်စ္လား။

ေျပာျပေပးပါ။ အခ်စ္ဆုိတာဘာလဲဗ်ာ...

ေသခ်ာတာ တခုက အခ်စ္ဆုိ တာ ဒုကၡ ပါပဲ။

စာဖတ္သူအားေလးစားလ်က္
အညၾတ(ေခတၲနယူးေယာက္)

တက္္ခ်္လုပ္တဲ့ ငွက္ငယ္ေလး ေရ 'ဒီေလာက္ နဲ႕ ပဲေက်နပ္ေပးပါေနာ္။

ႏြားနဳိ႕တခြက္

တခါတုန္းက ဆင္းရဲသားလူငယ္ေလး တေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူရ ဟာ သူ႕ ရဲ႕ကုန္ပစၥည္း ေလး ေတြ ကုိတအိမ္ဝင္ တအိမ္ထြက္ လုိက္လံလည္ပတ္ ေရာင္းျခင္းအားျဖင့္ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာရွာေဖြခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြမွာ လည္ပတ္ေရာင္းရင္း သူဟာ ျမဳိ႕ကေလးတျမဳိ႕ ကုိ အေရာက္ မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံေလး တျပားဘဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ သူဟာ ဗုိက္အရမ္း ကုိ စာေလာင္လွေသာ္ လည္း ပုိက္ဆံအလုံအေလာက္ မရွိတာေၾကာင့္ သူ႕မွာ အခက္ေတြ႕ ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ တအိမ္ကုိ သူပစၥည္း ေရာင္းဖုိ႕ အေရာက္မွာေတာ့ သူဟာ ထမင္းေတာင္းစားဖုိ႕ ကုိ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ သုိ႕ေပမယ့္လည္း အိမ္ေပါက္ဝကုိ ေရာက္ တဲ့အခါမွာ တံခါးလာဖြင့္ေပးတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ငယ္ကုိၾကည့္ ျပီး သူဟာ ထမင္းေတာင္းစား ဖုိ႕ အစီအစဥ္ေပ်ာက္ကြယ္သြား ခဲ့တယ္။ သူဟာထမင္းအစား ေရတခြက္ကုိသာ ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္။
သူမဟာ ကုိသူရ ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူဟာဆာေလာင္ေနပုံ ရတာေၾကာင့္ ေရအစား ႏြားနဳိ႕ အျပည့္ တခြက္ ယူလာျပီးေပးလုိက္တယ္။ ကုိသူရ ဟာအမ်ဳိးသမီးယူလာေပးတဲ့ ႏြားနဳိ႕ ကုိ ေအးေဆးစြာေသာက္လုိက္ ျပီး အမ်ဳိးသမီး ကုိလွမ္းေမးလုိက္တယ္။ “က်ြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲဗ်။ ”
“ရွင္ဘာတခုမွေပးစရာ မလုိပါဘူး” လုိ႕ သူမ လွမ္းေျဖလုိက္တယ္။ “က်ြန္မ အေမကသင္ေပးထားပါတယ္။ ေစတနာနဲ႕ ကူညီတာအဖုိးအခ မယူရပါဘူးရွင္”
အဲဒီေနာက္မွာ လူငယ္ေလးဟာ “က်ြန္ေတာ့္ ရင္ထဲကေန ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။” လုိ႕ေျပာျပီး သူမအိမ္ကေနထြက္လာခဲ့တယ္။ သူမ တုိက္လုိက္တဲ့ နဳိ႕တခြက္ ဟာလူငယ္ေလးျဖစ္တဲ့ ကုိသူရ အတြက္ေတာ့ အားအင္ေတြျပန္လည္ျပည့္စုံေစသာမက ကုိသူရ ရင္ထဲမွာ သူစိမ္းတေယာက္ ရဲ႕ကူညီတတ္မႈ႕ေတြကုိ ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့တယ္။
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ျပီး နွစ္ေတြအတန္ၾကာတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီး ျဖစ္သူဟာ အျပင္းအထန္ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။သူမတုိ႕ ျမဳိ႕ က ဆရာဝန္ေတြဟာ အေထြေထြ ကုသတဲ့ သာမန္ဆရာဝန္ေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ ေရာဂါကုိ ေကာင္းမြန္စြာမကုသနဳိင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမကုိအနီးနားမွာရွိတဲ့ ျမဳိ႕ၾကီးတစ္ျမဳိ႕ မွာအထူးကုဆရာဝန္ ေတြနဲ႕ ျပသဖုိ႕ သူမကုိလႊတ္လုိက္တယ္။
သူမ ေရာက္လာတဲ့ ေဆးရုံမွာ ေတာ့ ေဒါက္တာ သူရ ဟာ ေဆးရုံအုပ္ဆရာဝန္အျဖစ္ တာဝန္ၾက ေနခဲ့ ပါတယ္။ ေဒါက္တာသူရ ဟာ လူနာစာရင္းမွာ လူနာရဲ႕ ျမဳိ႕နာမည္ေလးၾကားျပီး စိတ္ေစာစြာနဲ႕သူမရွိရာ လူနာေဆာင္ ကုိ မေျပးရုံတမယ္ အေျပး ကေလးေရာက္ လာ ခဲ့ ပါတယ္။ သူမအနီးနားေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ သူမ ကုိ ခ်က္ျခင္းဘဲမွတ္မိလုိက္တယ္။ ေဒါက္တာ သူရ ဟာအဲဒီေန႕ မွာ အိမ္မျပန္ေတာ့ပဲ သူမ ရဲ႕ ေသြးစစ္တန္းစာရြက္ ေတြကု္ိ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးျပီး သူမရဲ႕ ေရာဂါကုိ ေဒါက္တာ သူရ ဟာအေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ကုသခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာသူရ ရဲ႕ ၾကဳိးစားပမ္းစားကုသမႈ႕ေၾကာင့္ သိပ္မၾကာ လွတဲ့ရက္ ေတြမွာ သူမရဲ႕ ေရာဂါဟာေပ်ာက္ကင္းခဲ့ရတယ္။ သူမရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေဆးရုံ ဆင္းရမယ့္ ရက္ မွာေတာ့ ေဒါက္တာသူရဟာ ကုန္က်စရိတ္တြက္ခ်က္တဲ့ဌာန မွာ သူမရဲ႕ ေနာက္ဆုံးကုန္က်ေငြ စာရင္း ျဖတ္ပုိင္း ကုိ သြားယူျပီး စာရင္းျဖတ္ပုိင္းေပၚကစာရြက္ အလည္တည့္တည့္မွာ တစုံတခုကုိေရးခ်လုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိ သူမဆီကုိ ပုိ႕လုိက္တယ္။ သူမ ဟာလူနာ ကုန္က်ေငြ ျဖတ္ပုိင္းကုိ ဖြင္႕မၾကည့္ရဲေအာင္ပါဘဲ။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ ဒီ ကုန္က်ေငြဟာ သူမတသက္လုံးရွာထားသမွ်ပုိက္ဆံ ေတြနဲ႕ ေပးဆပ္ရင္ေတာင္ လုံေလာက္မယ္လုိ႕ေတာင္ သူမ မထင္ထားလုိ႕ ပါဘဲ။
သူမဟာေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ စိတ္အားတင္းျပီး ျဖတ္ ပုိင္းေလးကုိ လွန္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူမ ျဖတ္ပုိင္း ေလး ကုိၾကည့္ျပီး သူမမ်က္လုံး မွာ ေတာ့ မယုံၾကည္နဳိင္တဲ့ အရာေတြနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနပါတယ္။ အဲဒီမ်က္ရည္ေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္လုိ႕က်တဲ့မ်က္ရည္ေတြျဖစ္မွာပါ။ သူမျဖတ္ပုိင္းေပၚက ဖတ္လုိက္ရတဲ့ စာကေတာ့
“ ဤျဖတ္ပုိင္းအား သန္႕စင္ေသာႏြားနဳိ႕တခြက္ျဖင့္ ရွင္းျပီး ”





(တစ္ပါးသူအား ေစတနာျဖင့္ ကူညီတတ္ျခင္းသည္ ျမတ္ေသာမဂၤလာ တစ္ပါးပင္ ျဖစ္သည္။)


အညၾတ (ေခတၱ နယူး ေယာက္ခ္)
ဘာသာျပန္

ဤဘာသာျပန္အားေအာက္ပါဝက္ဖ္ဆုိဒ္မွျပန္ဆုိထား၏။အနည္းအက်င္းျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသည္။
http://www.naute.com/inspiration/glass.phtml
မူရင္းအားအထက္ေဖာ္ျပပါဝက္ဖ္ဆိုဒ္တြင္ျပန္လည္ၾကည့္ရွဳနဳိင္သည္။

စိတ္

သြားတဲ့ အခါ
စိတ္ကုိသာ
ေကာင္းစြာ ေစာင့္ထိန္းရာ...

ရပ္တဲ့ ခါလည္း
စိတ္ကုိဘဲ
အျမဲ ေစာင့္ထိန္းဆဲ...

ထုိင္ေန ေသာခါ
စိတ္ကုိသာ
ေကာင္းစြာ သတိျပဳပါ...

အိပ္တဲ့ ခါလည္း
စိတ္ကုိ္ဘဲ
အျမဲ ဆုံးမဆဲ

အခ်ိန္ တုိင္းမွာ
စိတ္ကုိဆြဲ
ထူးကဲ သတိျမဲ။
(အညံ့ပန္း)

တရုတ္စကား နဲ႕ ရွမ္းစကား ၾကားအလႊဲအမွား

ဘာ လုိလုိနဲ႕ ဘေလာ့ဒ္ ထဲဝင္ျပီး စာမေရးျဖစ္တာ ၅ရက္ ေတာင္ရွိသြားျပီ။ဒီ ၅ရက္မွာ ေနမထိ ထုိင္မသာ ၾကီးျဖစ္ျပီး တခုခုလုိေန သလုိပါဘဲ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ေမေမေရာက္ ေနတာကတေၾကာင္း၊ အပ်င္းၾကီးေနတာကတေၾကာင္း၊ အလုပ္ေတြဖိစီးမႈေၾကာင့္တေၾကာင္း ၊အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ပါ။ ဘေလာ့ဒ္ထဲ ဝင္ျပီး ဘာမွကုိ မေရးျဖစ္ဖူး ျဖစ္ေနတယ္။
ဒါနဲ႕ဒီညမွာေတာ့ တခုခုေရးမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ မွန္ေလးေရးရင္ေကာင္းမလားလုိ႕ပါ။ဒီအေၾကာင္းကနည္းနည္း ေလးေတာ့ရုိင္းတယ္။ဒါေၾကာင့္ မေရးခင္မွာ စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ ေတြကုိ ၾကဳိျပီး ခြင့္ပန္ပါရေစ။ အမွားပါ ျပီး ရုိင္းခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေတာ့သည္းခံျပီး ဖတ္ ပါလုိ႕ေျပာပါရေစဗ်ာ။

အျဖစ္ကဒီလုိပါ။တခါက မုိင္းရွဴျမဳိ႕ေလး ဟာအရမ္းစည္ကားျပီး ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေရာင္းဝယ္ေရး ျဖစ္ထြန္းတဲ့ ျမဳိ႕ကေလးတျမဳိ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။အဲဒီျမဳိ႕ကေလး ဟာရုတ္တရက္ စည္းကားလာ တဲ့ျမဳိ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေရာင္းအဝယ္သြားေရာက္လုပ္ ကုိင္တဲ့ ကုန္သည္ ေတြဟာ ေဒသခံ လူေတြရဲ႕ အိမ္ေအာက္မွာယာယီ ထရန္ တန္းလ်ားခန္းေတြ ေဆာက္ျပီး အဲဒီလုိအိမ္ခန္း ေတြကုိ ေဒသခံ လူေတြဆီ ကေန ဌားရမ္းေနထုိင္ျပီး အေရာင္းအဝယ္ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္္ၾကရပါတယ္။
ရပ္ကြက္တခုထဲက အခန္းတခုမွာေတာ့ တရုတ္စကားနဲ႕ရွမ္းစကား ဘာသာနွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကသူမရဲ႕ မိတ္ေဆြ ကုန္သည္ ေတြနဲ႕ေနထုိင္ ခဲ့တယ္။ သူမတုိ႕ရဲ႕ အခန္းေဘးမွာေတာ့ တရုတ္လူမ်ဳိးေယာက်ာၤး တေယာက္က သူရဲ႕ ဇနီး ျဖစ္သူ ရွမ္းမေလး နဲ႕အတူေနထုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ တရုတ္လူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ေယာက်ာၤး ၾကီးကရွမ္းစကား အနည္းငယ္တတ္ ေပမယ့္လည္း ရွမ္းလူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ဇနီးျဖစ္သူကေတာ့ တရုတ္စကား တခြန္းမွ် မတတ္ပါဘူး။
တေန႕မွာေတာ့ ဘာသာစကား နွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကေက်ာက္ဝုိင္း ကေန အိမ္ကုိ ေစာေစာ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္အခန္းထဲ လည္းေရာက္ ေရာ ေဘးအ္ိမ္က တရုတ္ၾကီး ဟင္းခ်က္ထားတဲ့ အ နံ႕ က တခန္းလုံး ကုိေမႊးၾကဳိင္ေနခဲ့တယ္။ တရုပ္ၾကီးဟာ ဝက္ေျခေထာက္ ကုိစပယ္ရွယ္ ကင္ေန တဲ့ အနံ႕ ကေတာ့ျဖင့္ အန္တီၾကီး တုိ႕ အုပ္စု ကုိ ဗိုက္စာေစခဲ့တယ္။ဒါေၾကာင့္သူမတုိ႕လည္း ဗုိက္စာစာနဲ႕ စားစရာေတြကုိျမန္ျမန္ခ်က္ ျပဳတ္ျပီး သူမမိတ္ေဆြေတြနဲ႕ စားေသာက္လုိက္ၾကတယ္။
စား ေသာက္ ျပီးတာနဲ႕ အန္တီၾကီး တုိ႕ အဖြဲ႕ ကအနားယူ ေနၾကတယ္။ တရုပ္ၾကီး တုိ႕ လင္မယားကေတာ့ အန္တီၾကီး တုိ႕ စားျပီးတဲ့အထိ စားရေသး ပုံ မေပၚေသးပါဘူး။ အခန္းခ်င္းက ထရံ တခ်ပ္ပဲျခားတာမုိ႕ ဟုိဘက္ခန္းက တရုပ္ၾကီး လင္မယားထမင္းစားဖုိ႕ ထမင္းပြဲျပင္ဆင္ေန တဲ့ အသံကုိ ဒီဘက္ခန္းကအန္တီၾကီး ကၾကားေနရတယ္။ ရုတ္တရက္ ဟုိဖက္ခန္းက တံခါးေခါက္သံ ကုိၾကား လုိက္ရတယ္။ လူနွစ္ေယာက္ သုံး ေယာက္ ဝင္လာသံ နွင့္ ရွမ္းလုိနဳတ္ဆက္သံ ေတြ ကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။ သူတုိ႕ေျပာပုံ အရ ရွမ္းမေလးရဲ႕ ေမာင္နဲ႕ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာလည္တယ္ ဆုိတာအန္တီၾကီး ကသ္ိလုိက္တယ္။
တရုတ္ၾကီး မိန္းမျဖစ္သူ ရွမ္းမေလးက သူ႕ေမာင္ေလးတုိ႕အုပ္စုကုိထမင္း စားဖုိ႕ ေျပာေနသံ ၾကား လုိက္ရတယ္။ ရွမ္းမေလးရဲ႕ ေမာင္ေလးအုပ္စုဟာ ထမင္းစားေခၚတဲ့ အမဆီမွာ ထမင္းအားရပါးရ စားၾကတယ္။ တရုတ္ၾကီး စပယ္ရွယ္ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေတြ ကုိ အ ကုန္စား လုိက္ၾကတယ္။ တရုပ္ၾကီးက ဘာမွ မစားရေသးတာေၾကာင့္ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကေန ေဒါသထြက္ျပီး ဆဲဆုိေနမိတယ္။

“(က်ီးပါး)နဲ လန္ပါ့ရီ” တရုတ္ၾကီး က တရုတ္လုိ ဒီလုိ ဆဲဆုိ လုိက္တယ္။ အမွန္တကယ္ က (က်ီးပါး)ဆုိတာ (xxxx) ပါ။ ဒါ ကုိ (ၾကည္ပါ)ရွမ္းလို(ငါးကင္) ဆုိျပီး နားစြန္းနားဖ်ားၾကားသြားတဲ့ ရွမ္းမေလး ေမာင္ ကသူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ

“ကီင္းကီင္း ကီင္းလြိဳင္ လြိဳင္လဲ့။ ပီေခြ ဒီေအာင္မား ျမန္႕ေဟာက္ကီင္း (ၾကည္ပါ)ေဟရ္ ” ဒီလုိ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။ ျမန္မာလုိအဓိပၸာယ္ ကေတာ့ စားစား သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ ေရဟုိမွာ ငါ့ရဲ႕ ေယာက္ဖ က ဒါေတြကုန္သြားရင္ (ငါးကင္) ေတြထပ္ယူ လာခဲ့အုံးမယ္တဲ့။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ တရုတ္ၾကီး ကသူ႕ စပယ္ရွယ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလး ေတြ ကုန္သြား လို႕ (က်ီးပါး)(xxx)ေဒါသျဖစ္ျပီး ဆဲလုိက္တာပါ။ ဒါကုိ အလုိက္မသိတဲ့ ရွမ္းမေမာင္ေလးက တရုပ္ၾကီး ကုိ (ၾကည္ပါ)(ငါးကင္) ယူလာေပးတဲ့ အထိ ထုိင္ေစာင့္ ေနခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ထမင္းေတြသာကုန္သြားခဲ့တယ္။သူ႕ေယာက္ဖရဲ႕ (ၾကည္ပါ)(က်ီးပါး) ဟင္းက ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရွမ္းမေလး ေမာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ဟဲ့ ေရာင္ သူငယ္ခ်င္းေရ မင္းေယာက္ဖေျပာတဲ့ (xxx)(ငါးကင္) လည္းေရာက္ မလာေသး ပါလားကြ” လွမ္းေမးလုိက္တယ္။
ဒါ ေတြ ကုိၾကား ျပီး ဘာသာနွစ္မ်ဳိးတတ္တဲ့ အန္တီၾကီး ကသူမ မိတ္ေဆြ ေတြ ကု္ိ လွမ္း ေျပာျပ ျပီး ရယ္ လုိက္တာဟာ ျဖင့္ အေပါ့ေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ ေတာင္ထြက္ကုန္ၾကတဲ့ အထိပါဘဲတဲ့။


ေမေမေျပာျပ တဲ့အျဖစ္ေလးပါ။ ဘာသာစကားတခုနဲ႕ တခုၾကား မွာ လႊဲ မွားမႈ႕ေတြ ရွိနဳိင္တာေၾကာင့္ ဒီလုိ မျဖစ္ၾကပါေစ နဲ႕ သတိျပဳမိဖုိ႕ကုိ ရယ္စရာ တခုအျဖစ္ေဝမွ်လုိက္ပါတယ္။


အညၾတ(ေခတၲ နယူးေယာက္)